Stersporen: bewijs dat de aarde een bol is en om haar eigen as draait

Als we op het noordelijk halfrond naar de lucht kijken in de richting van het noorden, zien we alle sterren in tegenwijzerzin rond een vast punt draaien. In astronomische termen heet dit punt de noordelijke hemelpool. Onze heldere poolster (Polaris) bevindt zich op ongeveer 0,5° van deze pool. Dit rotatiepunt is niet zichtbaar voor waarnemers op het zuidelijk halfrond.

Anderzijds kunnen we op het zuidelijk halfrond, als we naar de lucht richting het zuiden kijken, sterren in de tegenovergestelde richting zien draaien rond de zuidelijke hemelpool. De ster Sigma Octantis bevindt zich op ongeveer 1° van deze pool.  Ook hier is deze rotatie-as niet zichtbaar voor waarnemers op het noordelijk halfrond.

Waarnemers op de evenaar zien beide hemelpolen in tegenoverstaande positie net boven de horizon.

Deze beweging van de sterren kan onmogelijk plaatsvinden op een Platte Aarde. De beweging van de sterren is een bewijs dat de aarde rond is en om haar eigen as draait.

Credit

  •     Links: Sherborne Old Castle, Dorset, Verenigd Koninkrijk. Door Rich Grundy
  •     Rechts: La Silla Observatory, Chili. Door Iztok Bo

Psychologische Projectie

Waarom geloven we in complottheorieën? Volgens onderzoekers is één reden de zogenaamde ‘psychologische projectie’.

‘Psychologische projectie’ is een fenomeen waarbij iemand de eigen, vaak negatieve attitudes of karaktertrekken ontkent maar wel aanneemt dat deze bij andere mensen terug te vinden zijn. Ze zien hun eigen negatieve kwaliteiten in de anderen, zelfs als ze bij die anderen ontbreken.

Is dit van toepassing op het Platte Aarde-gedoe? Platte Aarders komen met verschillende ad-hoc-hypotheses op de proppen om problemen goed te praten en de Platte Aarde-theorie te vrijwaren van falsificatie. Hierbij vinden ze het niet nodig om met echte bewijzen af te komen.

Wanneer er een zwak punt wordt gevonden in hun nieuw uitgevonden hypothese, dan zullen zij direct een andere hypothese verzinnen om het weke punt in de vorige te omzeilen. Enzovoort en zo verder, totdat deze keten, die met haken en ogen aan elkaar hangt van de zwakke ad-hoc-hypothesen, de sfeer van de complottheorieën bereikt.

Op het einde van de dag hebben Platte Aarders veelal weinig andere keus dan critici te beschuldigen deel uit te maken van het complot. Dat doen ze om zo hun Platte Aarde-theorie te behoeden voor falsificatie.

Sommigen onder ons worden sneller beïnvloed door complottheorieën verzonnen door gewetenloze Platte Aarders. Maar dit zou het resultaat kunnen zijn van ‘psychologische projectie’. Misschien, heel misschien, beschuldigen we de wetenschappers van NASA ervan om betrokken te zijn in een grootse samenzwering omdat wij net hetzelfde zouden doen, mochten we in hun schoenen staan.

Referenties

Krachten als vectoren

Er zijn veel misvattingen binnen de kringen van Platte Aarders, dat mag wel duidelijk zijn. En veel daarvan zijn een gevolg van het gebrekkig begrijpen van hoe krachten op een object werken.

  1. Een kracht wordt beschreven door een vector. Het heeft een omvang en een richting.
  2. Een object kan tegelijkertijd door meer dan één kracht worden beïnvloed.
  3. Deze krachten kunnen bij elkaar worden opgeteld, wat resulteert in wat we de ‘resultante’ noemen. Het object beweegt volgens de grootte en richting van de resultante.
  4. Krachten kunnen elkaar tegenwerken en resulteren in een nulresultaat. Maar dit betekent niet dat deze krachten niet bestaan.
  5. Een onbeduidende kracht kan ter vereenvoudiging worden weggelaten in een berekening. Maar dit betekent niet dat deze kracht niet bestaat.
  6. Een kracht kan de tegenovergestelde richting hebben van de resultante. Maar dit betekent niet dat deze kracht niet bestaat.

Deze basiskennis over hoe krachten en vectoren werken, kan handig zijn om volgende misvattingen te beantwoorden:

  • ‘Een heliumballon beweegt omhoog. Er bestaat dus geen zwaartekracht.’
  • ‘Satellieten vallen niet op de aarde. Dus zwaartekracht bestaat niet.’
  • ‘Water in een glas lijkt niet aangetrokken te worden door de maan. Er is dus geen zwaartekracht van de maan.’
  • ‘Wind alleen al kan een veer doen wegvliegen. Dus zwaartekracht bestaat niet.’

