Totale maansverduistering op schaal

Elk diagram dat twee of meer hemellichamen toont, wordt bijna nooit op de juiste schaal getekend. De reden is dat in de meeste gevallen twee hemellichamen te ver van elkaar verwijderd zijn in verhouding tot hun afmetingen. Het is simpelweg niet mogelijk om ze in de juiste schaal te tekenen en alsnog effectief te tonen wat men wilt uitleggen. We hebben weinig andere keus dan ze niet op schaal te tekenen.

De kwaadwilligen onder de Platte Aarders verspreiden de bewering dat de diagrammen niet op schaal zijn getekend vanwege ‘slechte bedoelingen’ en niet omwille van legitieme technische redenen. Sommige mensen begrijpen dit niet en worden het slachtoffer van de Platte Aarde indoctrinatie.

Om dit te illustreren, hebben we een diagram gemaakt van een totale maansverduistering, op schaal getekend met behulp van een meerschalige compositie. Deze methode heeft het voordeel dat hij de juiste schaal heeft en (hopelijk toch) de boodschap overbrengt. De nadelen zijn dat het diagram veel moeilijker te maken en een beetje moeilijker te begrijpen is dan het typische diagram dat is getekend met de ‘verkeerde schaal’.

Hetzelfde geldt voor een zonsverduistering.

Menselijke perceptie van snelheid en versnelling

Aan boord van een vliegtuig op kruissnelheid zullen we niet voelen dat we aan een snelheid van 900 km/h voortbewegen. Maar wanneer het vliegtuig versnelt, vertraagt, draait of verandert van hoogte, kunnen we dit eenvoudig voelen.

Hetzelfde gebeurt met de beweging van de aarde. Door de aardrotatie zal het aardoppervlak ter hoogte van de evenaar een lineaire snelheid hebben van ongeveer 1 656 km/h. We voelen dit echter niet aangezien deze snelheid constant is; met andere woorden, er is geen versnelling of vertraging.

Een eenparig cirkelvormige beweging, zoals de aardrotatie, heeft nog een andere eigenschap: de centripetale versnelling. Een persoon in een roterend referentiekader zal een middelpuntvliedende buitenwaartse versnelling of kracht ervaren. De aardrotatie creëert een buitenwaartse versnelling van 0,03 m/s² ter hoogte van de evenaar. We voelen deze middelpuntvliedende kracht gelijktijdig met de zwaartekracht. In feite wordt in de grootheid 9,8 m/s², die gebruikt wordt om de valversnelling aan te duiden, reeds deze middelpuntvliedende versnelling geïmplementeerd.

Zonder andere zintuiglijke informatie, bekomen met ons zicht en gehoor, voelen we enkel versnelling, maar geen snelheid. Het evenwichtsorgaan (of vestibulair systeem) in ons oor verzamelt informatie over beweging en balans. Op deze manier kunnen we rechtop lopen en zelfs geblinddoekt weten waar boven en beneden is.

Om dus te achterhalen welke snelheid een vliegtuig heeft, gebruiken we best visuele waarnemingen. Naar buiten kijkend observeren we de bewegende objecten op de grond en in de lucht en concluderen we dat we wel degelijk in beweging zijn.

De versnellingslimieten die kunnen waargenomen worden door mensen

Nesti et al (2013) verzamelde de resultaten van verschillende onderzoeken. Hun conclusie is dat de laagst waar te nemen versnelling 0,02 m/s² bedraagt.

Middelpuntvliedende versnelling als gevolg van de aardrotatie en aardrevolutie

De aardrotatie veroorzaakt een middelpuntvliedende versnelling van 0,03 m/s² ter hoogte van de evenaar. Dit is een lage waarde vergeleken met de valversnelling. Bovendien ervaren we beide versnellingen gelijktijdig. In feite wordt in de grootheid 9,8 m/s², die gebruikt wordt om de valversnelling aan te duiden, reeds deze middelpuntvliedende kracht geïmplementeerd.

De aardrevolutie rond de zon genereert een middelpuntvliedende versnelling van ongeveer 0,006 m/s². Dit is ruim onder onze waarnemingslimiet. Bovendien bevinden we ons in een baan om de zon en ervaren we een constante vrije val. Wij en onze omgeving hebben dan ook een even grote versnelling naar de zon toe dan deze buitenwaartse versnelling. Hierdoor wordt, waargenomen vanuit ons dagelijks referentiekader, onze buitenwaartse versnelling teniet gedaan.

“Maar een vliegtuig is een gesloten systeem, in tegenstelling tot de aarde!”

Sommige Platte Aarders keuren de vergelijking met een vliegtuig af omdat de lucht in een vliegtuig ‘afgescheiden’ is van de lucht buiten het vliegtuig, terwijl onze atmosfeer ‘niet afgescheiden’ is van de ruimte.

Deze redenering is incorrect; de atmosfeer draait immers met de aarde mee. Zo niet zouden we windsnelheden van meer dan 1 600 km/h moeten ervaren op de evenaar!

