Hoe Mt. Rainier de vorm van de aarde demonstreert

Na een stevige klim naar de top van een berg kan je vaak genieten van een ongelooflijk vergezicht. Je zal de kromming van de horizon niet kunnen waarnemen (de aarde is erg groot), maar de bolling van de aarde weg van jou is te zien in de positionering van de bergtoppen rondom jou. 

We kunnen dit observeren door de afstand van de waarnemer tot de toppen en hun hoogtes te bepalen. Uit die gegevens kunnen we een geometrisch diagram of zelfs een eenvoudig fysiek model construeren met behulp van het Platte Aarde-model. Het is gemakkelijk te concluderen dat de zichtbaarheid van de pieken, zoals gezien in realiteit, niet overeenkomt met wat wordt verwacht indien de aarde plat is.

In dit voorbeeld zou op een Platte Aarde Mt. Rainier boven de andere toppen uit moeten steken. Maar als gevolg van de kromming van de aarde is deze berg grotendeels achter de horizon verdwenen en verschijnt hij ver onder ooghoogte.

Een uitstekende tool om te weten te komen hoe jouw omgeving eruit zou moeten zien is Peakfinder. Deze gratis website/app toont, rekening houdend met de vorm en grootte van de aarde, de omliggende pieken en hellingen en komt vaak verbazingwekkend goed overeen met foto’s genomen op deze locatie.

Referenties

Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering

Tijdens een totale zonsverduistering bevindt de maan zich precies tussen de aarde en de zon in. De naar de aarde gerichte kant van de maan ontvangt dus geen zonlicht. Maar hoewel het daar dus nacht is, krijgt het maanoppervlak nog steeds wat licht dat weerkaatst wordt door het oppervlak van de aarde, net zoals wij bij volle maan ook een verlicht aardoppervlak kennen. Dit fenomeen wordt aardeschijn genoemd.

Sommige Platte Aarders beweren dat een zonsverduistering niet wordt veroorzaakt door het verduisteren van de zon door de maan, maar door een ander, mysterieus hemellichaam. De reden is dat verduisteringen onverenigbaar zijn met sommige van hun opvattingen over de beweging van de zon en de maan.

Aardeschijn bewijst dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Met deze simpele observatie wordt al snel duidelijk dat het wel degelijk de maan is die in haar baan om de aarde voor de

Tijdens een zonsverduistering kunnen onze ogen deze aardeschijn niet observeren. Dit komt omdat een zonsverduistering steeds overdag plaatsvindt. Onze ogen zijn al gewend aan fel daglicht. Een totale zonsverduistering duurt maar een paar minuten, en er is niet genoeg tijd voor onze ogen om zich aan de plotselinge donkere situatie aan te passen. Om dit fenomeen alsnog vast te leggen maak je een foto van de maan met een lange sluitertijd. Het  bekende lachende gezicht van de maan zal gemakkelijk herkenbaar zijn.

Hoe fotografeer je aardeschijn. 

Let op de volgende tips als je foto’s wilt maken van de aardschijn tijdens een totale zonsverduistering:

  • Het is niet aan te raden om tijdens een gedeeltelijke zonsverduistering een foto van de aardeschijn te maken. De intensiteit van zonlicht kan camera-apparatuur beschadigen, of erger nog, uw ogen.
  • Volgens photographingspace.com is een geschikte belichting ISO 100, f/8, 8s of gelijkwaardig. Maak verschillende foto’s met verschillende instellingen om een beter resultaat te bekomen.
  • Vanwege de lange sluitertijd is een stevig statief of bevestiging vereist.
  • Let op de tijd van de zonsverduistering. Je hebt maar een paar minuten! Zorg ervoor dat je klaar bent voordat de zonsverduistering eindigt.

Afbeelding

De illustratie is een totale zonsverduistering door AstroFoto.ro. De foto is gemaakt in Tidore (Indonesië) tijdens de totale zonsverduistering in 2016.

De foto is een samenstelling van meerdere afbeeldingen met verschillende belichting (HDR).

Waarom we geen satellieten zien op foto’s vanuit het ISS

“Waarom zien we geen satellieten op foto’s genomen vanuit het ISS, of vanuit de ruimte in het algemeen?”

