Psychologische Projectie

Waarom geloven we in complottheorieën? Volgens onderzoekers is één reden de zogenaamde ‘psychologische projectie’.

‘Psychologische projectie’ is een fenomeen waarbij iemand de eigen, vaak negatieve attitudes of karaktertrekken ontkent maar wel aanneemt dat deze bij andere mensen terug te vinden zijn. Ze zien hun eigen negatieve kwaliteiten in de anderen, zelfs als ze bij die anderen ontbreken.

Is dit van toepassing op het Platte Aarde-gedoe? Platte Aarders komen met verschillende ad-hoc-hypotheses op de proppen om problemen goed te praten en de Platte Aarde-theorie te vrijwaren van falsificatie. Hierbij vinden ze het niet nodig om met echte bewijzen af te komen.

Wanneer er een zwak punt wordt gevonden in hun nieuw uitgevonden hypothese, dan zullen zij direct een andere hypothese verzinnen om het weke punt in de vorige te omzeilen. Enzovoort en zo verder, totdat deze keten, die met haken en ogen aan elkaar hangt van de zwakke ad-hoc-hypothesen, de sfeer van de complottheorieën bereikt.

Op het einde van de dag hebben Platte Aarders veelal weinig andere keus dan critici te beschuldigen deel uit te maken van het complot. Dat doen ze om zo hun Platte Aarde-theorie te behoeden voor falsificatie.

Sommigen onder ons worden sneller beïnvloed door complottheorieën verzonnen door gewetenloze Platte Aarders. Maar dit zou het resultaat kunnen zijn van ‘psychologische projectie’. Misschien, heel misschien, beschuldigen we de wetenschappers van NASA ervan om betrokken te zijn in een grootse samenzwering omdat wij net hetzelfde zouden doen, mochten we in hun schoenen staan.

Referenties

Gebogen rakettraject

Raketten vliegen niet loodrecht omhoog tot ze de dampkring verlaten maar volgen een gebogen traject wanneer ze zichzelf de ruimte in lanceren. Dit omdat hun doel niet alleen is om daar te geraken, maar ook om in een baan om de aarde terecht te komen en te blijven. In een baan om de aarde hebben raketten voldoende snelheid om de zwaartekracht van de aarde tegen te gaan en hebben ze niet veel energie nodig om in die baan te blijven zonder neer te storten. Maar om een baan om de aarde te bereiken, moet een raket een voldoende hoge horizontale snelheid bekomen.

Platte Aarders beweren dat het gebogen traject van een raketlancering ons vertelt dat geen enkele raket ooit de ruimte heeft bereikt. Ze hebben het mis. Het gebogen traject is een manier voor raketten om in een baan om de aarde terecht te komen.

Zo ver is de ruimte trouwens niet. Hoger dan 80 à 100 km boven het aardoppervlak wordt reeds als de ruimte beschouwd. Het bereiken van de ruimte is het gemakkelijkste deel. Een voldoende hoge horizontale snelheid bereiken om niet neer te storten echter is een ander paar mouwen.

Door rond de aarde te draaien, kan een ruimtevaartuig zijn stuwraketten stopzetten en daar heel lang blijven. Op basis van een simulatie zal een object van 100 kg met een doorsnede van 1 m², indien geplaatst in een baan ter hoogte van 300 km, pas na 46 dagen op de aarde neerstorten. En dit zonder extra brandstof te gebruiken.

De meest efficiënte manier om een stabiele baan te bereiken, is door aanvankelijk recht omhoog te vliegen om de luchtweerstand te verminderen, vervolgens langzaam te kantelen en steeds minder steil te vliegen totdat de raket evenwijdig vliegt aan het aardoppervlak.

Als de raket recht omhoog zou (blijven) schieten, zou hij sneller de ruimte bereiken met minder energie. Maar op deze manier is er niet genoeg horizontale snelheid om in een baan terecht te komen. De raket zou continu energie moeten verbruiken om daar te blijven. En zodra de brandstof op is, zal de raket maar al te snel weer bij zijn vertrekpunt zijn.

Dit is geen ‘rocket science’.

Ruimtevaart en de temperatuur in de thermosfeer

De thermosfeer is een laag van onze atmosfeer en bevindt zich tussen een hoogte van ongeveer 95 km en 600 km. Deze laag wordt ‘thermosfeer’ genoemd omdat de temperatuur toeneemt met de hoogte en deze kan wel 2500°C bereiken. De luchtdichtheid is er echter erg laag; tot het punt dat warmtegeleiding praktisch niet optreedt. Voorwerpen in de thermosfeer voelen dan ook koud aan.