Veel meer vergelijkbare misvattingen zijn te vinden binnen de Platte Aarde-gemeenschap en kunnen snel worden beantwoord met een beetje basiskennis van de natuurkunde.

Referenties

Hoe raketmotoren werken in het luchtledige

Vogels vliegen door met hun vleugels door de lucht te slaan, vissen zwemmen door hun vinnen en staart tegen het water te duwen en de mens zet zich af tegen de grond om vooruit te komen. Maar hoe komen raketten dan vooruit in het luchtledige?

Raketten kunnen in een vacuüm versnellen, vertragen en manoeuvreren door gebruik te maken van de natuurwet die wordt beschreven in de bewegingswetten van Newton alsook in de wet van behoud van impuls.

Een raketmotor werkt door iets met massa ‘uit te spuwen’ met een zeer hoge snelheid. Deze massa wordt ‘propellant’ genoemd. Het ruimtevaartuig beweegt in de tegenovergestelde richting waaruit het verbrande propellant vrijkomt. Dit is te vergelijken met de terugslag van een wapen als gevolg van een snel wegvliegende kogel.

Raketten bestaan grotendeels uit brandstof. Hier schuilt een ander probleem dat vaak door Platte Aarders naar voren wordt geschoven. In een vacuüm is er geen lucht en dus ook geen zuurstof. Er wordt gesteld dat het onmogelijk is om in het luchtledige verbranding te krijgen vanwege deze afwezigheid. Om dit probleem op te lossen, moeten raketten naast brandstof ook een eigen oxidator (zuurstof) meenemen.

Raketten kunnen ook elektrisch worden aangedreven door ionenmotoren. In ionenmotoren kunnen raketten via zonnepanelen energie van de zon gebruiken en hiermee de motor aandrijven. Het ‘stuwgas’ moet echter nog steeds vervoerd worden. Een populair stuwgas is xenongas. Het vermogen dat wordt opgewekt door ionenmotoren is relatief klein en lanceringen vanaf het aardoppervlak zijn dus onmogelijk met dit soort motor. Maar ze kunnen ingezet worden nadat het ruimtevaartuig zich in een baan om de aarde bevindt, waar slechts een relatief kleine hoeveelheid kracht nodig is om het ruimtevaartuig in de gewenste baan of positie te brengen. Indien een ionenmotor langdurig wordt ingezet kan een enorme snelheid bekomen worden met weinig ‘brandstof’. De snelheid van bijvoorbeeld de satelliet Deep Space 1 nam toe met 4,4 km per seconde door slechts 81,5 kg af te vuren!

Referencies

Credit

  • Gebruikte afbeelding: WALL-E, © Disney & Pixar.

Bloedmaan: waarom de maan rood wordt tijdens een totale maansverduistering

De maan wordt rood tijdens een totale maansverduistering. Maar als de maan zich volledig in de schaduw van de aarde bevindt, hoe wordt zij dan rood?

De atmosfeer van de aarde werkt als een gigantische lens en breekt een deel van het zonlicht richting het oppervlak van de maan.

Wanneer een totale maansverduistering plaatsvindt, bevindt de maan zich volledig in de kernschaduw van de aarde en krijgt deze geen direct licht van de zon. De maan is echter niet helemaal donker tijdens een totale maansverduistering; een deel van het zonlicht penetreert de atmosfeer van de aarde en wordt gebroken richting de op dat moment verduisterde maan.

Zonlicht is samengesteld uit verschillende kleuren met verschillende golflengtes. Deze kleuren kunnen zichtbaar gemaakt worden met een prisma of bijvoorbeeld door de regendruppels in een regenboog. Wanneer zonlicht de dampkring van de aarde binnenkomt, wordt het beïnvloed door een fenomeen dat de Rayleigh-verstrooiing wordt genoemd. Kleuren binnen het blauwe spectrum worden meer verspreid dan kleuren binnen het rode spectrum. Daarom wordt het licht dat het oppervlak van de maan bereikt, gedomineerd door een roodachtig deel van het zonlicht. De blauwe componenten worden ‘achtergelaten’ in de atmosfeer van de aarde en zijn de reden achter de blauwe kleur van onze lucht.

Hetzelfde fenomeen schuilt ook achter de romantische rood-oranje lucht wanneer de zon laag aan de hemel staat, of bij zonsopgang en zonsondergang.