Dit is een terugkerende vraag binnen de Platte Aarde-gemeenschap, meestal gesteld zonder een antwoord te verwachten. Ze gaan ervan uit dat een antwoord onmogelijk is aangezien volgens hen satellieten of het volledige concept ‘ruimte’ een leugen is.

Maar wees gerust, de foto’s zijn echt. Satellieten zijn simpelweg niet zichtbaar op deze foto’s omdat ze te ver van elkaar en van de camera verwijderd zijn.

Laten we een aantal feiten op een rijtje zetten.

  1. In de lage baan-regio (LEO – Low Earth Orbit) is er één satelliet per 175.000.000 km³ ruimtevolume. De gemiddelde afstand tot de dichtstbijzijnde satelliet is ongeveer 700 km. 700 km is meer dan de afstand tussen Parijs en Groningen.
  2. Volgens simulaties is de gemiddelde afstand van het ISS tot de dichtstbijzijnde satelliet 304 km. Het is ongeveer dezelfde afstand als van Brussel naar Groningen.
  3. Het ISS ligt ongeveer 400 km boven het aardoppervlak. Auto’s, bussen en zelfs voetbalvelden zijn niet zichtbaar op algemene foto’s genomen vanuit het ISS.
  4. Algemene fotografie op het ISS gebeurt meestal met groothoeklenzen. 24 mm lenzen en GoPro’s zijn populair. Groothoek betekent dat het moeilijker is om een ​​ver verwijderd object te herkennen aangezien het gezichtsveld groter is.
  5. Satellieten zijn er in verschillende maten. Van kleine blokjes die in onze handpalmen passen, tot de grootte van een voetbalveld. Maar we kunnen gerust zeggen dat er niet veel satellieten zijn die groter zijn dan een schoolbus. Alle berekeningen die hier zijn gedaan, omvatten alle types satellieten. Ook Cubesats en ruimtepuin dat praktisch niet te zien is vanuit het ISS zijn inbegrepen.
  6. De kans dat een satelliet zich op een willekeurig moment binnen 5 km van het ISS bevindt, is ongeveer 0,017%. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze het ISS actief sturen om botsingen te voorkomen en waardoor de kans dus nog veel kleiner wordt dat een ruimte-object zich in de buurt bevindt.
  7. We kunnen niet uitsluiten dat satellieten verschijnen op foto’s die vanuit het ISS zijn genomen. Maar het zal een buitengewone gebeurtenis zijn. En meestal verschijnt de satelliet als een enkele pixel, niet te onderscheiden van sterren op de achtergrond.
  8. Om te bepalen of een stip op een foto die vanuit het ISS is genomen, echt een satelliet is, moet men bekend zijn met de positie van de sterren. Het uitzoeken hiervan zou een vervelende en zinloze oefening zijn.

Eindconclusie: het is te verwachten dat satellieten niet zichtbaar zullen zijn in algemene foto’s genomen vanuit het ISS. Als een satelliet dan toch zichtbaar is, zal dit een uitzonderlijke waarneming zijn.

Fotografische berekening

De gemeenschappelijke brandpuntsafstand van de lens die door de bemanning van het ISS wordt gebruikt, blijkt 24 mm te zijn. Een brandpuntsafstand van 24 mm in een full-frame body betekent een horizontale beeldhoek van ongeveer 74°.

Laten we aannemen dat ze in het beste geval een camera gebruiken met een zeer hoog aantal megapixels, laten we zeggen 50 megapixels, of ongeveer 8712 pixels horizontaal.

Met behulp van deze getallen kunnen we berekenen dat een enkele pixel ongeveer 0,0085° hoekgrootte vertegenwoordigt. (74° / 8712 pixels = 0,0085° / pixel)

Laten we aannemen dat de grootte van een satelliet 10m is; een zeer genereuze afmeting, aangezien er maar weinig satellieten groter zijn dan deze omvang. Wat is de maximale afstand waarop een satelliet kan weergegeven worden door een enkele pixel in de camera? Ongeveer 67 km. (10 m / tan(0,0085°) = 67,4 km).

