Kromming gevonden op het Pontchartrainmeer

“Toon me de kromming van de aarde!”
Een van de meest hardnekkige argumenten van Platte Aarders is dat er zogenaamd geen kromming van het aardoppervlak waar te nemen is. En geen kromming betekent immers geen bolle aarde, aldus de wetenschapsontkenners. Op zich geen verkeerde redenering, maar er bestaan weldegelijk locaties op aarde waar de kromming duidelijk waarneembaar is. En wanneer je foto’s van die locaties aan een Platte Aarder voorschotelt is protest en ontkenning gegarandeerd.

Enkele van de meest iconische voorbeelden van de kromming van de aarde zijn de bouwwerken op het Pontchartrainmeer (Eng: Lake Pontchartrain). Het meer is een brakwatermeer in de staat Louisiana en ligt ten noorden van New Orleans. Naast Lake Pontchartrain Causeway (een verhoogde weg die het meer doorkruist) zijn er ook twee hoogspanningslijnen die over het meer lopen. Een van de twee is meer dan 24 km lang; de masten zijn allen even hoog en staan op een perfect rechte lijn. Hierdoor is het effect van de kromming van de aarde heel duidelijk waar te nemen.

Soundly, een bekende Platte Aarde ‘debunker’, populariseerde deze masten door het publiceren van een reeks foto’s en video’s in juni 2017. Tot op heden zijn de masten en de brug over het Pontchartrainmeer een van de populairste plekken op aarde om de bolling te aanschouwen.

De foto’s behoeven geen uitleg. De kromming is overduidelijk. Maar toch hebben we voor de duidelijkheid enkele perspectieflijnen aan bovenstaande foto toegevoegd. Indien de aarde plat is (en we negeren lichtbreking) zouden deze vluchtlijnen elkaar raken in een vluchtpunt op de horizon. De masten zouden deze vluchtlijnen nauwkeurig moeten volgen. In de foto’s zien we echter dat dit niet het geval is en dat de horizon ver onder het vluchtpunt ligt. Het is duidelijk dat de horizon als gevolg van de kromming lager ligt dan ooghoogte en de masten volgen duidelijk de kromming van onze planeet.

Laten we enkele tegenargumenten dissecteren.

“Maar de masten liggen niet in een rechte lijn!”

Verschillende bezwaren zijn opgeborreld in de geesten van onze Platte Aarde-vrienden. Sommigen beweren dat de pylonen niet in een rechte lijn staan. Men legt hier zelfs satellietbeelden op te tafel om dit standpunt te verdedigen. Oh de ironie.

  • Een gewetenloze Platte Aarder postte een ‘analyse’ op YouTube van een andere rij hoogspanningsmasten. Deze masten staan inderdaad niet op een rechte lijn. Helaas is de video nog steeds in omloop en misleidt deze tot op heden oude en nieuwe slachtoffers van de Platte Aarde-indoctrinatie.
  • Soundly observeerde de mastenreeks van beide kanten. Het effect was op beide locaties te zien.
  • Satellietbeelden via bijvoorbeeld Google Earth kunnen gebruikt worden om de rechtheid van de hoogspanningslijn te controleren. De gelijke lengte van de schaduwen duidt ook op gelijke hoogte van de masten.

“Maar de foto’s zijn fake!”

Iedereen met internettoegang is in staat om “lake pontchartrain power lines” te Googlen. Het resultaat is een reeks foto’s genomen door verschillende mensen op verschillende tijdstippen, die allen een kromming weergeven.

De door ons gebruikte foto komt uit Soundly’s Google Drive collectie en draagt de naam IMG_4118.JPG. Hij leverde ook het RAW bestand in Canon CR2-formaat: IMG_4118.CR2.

Er bestaat naar onze kennis geen standaardsoftware die een CR2-bestand kan produceren. Als iemand een CR2-bestand wil vervalsen, moet hij zijn eigen software schrijven om dit mogelijk te maken; het wordt een enorme onderneming om deze foto te manipuleren.

Soundly was voorbereid op weerstand, ongeloof en onterechte beschuldigingen. Om hierop te anticiperen deelde hij alles live op YouTube, van het maken van de foto’s tot het uploaden ervan naar het internet.

Uiteindelijk is de gepresenteerde informatie verifieerbaar en falsifieerbaar. Iedereen is vrij om het Pontchartrainmeer te bezoeken en de feiten zelf te controleren.

“De masten in de foto staan veel te dicht op elkaar!”

Door perspectiefvervorming lijken de torens dicht bij elkaar te staan. Hoe langer de brandpuntsafstand van de lens, hoe dichter de objecten bij elkaar lijken te staan en hoe gelijker hun hoogte wordt gepresenteerd. Dit effect heet perspectiefcompressie.

Soundly nam de foto met een Canon 75-300mm lens op een Canon 1300D camera. Hij gebruikte een brandpuntsafstand van 300 mm. Zijn camera heeft een cropfactor van 1,6×. En dus is de lens gelijk aan een 480 mm-lens op een 35 mm-camera. Met behulp van deze specificaties kunnen we berekenen dat het horizontale gezichtsveld ongeveer 4,3° is.

