De schuld van CGI (deel 2)

Een andere CGI-gerelateerde denkfout die regelmatig wordt gepleegd door Platte Aarders heeft volgende algemene vorm:

  • Observatie: er bestaat geen foto of video van het object ‘X’ dat niet met CGI is gemaakt.
  • Conclusie: ‘X’ bestaat niet in het echt.

Dit is om twee redenen ongeldig:

  • Zelfs als niemand er een foto van heeft gemaakt, is een echt object nog steeds echt.
  • Het uitgangspunt zelf kan ongeldig zijn wanneer de maker van de denkfout niet op de hoogte is van het bestaan van een echte foto van het object.

Platte Aarders beweren vaak dat er geen echte foto’s van de aarde vanuit de ruimte zijn gemaakt. Gelukkig bestaan deze foto’s wel en zijn de Platte Aarders simpelweg verkeerd. Ze zijn er gewoon niet van op de hoogte (minder waarschijnlijk) of betwijfelen de echtheid van de foto’s (om hun hachje te redden). In dit geval is hun veronderstelling in de eerste plaats onjuist, waardoor hun conclusie dit mogelijks ook is.

Maar zelfs als er geen echte foto’s van de aarde vanuit de ruimte zijn genomen, maakt dat hun argument niet correct. De aarde is nog steeds bolvormig, zelfs als er geen foto’s van zijn gemaakt vanuit de ruimte. Dit was bijvoorbeeld de situatie vóór 1946. We kunnen de vorm van de aarde op andere manieren afleiden. Er zijn voldoende aanwijzingen en sommige zijn reeds 25 eeuwen oud.

Bovendien verwachten de complotdenkers dat andere mensen dezelfde fout maken over de Platte Aarde. Ze denken dat de (niet geïndoctrineerde) mensen deze theorie weigeren omdat er geen echte beelden van een Platte Aarde bestaan. Dit slaat natuurlijk nergens op; men weigert de ideologie van de Platte Aarde niet alleen omdat er geen echte foto is van een Platte Aarde, maar om talloze andere redenen.

Het ontkennen van het antecedent

Deze denkfout is een specifieke versie van de formele denkfout ‘het antecedent ontkennen’. Het bijbehorende argument heeft de algemene vorm:

  • P → Q: Als er een foto is van een object dat niet met CGI is gemaakt, dan is het object echt.
  • ¬P: Er is geen foto van het object dat niet met CGI is gemaakt
  • ⊢ ¬Q: Conclusie: het object is niet echt

Het argument is ongeldig omdat Q waar kan zijn als P onwaar is. In dit geval kan het object echt zijn, zelfs als niemand er een foto van heeft gemaakt.

Argumentum ad ignorantiam, argumentum ad nauseam

Deze misvatting kan een vorm van een argument uit de onwetendheid (argumentum ad ignorantiam) zijn. In het specifieke geval van de foto van de aarde weet de dader van de drogreden niet of er al dan niet beelden van de aarde vanuit de ruimte bestaan, maar hij gaat ervan uit van niet. Soms begaan ze deze fout opzettelijk en gebruiken ze de denkfout om nietsvermoedende slachtoffers te beïnvloeden die zich niet bewust zijn van de beelden of de drogreden.

Wanneer dit uitgangspunt steeds opnieuw wordt herhaald, wordt het door bewering bewezen. Het uitgangspunt is duidelijk verkeerd, maar het wordt keer op keer herhaald, ongeacht het weerwoord van menig Bolle Aarde-ridder. Als het argument keer op keer wordt herhaald totdat niemand nog de moeite neemt om het aan te vechten, wordt het een argumentum ad nauseam of een argumentum ad infinitum.

De schuld van CGI (deel 1)

Een logische denkfout die vaak wordt gepleegd door de slachtoffers van de Platte Aarde-ideologie is CGI-gerelateerd. CGI (computer-generated imagery) is het gebruik van computers om realistische afbeeldingen of video’s te maken.