Platte Aarders ontdekten dat de temperatuur in de thermosfeer 2500°C kan bereiken en voegden dit toe aan hun lijstje van redenen waarom satellieten niet bestaan. Ze zouden immers smelten! De andere informatie die minstens even belangrijk is, negeren ze echter met plezier: dat de luchtdichtheid er ook veel lager is.

De massa van de atmosfeer van de aarde is geconcentreerd in de onderste lagen, het dichtst bij de aarde zelf. 90% van alle massa bevindt zich onder de 16 km. 99,9999% zit onder de 100 km. De thermosfeer zelf begint vanaf 95 km en eindigt op ongeveer 600 km. Slechts 0,002% van de massa van de atmosfeer van de aarde bevindt zich in de thermosfeer.

Warmteoverdracht is recht evenredig met het verschil in temperatuur en massa. Luchtmoleculen in de thermosfeer hebben soms een 10 keer hogere temperatuur dan aan het aardoppervlak. Maar tegelijkertijd is de dichtheid 10.000.000.000.000 keer lager. Hierdoor heeft het minder energie per volume-eenheid in vergelijking met ons lichaam, waardoor de thermosfeer koud aanvoelt en een gewone thermometer zal onder 0°C aangeven.

Deze situatie kunnen we vergelijken met het moment wanneer we getroffen worden door hete frituurolie. Meestal is dit geen groot probleem. De opspattende olie heeft dezelfde temperatuur als de kokende olie in de ketel en kan tot 200°C bereiken! Maar tegelijkertijd heeft het weinig massa, in tegenstelling tot de olie in de pan. Steek dus nooit je hand in de frietketel, maar panikeer niet bij een paar spatjes.

De stoom in sommige sauna’s kan 100°C bereiken, net als kokend water. Maar we voelen veel minder warmte van een heerlijke sauna dan van niet zo heerlijk kokend water. De reden is dat de dichtheid van stoom veel lager is dan die van water in vloeibare vorm. Alweer een wijze raad: ga nooit ontspannen in een bad kokend water. Kies voor de sauna.

Nog eentje om het af te leren? Vonken die worden geproduceerd door vuurstenen, slijpschijven of feeststerretjes kunnen temperaturen tot 1600°C bereiken! Maar voor ons vormen ze meestal geen groot probleem omdat hun massa minuscuul is in vergeleken met die van ons lichaam.

Consistentie van foto’s van de aarde

Elke keer wanneer NASA (of iemand anders) een foto van de aarde vanuit de ruimte vrijgeeft, vergelijken Platte Aarders deze meteen met verschillende andere beelden van de aarde. Elke foto zal echter anders zijn dan een andere, maar Platte Aarders gebruiken dit feit graag als een ‘bewijs’ dat deze foto’s het resultaat zijn van beeldmanipulatie en dat we op de een of andere manier worden misleid.

Maar hier zijn enkele redenen (uit de echte wereld) waarom de afbeeldingen van hetzelfde object – de aarde – er anders uit zouden kunnen zien:

  • verschillen in de apparatuur waarmee de foto is gemaakt;
  • verschillen in methoden bij het maken van de foto’s;
  • verschillen in afstand tot het object;
  • verschillen in het gezichtsveld;
  • verschillen in fotometrische variabelen (helderheid, contrast, verzadiging, etc.);
  • verschillen in weers- en klimaatomstandigheden;
  • verschillen in beeldverwerking;
  • andere hoek van de zon;
  • enz.

Er zijn verschillende draaiknoppen, toetsen en menu’s in een digitale camera. Als je hiermee rommelt, krijg je een ander eindbeeld.

We kunnen proberen meerdere afbeeldingen van hetzelfde object te maken met een andere camera of mobiele telefoon. Er zullen merkbare verschillen zijn, ook al is het een foto van hetzelfde object.

Vroeger kozen fotografen voor een ander merk of type film om de verschillende looks te krijgen. Soms verschilden de resultaten drastisch. Verschillende fotografen hadden verschillende voorkeuren voor het ‘beste’ merk of type film.

Als het om fotografie gaat, is geen enkele foto de ‘juiste’.

Er kan worden gezegd dat filters op Instagram de fotografische verschillen proberen na te bootsen. Lang geleden moest een fotograaf van film wisselen om een ​​ander uiterlijk te krijgen, verkregen door een andere film. Vandaag hoeven we alleen nog maar het filter te kiezen waarvan we denken dat het het beste resultaat geeft.

Als het gebruik van (Instagram) filters geen misdaad is, is het nemen van foto’s van de aarde dat ook niet.