Referenties

Non-stop langeafstandsvluchten op het zuidelijk halfrond

Er zijn veel non-stop langeafstandsvluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond, en dit zonder het noordelijk halfrond over te steken of te passeren. Deze routes kunnen alleen bestaan ​​als de aarde een bol is. Op een Platte Aarde zouden deze economisch oninteressant en vaak ook qua snelheid onhaalbaar zijn.

Sommige Platte Aarders beweren dat deze langeafstandsvluchten niet bestaan. Bewijs dat hun fantasie weerlegt, moet snel uit de weg gegaan worden, toch? Ze beweren dat elke vlucht tussen twee zuidelijke locaties ergens stopt op het noordelijk halfrond (het centrale gedeelte van hun kaart); de gigantische afstanden op een Platte Aarde-model zijn immers te groot om in één keer overbrugd te worden. Ze hebben het mis. Er zijn veel van dergelijke vluchtroutes.

Wel zal het overgrote deel van de vluchten via tussenstops in het noorden gebeuren om commerciële redenen. Er zijn meer steden, mensen en landmassa’s op het noordelijk halfrond, dus ook meer passage en overstapmogelijkheden.

Maar toch is het dus eenvoudig om te bewijzen dat hun aanname verkeerd is. Vluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond zijn gemakkelijk gevonden. Hier enkele voorbeelden van ononderbroken langeafstandsvluchten tussen twee zuidelijke continenten:

  • Sydney, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Sydney, Australië – Santiago, Chili
  • Perth, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Santiago, Chili
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Buenos Aires, Argentinië
  • Melbourne, Australië – Santiago, Chili
  • Sydney, Australië – Buenos Aires, Argentinië (route niet meer operationeel)
  • Johannesburg, Zuid-Afrika – São Paulo, Brazilië

We kunnen deze feiten eenvoudig verifiëren met behulp van websites van reisagentschappen. Of we kunnen Google op een trefzin als ‘vlucht van Sydney naar Santiago’ loslaten. Succes gegarandeerd.

Referenties

Niet op schaal: afbeeldingen van ons zonnestelsel

Zowat alle afbeeldingen en diagrammen met de zon, aarde en maan in beeld zijn niet op schaal getekend. De reden is simpel: deze hemellichamen zijn veel te klein in vergelijking tot de afstanden tussenin.

Platte Aarders gebruiken dit gekende feit om te wijzen op het vermeende ‘falen’ van de moderne wetenschap om hemellichamen te beschrijven. Het is volgens sommigen zelfs ‘een middel om ons allemaal te misleiden’. De echte reden is echter dat het praktisch onmogelijk is om een ​​model van het zonnestelsel met stilstaande hemellichamen in een correcte schaal weer te geven.

Als we het zon-aarde-maan-systeem op een stuk A4 papier willen tekenen op een correcte schaal, dan zijn dit de verkleinde formaten en afstanden:

  • Afstand aarde-zon: 25 cm
  • Afstand aarde-maan: 0,6 mm
  • Diameter van de zon: 2,3 mm
  • Diameter van de aarde: 0,02 mm
  • Diameter van de maan: 0,006 mm

Als we die objecten zouden tekenen met de juiste schaal op een A4 papier, dan is de grootte van de aarde en de maan kleiner dan het punt dat we gebruiken om deze ​​zin te beëindigen. Wanneer het doel is om het zon-aarde-maan-systeem in meer detail te beschrijven, dan zullen we dit niet bereiken door het op de juiste schaal te tekenen.

Maar het is niet onmogelijk om een leerrijke voorstelling van ons zonnestelsel op schaal te presenteren. Sommige astronomie-apps zoals Stellarium kunnen ons het ‘vogelperspectief’ van het zonnestelsel laten zien en we kunnen objecten uit ons zonnestelsel observeren op de werkelijke schaal.

Referentie

Wateroppervlak en communicerende vaten

Zwaartekracht is niet het resultaat van de vorm, maar van de massa van een object. Alle voorwerpen met massa oefenen zwaartekracht op elkaar uit. Hoe groter de massa, hoe groter de zwaartekracht. Simpel.

Op aarde heeft water een bolvormig oppervlak met hetzelfde middelpunt als de aarde. En dit is van toepassing op elk vloeistofoppervlak dat wordt beïnvloed door de zwaartekracht van de aarde en niet wordt beïnvloed door een andere kracht. In een 10 cm brede container is de kromming dan ook minimaal, slechts 0,0000002 mm. Daarom lijkt het wateroppervlak in kleine potjes en bakjes vlak. Zelfs in een zwembad is de kromming te verwaarlozen.