Omdat deze denkfout veel voorkomt binnen de Platte Aarde-kringen, zullen we dit ‘beroep doen op CGI’ noemen. Het argument heeft de algemene vorm:

  • Observatie: een foto of video van een object ‘X’ is gemaakt met CGI
  • Conclusie: ‘X’ bestaat niet in de echte wereld

Dit is een misvatting omdat het niet onmogelijk is om een ​​CGI-afbeelding of video van een echt, bestaand object te maken.

Wanneer bijvoorbeeld een afbeelding van een satelliet in de ruimte wordt getoond, zullen sommige Platte Aarders snel de foto afdoen als CGI. Meestal is dat ook zo, omdat het praktisch onmogelijk is om een foto van acceptabele kwaliteit van een satelliet in zijn baan te maken (dit moet dan vanaf de aarde gebeuren, want geen enkele satelliet maakt selfies). Maar is het juist om aan te nemen dat de satelliet op de foto in werkelijkheid niet bestaat? Overduidelijk niet.

We komen het gebruik van CGI dagelijks tegen in afbeeldingen en video’s. Maar omdat slachtoffers van de Platte Aarde-ideologie vaak emotioneel zijn georiënteerd, heerst hun gevoel over hun logica. Hierdoor kunnen ze niet langer de juiste logische conclusies trekken met betrekking tot de vorm van de aarde.

Aan de andere kant denken Platte Aarders soms dat andere mensen hun ideologie weigeren te accepteren, simpelweg omdat elke ‘afbeelding’ van een Platte Aarde is gemaakt met CGI (als we dit althans CGI kunnen noemen). Ook dit is een verkeerde redenering; er zijn natuurlijk meerdere bewijzen voor de echte vorm van de aarde.

Het gevolg bevestigen

Deze denkfout is een specifieke versie van de formele drogreden ‘bevestigen van het gevolg’. Het bijbehorende argument heeft de algemene vorm:

  • P → Q: als het object in een foto of video niet echt is, wordt de foto of video gemaakt met CGI.
  • Q: een foto of video is gemaakt met CGI
  • ⊢ P: het object in de foto of video is niet echt.

De conclusie is ongeldig, want als Q waar is, is P niet noodzakelijk waar.

Maanfase vs. maansverduistering

Blijkbaar is het een veel voorkomende misvatting dat de schijngestalten van de maan worden veroorzaakt door de schaduw van de aarde. Niet alleen bij Platte Aarders, maar ook bij het grote publiek. Het verschil is dat Platte Aarders de neiging hebben om tot grote en vaak verkeerde conclusies te komen.

In werkelijkheid vinden de fasen van de maan plaats omdat we op ieder tijdstip een ander zonovergoten deel van de maan zien. Niet omdat het zich in de schaduw van de aarde bevindt.

Net als de aarde kent de maan ook dag- en nachtcycli. De ene helft van de maan is verlicht door de zon en de andere helft is donker, gescheiden door een duidelijke dag-nachtgrens.

De maanfase verandert voortdurend doordat de maan een baan om de aarde beschrijft en in ongeveer een maand (ja, dit is waar het woord vandaan komt) op dezelfde positie ten opzichte van de zon terecht komt. Het verandert dus geleidelijk over een periode van ongeveer 29½ dagen.

Aan de andere kant vindt een maansverduistering plaats wanneer de schaduw van de aarde op het oppervlak van de maan wordt geworpen. Dit is een zeldzaam fenomeen. De volledige tijdspanne bedraagt slechts een paar uur en vindt altijd plaats tijdens volle maan. Dit wil echter niet zeggen dat elke volle maan een maansverduistering kent. De ecliptica van de maan staat onder een hoek van ongeveer 5° ten opzichte van de ecliptica van de zon. Elk jaar zijn er minstens twee maansverduisteringen en maximaal vijf.

Referenties

Waarom we geen satellieten zien op foto’s vanuit het ISS

“Waarom zien we geen satellieten op foto’s genomen vanuit het ISS, of vanuit de ruimte in het algemeen?”