De vergelijking met een vliegtuig is prima omdat de lucht in het vliegtuig ook met het toestel mee beweegt. Dit gebeurt ook met de aarde en onze dampkring.

De lange keten van ad-hoc-hypothesen ter verdediging van het Platte Aarde Model

Het Platte Aarde model overleeft niet omdat de aarde plat is, maar omdat elke keer dat een probleem wordt gevonden, de voorstanders ervan snel een ad-hoc-hypothese uitvinden om het probleem goed te praten. Wordt er opnieuw een ander probleem in één van deze ad-hoc-hypothesen ontdekt, bedenken ze met plezier een andere ad-hoc-hypothese om het nieuwe probleem goed te praten. Enzovoort, enzovoort.

Deze ad-hoc-hypothesen zijn er om te voorkomen dat hun kernopvatting – dat de aarde plat is – wordt weerlegd.

Deze lange ketens van ad-hoc-hypothesen zullen uiteindelijk hypothesen bereiken die niet te falsifiëren zijn, maar toch als waar worden beschouwd. Meestal hebben deze laatste ad-hoc-hypothesen de vorm van complottheorieën, religieuze overtuigingen, niet-overtuigend bewijs of logische denkfouten.

Een theorie heeft verifieerbaarheid als er een mogelijkheid is om aan te tonen dat deze onjuist is. Verifieerbaarheid is hoe we het wetenschappelijke en het onwetenschappelijke onderscheiden. De praktijk om een ​​niet-verifieerbare theorie wetenschappelijk correct te verklaren wordt pseudowetenschap genoemd; waaronder ook de theorie van de Platte Aarde valt.

Een ad-hoc-hypothese is niet noodzakelijk onjuist

Een ad-hoc-hypothese is niet noodzakelijk onjuist. Einstein vond destijds de kosmologische constante uit om te verwerken in zijn algemene relativiteitstheorie. Het was maar een kleine verandering, maar maakte alles in de theorie consistent. Na enkele decennia weten we nu dat de constante verband houdt met de theorie van donkere energie.

Het probleem met het Platte Aarde model is niet het gebruik van ad-hoc-hypothesen, maar het creëren ervan telkens wanneer een tegenstrijdigheid met waarneming in de realiteit wordt gevonden. In plaats van het eigenlijke experiment uit te voeren of de observatie te maken, bedenken ze graag een nieuwe ad-hoc-hypothese. De eerste regel van de Platte Aarde Club is dat de aarde plat is. Ze verklaren dit heilig en doen er dan ook alles aan om een ontkrachting te voorkomen.

Als het Platte Aarde model zoveel ad-hoc-hypothesen (nodig) heeft, ligt het echte probleem misschien bij het model zelf. Een ander model – het Bolle Aarde model – kan alles elegant en consistent uitleggen, zonder het te hoeven verdedigen door meerdere ad-hoc-hypothesen achter elkaar uit te vinden.

Admiraal Byrd: “Een gebied zo groot als de Verenigde Staten, aan de andere kant van de Zuidpool”

Volgens de meeste Platte Aarders bestaat er niet zoiets als het continent Antarctica. In hun verbeelding is Antarctica geen continent, maar een lang uitgestrekte ijsmuur die de Aarde omsluit. Zonder hiervoor enig bewijs te leveren, zoeken ze her en der naar citaten zonder context om hun idee te onderbouwen. Een van deze misbruikte citaten is er een van admiraal Byrd:

“Vreemd genoeg is er vandaag de dag in de wereld nog steeds een gebied zo groot als de Verenigde Staten, dat nog nooit door een mens is gezien. En dit ligt voorbij de pool, aan de andere kant van de Zuidpool vanaf Little America.”

Je kan het oorspronkelijke interview hier bekijken:

‘Little America’ is de operatiebasis in Antarctica.

Platte Aarders houden ervan zaken te overdenken en vanwege hun gebrek aan kennis wordt Byrd’s verklaring geïnterpreteerd dat er landen zijn achter deze ijsmuur en dat ‘de machten’ deze landen voor ons verborgen houden. ‘De machten’ exploiteren deze landen in het geheim voor hun eigen doel en bewaken elke centimeter ervan.

Dit is een leuk verhaal en een niet-kritisch persoon zou het zelfs als realiteit kunnen beschouwen. Maar als we goed kijken naar een kaart van Antarctica en we de locatie van Little America en de Zuidpool markeren, is het niet moeilijk te zien wat admiraal Byrd in gedachten had.

Ten tijde van Byrd was de andere kant van Antarctica nog niet verkend. Iedereen die een voet op Antarctica zette, begon zijn reis vanaf vrijwel dezelfde kant van Antarctica als Byrd deed: de Ross Ice Shelf. Niemand had het vanaf de andere kant gedaan.

De andere kant van Antarctica was in die tijd nog niet verkend. Dit was waar Byrd naar verwees. En rekening houdend met ijsplaten, is het gebied praktisch even groot als de Verenigde Staten.