Schemeringsstralen

Sommige Platte Aarders beschouwen schemeringsstralen (ook bekend als convergerende zonnestralen, jakobsladders, God’s vingers, wolkenstralen, crepusculaire stralen en zonneharpen) als bewijs dat de zon dichtbij staat. In hun verbeelding cirkelt de zon slechts 5.000 km boven ons. In werkelijkheid is de afstand tot de zon ongeveer 150.000.000 km.

De schemeringsstralen zijn een perspectief-effect; de zonnestralen lopen in werkelijkheid praktisch parallel. Ze lijken uiteen te lopen vanwege een perspectief-illusie. Hetzelfde effect zien we bij spoorwegen die naar een punt lijken te convergeren, terwijl we in feite zeker weten dat ze parallel zijn. De verwarring omtrent de uiteenlopende zonnestralen ontstaat waarschijnlijk omdat we ze, in tegenstelling tot spoorbanen, nooit vanuit een ander gezichtspunt hebben gezien.

Als we richting van de de zonnestralen extrapoleren, zullen deze uiteraard convergeren naar een punt waar de zon zich in het beeld bevindt of zou moeten bevinden. Maar onthoud dat het beeld tweedimensionaal is. We kunnen de afstand van de zon niet afleiden uit de afbeelding. Volgens het beeld alleen kan de zon overal zijn, van dichtbij tot veraf. Het beeld zelf is nog steeds een tweedimensionale projectie van een driedimensionale ruimte.

Met dezelfde logica zouden we aan de hand van enkele foto’s van zonneharpen kunnen concluderen dat de zon zich in werkelijkheid onder de grond, achter een boom of net boven het wateroppervlak bevindt. Gelukkig beseffen we allemaal dat dit niet waar kan zijn.