Het volgende is een demonstratie van perspectiefcompressie als gevolg van een grotere camera- en brandpuntsafstand. Naarmate de brandpuntsafstand langer wordt, lijken de objecten qua grootte meer op elkaar en lijken ze dichter bij elkaar te staan. De drinkbekers hebben hier hetzelfde formaat en werd niet bewogen tijdens het maken van de foto’s.

In realiteit is de afstand tussen de masten ongeveer 289m.

“Maar er is geen kromming van links naar rechts!”

“Als we de kromming weg van de camera kunnen zien, waarom is de horizon dan plat? Leven we op een toiletrol?” Dit is een vraag die we niet hebben verzonnen. Menig Platte Aarder heeft deze reeds gesteld. En om ze te beantwoorden moeten we de verschillen tussen de horizon en de kromming van de aarde bestuderen.

De horizon is een cirkel rondom de waarnemer. Deze heeft in het geval van de foto van Soundly een straal van ongeveer 20 km. Maar de fotograaf staat slechts enkele meters boven het midden van deze cirkel. Vanuit dit standpunt zal de horizon dus een platte lijn rondom vormen die ongeveer 0,15° onder ooghoogte verschijnt.

Bovendien zien we slechts een kleine portie van deze horizon, aangezien er fel ingezoomd is. Vanuit de EXIF metadata van de afbeelding is af te leiden dat het gezichtsveld slechts 4,3° van de 360° rondom is. Op een afstand van 20 km komt dit overeen met slechts 1,5 km horizon. We hebben bovendien de afbeelding versneden en we houden amper 1 km over, die op quasi ooghoogte verschijnt. Een kromming verwachten is dus uitgesloten.

Anderzijds is de omtrek van de aarde een cirkel met straal 6.371 km. Maar omdat we op deze cirkel staan en niet in het midden, is een kromming wel degelijk waar te nemen.

“Leven we op een bal van 10 km doorsnede? Zoveel kromming!”

Door de perspectiefcompressie is de kromming ‘samengedrukt’. Zoals eerder aangegeven is de afstand tussen deze pylonen veel groter dan op de foto lijkt. Omdat deze portie masten zo sterk is vergroot voelt dit niet natuurlijk aan.

We kunnen de kromming echter verifiëren met de Transmission Line demonstration van Walter Bislin’s Curvature App. De toepassing simuleert de hoogspanningslijn op een bolle aarde met de juiste afmetingen, alsook op een aarde die plat is.

Het resultaat van de bolle aarde-simulatie komt perfect overeen met de foto’s, terwijl het Platte Aarde-model het laat afweten.

“Ik heb een video gezien vanuit hetzelfde standpunt, maar er was geen kromming te zien!”

Atmosferische lichtbreking kan ertoe leiden dat een ver object dat zich fysiek al achter de horizon bevindt, nog steeds zichtbaar is. Zo’n fenomeen doet zich voor omdat de lucht dichter bij het oppervlak een hogere dichtheid kent dan erboven, waardoor het pad van het licht de kromming van de aarde volgt.

Het weer en het tijdstip van observatie kan van grote invloed zijn op de hoeveelheid lichtbreking. In extreme condities kunnen de masten op een niet gekromde lijn verschijnen.

Er is een video die dit fenomeen demonstreert en het wordt actief gebruikt door Platte Aarders als ‘bewijs’ dat er geen kromming is. We kunnen het vervormde effect in de video zien, wat aangeeft dat het weer minder stabiel is als de foto’s en video’s van Soundly. Als de maker van de video probeert diezelfde scène op verschillende dagen en tijdstippen van de dag op te nemen, krijgt hij heel gemakkelijk iets dat lijkt op dat van Soundly. Misschien hebben ze dat zelfs gedaan, maar het kan zijn dat ze de voorkeur geven aan alleen die resultaten die hun overtuigingen ondersteunen.

Het gebrek aan schijnbare kromming in zo’n video kan worden opgevangen in het bolvormige aarde-model. Maar niet andersom. Het verschijnen van kromming kan nooit worden verklaard in het model van de platte aarde.

Dit is een simulatie met een standaard hoeveelheid lichtbreking:

En hier wordt een flinke portie lichtbreking gebruikt:

Beide observaties zijn dus mogelijk op een bolle aarde.

“Ik zag een filmpje van een warme weg waar er ook kromming te zien is!”

Het fenomeen wordt luchtspiegeling of fata morgana genoemd. Hier zien we een inferieure luchtspiegeling. De drukvariatie tussen de hete lucht aan het oppervlak van de weg en de dichtere koele lucht erboven zorgt voor een extreem verschil in brekingsindex. Onder een bepaalde hoek zal de onderste luchtlaag een spiegel vormen.

Dit effect is soms op zee of op water te zien, maar verklaart niet waarom de gehele rij masten de kromming volgt.

Referenties

Curvature App: Transmission Line – Walter Bislin