Dit is een terugkerende vraag binnen de Platte Aarde-gemeenschap, meestal gesteld zonder een antwoord te verwachten. Ze gaan ervan uit dat een antwoord onmogelijk is aangezien volgens hen satellieten of het volledige concept ‘ruimte’ een leugen is.

Maar wees gerust, de foto’s zijn echt. Satellieten zijn simpelweg niet zichtbaar op deze foto’s omdat ze te ver van elkaar en van de camera verwijderd zijn.

Laten we een aantal feiten op een rijtje zetten.

  1. In de lage baan-regio (LEO – Low Earth Orbit) is er één satelliet per 175.000.000 km³ ruimtevolume. De gemiddelde afstand tot de dichtstbijzijnde satelliet is ongeveer 700 km. 700 km is meer dan de afstand tussen Parijs en Groningen.
  2. Volgens simulaties is de gemiddelde afstand van het ISS tot de dichtstbijzijnde satelliet 304 km. Het is ongeveer dezelfde afstand als van Brussel naar Groningen.
  3. Het ISS ligt ongeveer 400 km boven het aardoppervlak. Auto’s, bussen en zelfs voetbalvelden zijn niet zichtbaar op algemene foto’s genomen vanuit het ISS.
  4. Algemene fotografie op het ISS gebeurt meestal met groothoeklenzen. 24 mm lenzen en GoPro’s zijn populair. Groothoek betekent dat het moeilijker is om een ​​ver verwijderd object te herkennen aangezien het gezichtsveld groter is.
  5. Satellieten zijn er in verschillende maten. Van kleine blokjes die in onze handpalmen passen, tot de grootte van een voetbalveld. Maar we kunnen gerust zeggen dat er niet veel satellieten zijn die groter zijn dan een schoolbus. Alle berekeningen die hier zijn gedaan, omvatten alle types satellieten. Ook Cubesats en ruimtepuin dat praktisch niet te zien is vanuit het ISS zijn inbegrepen.
  6. De kans dat een satelliet zich op een willekeurig moment binnen 5 km van het ISS bevindt, is ongeveer 0,017%. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze het ISS actief sturen om botsingen te voorkomen en waardoor de kans dus nog veel kleiner wordt dat een ruimte-object zich in de buurt bevindt.
  7. We kunnen niet uitsluiten dat satellieten verschijnen op foto’s die vanuit het ISS zijn genomen. Maar het zal een buitengewone gebeurtenis zijn. En meestal verschijnt de satelliet als een enkele pixel, niet te onderscheiden van sterren op de achtergrond.
  8. Om te bepalen of een stip op een foto die vanuit het ISS is genomen, echt een satelliet is, moet men bekend zijn met de positie van de sterren. Het uitzoeken hiervan zou een vervelende en zinloze oefening zijn.

Eindconclusie: het is te verwachten dat satellieten niet zichtbaar zullen zijn in algemene foto’s genomen vanuit het ISS. Als een satelliet dan toch zichtbaar is, zal dit een uitzonderlijke waarneming zijn.

Fotografische berekening

De gemeenschappelijke brandpuntsafstand van de lens die door de bemanning van het ISS wordt gebruikt, blijkt 24 mm te zijn. Een brandpuntsafstand van 24 mm in een full-frame body betekent een horizontale beeldhoek van ongeveer 74°.

Laten we aannemen dat ze in het beste geval een camera gebruiken met een zeer hoog aantal megapixels, laten we zeggen 50 megapixels, of ongeveer 8712 pixels horizontaal.

Met behulp van deze getallen kunnen we berekenen dat een enkele pixel ongeveer 0,0085° hoekgrootte vertegenwoordigt. (74° / 8712 pixels = 0,0085° / pixel)

Laten we aannemen dat de grootte van een satelliet 10m is; een zeer genereuze afmeting, aangezien er maar weinig satellieten groter zijn dan deze omvang. Wat is de maximale afstand waarop een satelliet kan weergegeven worden door een enkele pixel in de camera? Ongeveer 67 km. (10 m / tan(0,0085°) = 67,4 km).