Als we willen dat de satelliet wordt weergegeven door 10 pixels, dan kunnen we eenvoudig delen door 10. Een satelliet mag dan maximaal 6,7 km verwijderd zijn van het ISS voordat deze kan worden weergegeven door (slechts) 10 pixels op de camera.

Dit is allemaal theoretisch; in praktijk zal een satelliet nog dichterbij moeten zijn vooraleer deze herkend zal worden als een satelliet. Anders zal deze enkel verschijnen als een heldere stip, niet te onderscheiden van de sterren op de achtergrond.

Little Piggy toont de ware aard van de horizon

Little Piggy is de bijnaam van een heliumballon gelanceerd door IndianaCaver. De ballon bereikte een hoogte van bijna 37 km waarna hij ontplofte en neerstortte op de aarde. De camera deed zijn werk en nam enkele uren video op. IndianaCaver maakte deze video enige tijd later beschikbaar op YouTube.

Waarna enkele Platte Aarders enkele stukjes van deze beelden zorgvuldig uitzochten; momenten waarop de horizon plat weergegeven wordt. “Bewijs dat de aarde plat is!”, zo riepen ze. Ondertussen worden Little Piggy en de geïsoleerde fragmenten massaal onder Platte Aarders verspreid in de vorm van memes en YouTube filmpjes.

Maar kunnen we deze video’s gebruiken als ‘bewijs’ van een Platte Aarde?

In de originele video’s zijn er momenten waarop de horizon zowel plat als bol als hol lijkt. Dit komt natuurlijk omdat er een fish-eye lens werd gebruikt. De gewetenloze Platte Aarders die de originele opname initieel misbruikten, negeerden opzettelijk de delen waar de horizon er niet plat uitziet.

Laten we de video’s analyseren met ‘de wet van vervorming’ die in een eerder artikel werd besproken:

Een rechte lijn wordt recht weergegeven zolang deze het middelpunt van de afbeelding kruist.

We gebruikten ook de uitstekende krommingssimulatietool van Walter Bislin om de verwachte kromming op die hoogte en de gebruikte camera te bepalen. Om de resulterende simulatie om te zetten van rechtlijnig naar visoog, gebruikten we het hulpprogramma ‘convert’ van ImageMagick.

We weten niet zeker wat de exacte camera of lens is die in de ballon is gebruikt. Voor dit doel gaan we ervan uit dat ze de immer populaire GoPro met een groothoekstand hebben gebruikt.

Het resultaat? Het blijkt dat alles in lijn ligt met de verwachtingen, als onze verwachtingen althans gebaseerd zijn op een Bolle Aarde. De Little Piggy-beelden kunnen worden beschouwd als een van de vele bewijzen dat de aarde bolvormig is. En nee, het is geen ‘bewijs’ van een Platte Aarde.
Integendeel.

Nikon Coolpix P900 en de zogenaamde ‘echte’ foto’s van Venus

De Nikon Coolpix P900 en P1000 camera’s zijn erg populaire camera’s onder Platte Aarders, vooral omdat er weinig andere betaalbare compactcamera’s zijn die zo’n enorm vergroting hebben. Het zijn unieke en zeer nuttige instrumenten.

Op een dag besloten enkele Platte Aarders hun vertrouwde P900’s mee te nemen naar buiten om wat foto’s van Venus te maken. Tot hun vreugde leek het resultaat helemaal niet op de beelden van Venus die we allemaal kennen. Ze waren alweer opgewonden over dit  ‘bewijs’ van wereldwijde misleiding “Dit is een onweerlegbaar ‘bewijs’ dat ze tegen ons hebben gelogen!” aldus de complottheoristen.

Maar misschien is er een eenvoudigere, meer plausibele verklaring…

De zogenaamd ‘echte’ foto’s van Venus, gemaakt door deze Platte Aarders, zijn in feite onscherp. Daarom zijn hun foto’s zo verschillend van de vertrouwde scherpe beelden van onze buurplaneet. Ze gebruikten duidelijk autofocus en de P900 heeft moeite om automatisch scherp te stellen op kleine objecten op een pikzwarte achtergrond, zoals Venus. Fotografie is niet bepaald het sterke punt van Platte Aarde, en dat werd alweer duidelijk.