Als we willen dat de satelliet wordt weergegeven door 10 pixels, dan kunnen we eenvoudig delen door 10. Een satelliet mag dan maximaal 6,7 km verwijderd zijn van het ISS voordat deze kan worden weergegeven door (slechts) 10 pixels op de camera.

Dit is allemaal theoretisch; in praktijk zal een satelliet nog dichterbij moeten zijn vooraleer deze herkend zal worden als een satelliet. Anders zal deze enkel verschijnen als een heldere stip, niet te onderscheiden van de sterren op de achtergrond.

Stersporen: bewijs dat de aarde een bol is en om haar eigen as draait

Als we op het noordelijk halfrond naar de lucht kijken in de richting van het noorden, zien we alle sterren in tegenwijzerzin rond een vast punt draaien. In astronomische termen heet dit punt de noordelijke hemelpool. Onze heldere poolster (Polaris) bevindt zich op ongeveer 0,5° van deze pool. Dit rotatiepunt is niet zichtbaar voor waarnemers op het zuidelijk halfrond.

Anderzijds kunnen we op het zuidelijk halfrond, als we naar de lucht richting het zuiden kijken, sterren in de tegenovergestelde richting zien draaien rond de zuidelijke hemelpool. De ster Sigma Octantis bevindt zich op ongeveer 1° van deze pool.  Ook hier is deze rotatie-as niet zichtbaar voor waarnemers op het noordelijk halfrond.

Waarnemers op de evenaar zien beide hemelpolen in tegenoverstaande positie net boven de horizon.

Deze beweging van de sterren kan onmogelijk plaatsvinden op een Platte Aarde. De beweging van de sterren is een bewijs dat de aarde rond is en om haar eigen as draait.

Credit

  •     Links: Sherborne Old Castle, Dorset, Verenigd Koninkrijk. Door Rich Grundy
  •     Rechts: La Silla Observatory, Chili. Door Iztok Bo

Psychologische Projectie

Waarom geloven we in complottheorieën? Volgens onderzoekers is één reden de zogenaamde ‘psychologische projectie’.

‘Psychologische projectie’ is een fenomeen waarbij iemand de eigen, vaak negatieve attitudes of karaktertrekken ontkent maar wel aanneemt dat deze bij andere mensen terug te vinden zijn. Ze zien hun eigen negatieve kwaliteiten in de anderen, zelfs als ze bij die anderen ontbreken.

Is dit van toepassing op het Platte Aarde-gedoe? Platte Aarders komen met verschillende ad-hoc-hypotheses op de proppen om problemen goed te praten en de Platte Aarde-theorie te vrijwaren van falsificatie. Hierbij vinden ze het niet nodig om met echte bewijzen af te komen.

Wanneer er een zwak punt wordt gevonden in hun nieuw uitgevonden hypothese, dan zullen zij direct een andere hypothese verzinnen om het weke punt in de vorige te omzeilen. Enzovoort en zo verder, totdat deze keten, die met haken en ogen aan elkaar hangt van de zwakke ad-hoc-hypothesen, de sfeer van de complottheorieën bereikt.

Op het einde van de dag hebben Platte Aarders veelal weinig andere keus dan critici te beschuldigen deel uit te maken van het complot. Dat doen ze om zo hun Platte Aarde-theorie te behoeden voor falsificatie.

Sommigen onder ons worden sneller beïnvloed door complottheorieën verzonnen door gewetenloze Platte Aarders. Maar dit zou het resultaat kunnen zijn van ‘psychologische projectie’. Misschien, heel misschien, beschuldigen we de wetenschappers van NASA ervan om betrokken te zijn in een grootse samenzwering omdat wij net hetzelfde zouden doen, mochten we in hun schoenen staan.