Als Venus eruit ziet als een halve maan, waarom verschijnt het dan rond als het onscherp gefotografeerd wordt? De ronde figuur is wat we ‘bokeh’ noemen. Het is rond omdat de vorm van het diafragma ook rond is. Sommige lenzen hebben een diafragma dat niet perfect rond is en dit zal dan ook in de weergegeven lichtvlekken terugkomen.

Waarom zijn er in video’s gemaakt door de P900 golvende effecten op het onscherpe beeld van Venus? De golvende effecten worden veroorzaakt door willekeurige atmosferische vervormingen. Dit effect kunnen we ook waarnemen wanneer we inzoomen op het oppervlak van de maan. Het wordt duidelijk niet veroorzaakt door de maan. De atmosfeer van de aarde is dynamisch en vervormt licht op een willekeurige manier.

Maar kunnen we een gefocuste foto van Venus maken met de P900? Absoluut. We kunnen deze tekortkoming van het toestel omzeilen door autofocus uit te schakelen en handmatige focus te gebruiken.

Een andere manier om dit te doen, is door vooraf scherp te stellen op een ver verwijderd object. Als de maan zichtbaar is, kunnen we de maan gebruiken om erop te focussen en vervolgens op Venus te mikken, allemaal met dezelfde focusafstand.

Als we het goed doen, kunnen we een goed beeld van Venus maken dat niet veel verschilt van het beeld van Venus dat we kennen.

Consistentie van foto’s van de aarde

Elke keer wanneer NASA (of iemand anders) een foto van de aarde vanuit de ruimte vrijgeeft, vergelijken Platte Aarders deze meteen met verschillende andere beelden van de aarde. Elke foto zal echter anders zijn dan een andere, maar Platte Aarders gebruiken dit feit graag als een ‘bewijs’ dat deze foto’s het resultaat zijn van beeldmanipulatie en dat we op de een of andere manier worden misleid.

Maar hier zijn enkele redenen (uit de echte wereld) waarom de afbeeldingen van hetzelfde object – de aarde – er anders uit zouden kunnen zien:

  • verschillen in de apparatuur waarmee de foto is gemaakt;
  • verschillen in methoden bij het maken van de foto’s;
  • verschillen in afstand tot het object;
  • verschillen in het gezichtsveld;
  • verschillen in fotometrische variabelen (helderheid, contrast, verzadiging, etc.);
  • verschillen in weers- en klimaatomstandigheden;
  • verschillen in beeldverwerking;
  • andere hoek van de zon;
  • enz.

Er zijn verschillende draaiknoppen, toetsen en menu’s in een digitale camera. Als je hiermee rommelt, krijg je een ander eindbeeld.

We kunnen proberen meerdere afbeeldingen van hetzelfde object te maken met een andere camera of mobiele telefoon. Er zullen merkbare verschillen zijn, ook al is het een foto van hetzelfde object.

Vroeger kozen fotografen voor een ander merk of type film om de verschillende looks te krijgen. Soms verschilden de resultaten drastisch. Verschillende fotografen hadden verschillende voorkeuren voor het ‘beste’ merk of type film.

Als het om fotografie gaat, is geen enkele foto de ‘juiste’.

Er kan worden gezegd dat filters op Instagram de fotografische verschillen proberen na te bootsen. Lang geleden moest een fotograaf van film wisselen om een ​​ander uiterlijk te krijgen, verkregen door een andere film. Vandaag hoeven we alleen nog maar het filter te kiezen waarvan we denken dat het het beste resultaat geeft.

Als het gebruik van (Instagram) filters geen misdaad is, is het nemen van foto’s van de aarde dat ook niet.

De filosofie van CGI

Wanneer een foto van een bolvormige aarde wordt gepresenteerd aan Platte Aarders, zullen zij deze in een oogwenk afdoen als CGI; zelfs als ze helemaal geen analyse hebben gedaan! Ze doen dit omdat hun geloof in een Platte Aarde niet op feiten is gebaseerd, en elk bewijs dat in strijd is met hun overtuigingen moet hoe dan ook worden ontkracht.

Ze zijn er zo aan gewend, en soms raken ze er zelf door in de war, tot op het punt dat ze de minste hint van digitale manipulatie van elk beeld van de aarde als bewijs van de Platte Aarde zouden nemen.

Dat is een argument van de onwetendheid. Platte Aarders beweren dat de aarde plat is omdat er (volgens hen) geen bewijs is (dat ze willen accepteren) dat anders zegt. Het is niet nodig om een ​​platte aarde te bewijzen, omdat er (volgens hun overtuiging) geen bewijs is dat de Aarde bolvormig is.

Het roepen van ‘nep!’ doen ze niet alleen met foto’s van de aarde; dit gebeurt ook bij time-lapse video’s van de Antarctische middernachtzon, afbeeldingen van zuidelijke ster-rotaties, foto’s van gebogen hoogspanningslijnen en andere foto’s die in strijd zijn met hun overtuiging. Elke kleinste imperfectie wordt onder de loep genomen.

Iedereen geeft toe dat foto’s van de Melkweg, gezien vanaf de ‘top’, CGI zijn; niemand zou anders durven zeggen. We weten dat we de Melkweg (voorlopig) niet zullen verlaten, en het is niet mogelijk om een ​​echte foto van buitenaf te maken. Voor Platte Aarders is het feit dat deze afbeeldingen zijn gemaakt met CGI ‘bewijs’ dat de Melkweg niet bestaat.

Het feit dat een foto van de aarde is gemaakt met behulp van CGI, kan alleen worden gebruikt om de foto in kwestie te diskwalificeren van de zeer lange lijst van bewijsmateriaal dat de bolvormige aarde ondersteunt. Maar het kan nooit worden gebruikt om te bewijzen dat de aarde plat is.

De afwezigheid van bewijs is geen bewijs van afwezigheid.

Fisheye en de kromming van de aarde

Zo goed als alle foto’s en filmpjes van de aarde die vanuit de ruimte zijn genomen, worden afgewimpeld door Platte Aarders, om het simpele feit dat ze zijn gemaakt met een visoog-objectief (fisheye). Ze geloven dat elke kromming van de aarde die op deze foto’s en filmpjes wordt weergegeven het resultaat is van een fisheye-effect en daarom niet kan worden gebruikt als bewijs van deze kromming van de aarde. Ze gaan zelfs nog een stapje verder en gaan ervan uit dat een visooglens opzettelijk wordt gebruikt om een kromming te faken.

Deze claims zijn natuurlijk ongegrond. In vele gevallen kunnen we concluderen dat de kromming er is – zelfs wanneer een visoog-objectief wordt gebruikt. We kunnen de volgende nuttige eigenschap van elke fotografische lens gebruiken:

Een rechte lijn wordt recht weergegeven zolang deze het middelpunt van de afbeelding kruist.

We kunnen deze eigenschap gebruiken om te bepalen of er een kromming is of niet. Bovendien is dit feit altijd van toepassing; onafhankelijk van het gebruikte type lens: kleine vertekening bij rechtlijnige lenzen, tonvormige vertekening bij visooglenzen, kussenvormige vertekening bij telelenzen, golvende / snorvervorming bij sommige zoomlenzen,…

Als de horizonlijn het middelpunt van de afbeelding raakt, kunnen we pas afleiden of de horizon recht of gebogen is. Als de horizon gebogen weergegeven wordt, moet deze in werkelijkheid (vóór het vervormen) ook gebogen zijn.

Ditis vooral bij video’s eenvoudig te analyseren. In bijna elke video die de aarde vanuit de ruimte laat zien, vinden we momenten waarop de horizonlijn het middelpunt van de foto kruist. Wanneer we op dat moment het filmpje pauzeren, zien we duidelijk welke vorm de horizon heeft.

Er is echter een uitzondering! Als de afbeelding niet symmetrisch is bijgesneden, maar bijvoorbeeld een deel van de atmosfeer mist, zijn alle zekerheden weg. Vanuit het midden bijgesneden afbeeldingen zijn wel te gebruiken, maar de originele bestanden zijn natuurlijk steeds het krachtigste bewijs van een kromme horizon.