Referenties

Krachten als vectoren

Er zijn veel misvattingen binnen de kringen van Platte Aarders, dat mag wel duidelijk zijn. En veel daarvan zijn een gevolg van het gebrekkig begrijpen van hoe krachten op een object werken.

  1. Een kracht wordt beschreven door een vector. Het heeft een omvang en een richting.
  2. Een object kan tegelijkertijd door meer dan één kracht worden beïnvloed.
  3. Deze krachten kunnen bij elkaar worden opgeteld, wat resulteert in wat we de ‘resultante’ noemen. Het object beweegt volgens de grootte en richting van de resultante.
  4. Krachten kunnen elkaar tegenwerken en resulteren in een nulresultaat. Maar dit betekent niet dat deze krachten niet bestaan.
  5. Een onbeduidende kracht kan ter vereenvoudiging worden weggelaten in een berekening. Maar dit betekent niet dat deze kracht niet bestaat.
  6. Een kracht kan de tegenovergestelde richting hebben van de resultante. Maar dit betekent niet dat deze kracht niet bestaat.

Deze basiskennis over hoe krachten en vectoren werken, kan handig zijn om volgende misvattingen te beantwoorden:

  • ‘Een heliumballon beweegt omhoog. Er bestaat dus geen zwaartekracht.’
  • ‘Satellieten vallen niet op de aarde. Dus zwaartekracht bestaat niet.’
  • ‘Water in een glas lijkt niet aangetrokken te worden door de maan. Er is dus geen zwaartekracht van de maan.’
  • ‘Wind alleen al kan een veer doen wegvliegen. Dus zwaartekracht bestaat niet.’

Veel meer vergelijkbare misvattingen zijn te vinden binnen de Platte Aarde-gemeenschap en kunnen snel worden beantwoord met een beetje basiskennis van de natuurkunde.

Referenties

Hoe raketmotoren werken in het luchtledige

Vogels vliegen door met hun vleugels door de lucht te slaan, vissen zwemmen door hun vinnen en staart tegen het water te duwen en de mens zet zich af tegen de grond om vooruit te komen. Maar hoe komen raketten dan vooruit in het luchtledige?

Raketten kunnen in een vacuüm versnellen, vertragen en manoeuvreren door gebruik te maken van de natuurwet die wordt beschreven in de bewegingswetten van Newton alsook in de wet van behoud van impuls.

Een raketmotor werkt door iets met massa ‘uit te spuwen’ met een zeer hoge snelheid. Deze massa wordt ‘propellant’ genoemd. Het ruimtevaartuig beweegt in de tegenovergestelde richting waaruit het verbrande propellant vrijkomt. Dit is te vergelijken met de terugslag van een wapen als gevolg van een snel wegvliegende kogel.

Raketten bestaan grotendeels uit brandstof. Hier schuilt een ander probleem dat vaak door Platte Aarders naar voren wordt geschoven. In een vacuüm is er geen lucht en dus ook geen zuurstof. Er wordt gesteld dat het onmogelijk is om in het luchtledige verbranding te krijgen vanwege deze afwezigheid. Om dit probleem op te lossen, moeten raketten naast brandstof ook een eigen oxidator (zuurstof) meenemen.

Raketten kunnen ook elektrisch worden aangedreven door ionenmotoren. In ionenmotoren kunnen raketten via zonnepanelen energie van de zon gebruiken en hiermee de motor aandrijven. Het ‘stuwgas’ moet echter nog steeds vervoerd worden. Een populair stuwgas is xenongas. Het vermogen dat wordt opgewekt door ionenmotoren is relatief klein en lanceringen vanaf het aardoppervlak zijn dus onmogelijk met dit soort motor. Maar ze kunnen ingezet worden nadat het ruimtevaartuig zich in een baan om de aarde bevindt, waar slechts een relatief kleine hoeveelheid kracht nodig is om het ruimtevaartuig in de gewenste baan of positie te brengen. Indien een ionenmotor langdurig wordt ingezet kan een enorme snelheid bekomen worden met weinig ‘brandstof’. De snelheid van bijvoorbeeld de satelliet Deep Space 1 nam toe met 4,4 km per seconde door slechts 81,5 kg af te vuren!

Referencies

Credit

  • Gebruikte afbeelding: WALL-E, © Disney & Pixar.

Bloedmaan: waarom de maan rood wordt tijdens een totale maansverduistering

De maan wordt rood tijdens een totale maansverduistering. Maar als de maan zich volledig in de schaduw van de aarde bevindt, hoe wordt zij dan rood?

De atmosfeer van de aarde werkt als een gigantische lens en breekt een deel van het zonlicht richting het oppervlak van de maan.

Wanneer een totale maansverduistering plaatsvindt, bevindt de maan zich volledig in de kernschaduw van de aarde en krijgt deze geen direct licht van de zon. De maan is echter niet helemaal donker tijdens een totale maansverduistering; een deel van het zonlicht penetreert de atmosfeer van de aarde en wordt gebroken richting de op dat moment verduisterde maan.

Zonlicht is samengesteld uit verschillende kleuren met verschillende golflengtes. Deze kleuren kunnen zichtbaar gemaakt worden met een prisma of bijvoorbeeld door de regendruppels in een regenboog. Wanneer zonlicht de dampkring van de aarde binnenkomt, wordt het beïnvloed door een fenomeen dat de Rayleigh-verstrooiing wordt genoemd. Kleuren binnen het blauwe spectrum worden meer verspreid dan kleuren binnen het rode spectrum. Daarom wordt het licht dat het oppervlak van de maan bereikt, gedomineerd door een roodachtig deel van het zonlicht. De blauwe componenten worden ‘achtergelaten’ in de atmosfeer van de aarde en zijn de reden achter de blauwe kleur van onze lucht.

Hetzelfde fenomeen schuilt ook achter de romantische rood-oranje lucht wanneer de zon laag aan de hemel staat, of bij zonsopgang en zonsondergang.

Referenties

Non-stop langeafstandsvluchten op het zuidelijk halfrond

Er zijn veel non-stop langeafstandsvluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond, en dit zonder het noordelijk halfrond over te steken of te passeren. Deze routes kunnen alleen bestaan ​​als de aarde een bol is. Op een Platte Aarde zouden deze economisch oninteressant en vaak ook qua snelheid onhaalbaar zijn.

Sommige Platte Aarders beweren dat deze langeafstandsvluchten niet bestaan. Bewijs dat hun fantasie weerlegt, moet snel uit de weg gegaan worden, toch? Ze beweren dat elke vlucht tussen twee zuidelijke locaties ergens stopt op het noordelijk halfrond (het centrale gedeelte van hun kaart); de gigantische afstanden op een Platte Aarde-model zijn immers te groot om in één keer overbrugd te worden. Ze hebben het mis. Er zijn veel van dergelijke vluchtroutes.

Wel zal het overgrote deel van de vluchten via tussenstops in het noorden gebeuren om commerciële redenen. Er zijn meer steden, mensen en landmassa’s op het noordelijk halfrond, dus ook meer passage en overstapmogelijkheden.

Maar toch is het dus eenvoudig om te bewijzen dat hun aanname verkeerd is. Vluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond zijn gemakkelijk gevonden. Hier enkele voorbeelden van ononderbroken langeafstandsvluchten tussen twee zuidelijke continenten:

  • Sydney, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Sydney, Australië – Santiago, Chili
  • Perth, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Santiago, Chili
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Buenos Aires, Argentinië
  • Melbourne, Australië – Santiago, Chili
  • Sydney, Australië – Buenos Aires, Argentinië (route niet meer operationeel)
  • Johannesburg, Zuid-Afrika – São Paulo, Brazilië

We kunnen deze feiten eenvoudig verifiëren met behulp van websites van reisagentschappen. Of we kunnen Google op een trefzin als ‘vlucht van Sydney naar Santiago’ loslaten. Succes gegarandeerd.

Referenties