De vorm van de container maakt bovendien geen verschil. Zelfs als de container bolvormig is, heeft deze een veel kleinere massa dan die van de aarde. De zwaartekracht van de aarde is veel groter dan die van de container. Het is dan ook absurd om iets anders dan een quasi-vlak oppervlak te verwachten.

Referenties

De doelpalen verplaatsen

Platte Aarders passen vaak de drogreden van de verplaatste doelpalen toe (Eng. moving the goalposts). Wanneer een van hun claims ontkracht wordt, veranderen ze die claim en eisen ze bewijs dat dan ook moeilijker te leveren is. Ze gaan vaak zover in het aanpassen van hun oorspronkelijke uitspraak dat hun uiteindelijke claim niet meer te ontkrachten valt, dus niet meer falsifieerbaar is.

Laat ons het geval Antarctica als voorbeeld nemen:

  • Claim 1: “Het is onmogelijk voor ons om naar Antarctica te gaan. Het wordt zwaar bewaakt door militairen die ons verhinderen voet aan land te zetten.”
    Bewijs 1: “Er zijn tal van mensen die Antarctica reeds bezocht hebben.”
  • Claim 2: “Die mensen gingen tot aan de rand, niet tot diep in het Zuidpoolgebied.”
    Bewijs 2: “Er zijn mensen die Antarctica hebben doorkruist.”
  • Claim 3: “Die mensen zijn enkel langs de rand gegaan!”
    Bewijs 3: “Er zijn mensen die Antarctica hebben doorkruist en die effectief over de zuidelijke pool zijn gegaan.”
  • Claim 4: “Die mensen liegen! Het kan niet anders dan dat zij deel uitmaken van een wereldwijde samenzwering!”

De Platte Aarder stelt claim 1 voor. Wanneer die claim onderuit wordt gehaald, dan herziet hij de oorspronkelijke uitspraak en komt hij tot claim 2. Dit gaat verder tot hij uitkomt bij de vierde claim, die zelfs niet meer lijkt op de eerste.

Claim 4 is daarenboven niet-falsifieerbaar. Maar anderzijds is het ook niet te bewijzen; het wordt voor waar aangenomen op basis van geloof of een andere drogreden, bijvoorbeeld, het verschuiven van de bewijslast. We gebruiken hier Antarctica als een voorbeeld, maar we kunnen probleemloos soortgelijke voorbeelden terugvinden in de Platte Aarde-gemeenschap.

Het verplaatsen van de doelpalen is een drogreden omdat men wacht op bewijzen voordat de claim wordt gemaakt. En wanneer die claim ontkracht wordt, dan komen ze op de proppen met een nieuwe claim, enzovoort.

Referenties

Little Piggy toont de ware aard van de horizon

Little Piggy is de bijnaam van een heliumballon gelanceerd door IndianaCaver. De ballon bereikte een hoogte van bijna 37 km waarna hij ontplofte en neerstortte op de aarde. De camera deed zijn werk en nam enkele uren video op. IndianaCaver maakte deze video enige tijd later beschikbaar op YouTube.

Waarna enkele Platte Aarders enkele stukjes van deze beelden zorgvuldig uitzochten; momenten waarop de horizon plat weergegeven wordt. “Bewijs dat de aarde plat is!”, zo riepen ze. Ondertussen worden Little Piggy en de geïsoleerde fragmenten massaal onder Platte Aarders verspreid in de vorm van memes en YouTube filmpjes.

Maar kunnen we deze video’s gebruiken als ‘bewijs’ van een Platte Aarde?

In de originele video’s zijn er momenten waarop de horizon zowel plat als bol als hol lijkt. Dit komt natuurlijk omdat er een fish-eye lens werd gebruikt. De gewetenloze Platte Aarders die de originele opname initieel misbruikten, negeerden opzettelijk de delen waar de horizon er niet plat uitziet.

Laten we de video’s analyseren met ‘de wet van vervorming’ die in een eerder artikel werd besproken:

Een rechte lijn wordt recht weergegeven zolang deze het middelpunt van de afbeelding kruist.

We gebruikten ook de uitstekende krommingssimulatietool van Walter Bislin om de verwachte kromming op die hoogte en de gebruikte camera te bepalen. Om de resulterende simulatie om te zetten van rechtlijnig naar visoog, gebruikten we het hulpprogramma ‘convert’ van ImageMagick.

We weten niet zeker wat de exacte camera of lens is die in de ballon is gebruikt. Voor dit doel gaan we ervan uit dat ze de immer populaire GoPro met een groothoekstand hebben gebruikt.

Het resultaat? Het blijkt dat alles in lijn ligt met de verwachtingen, als onze verwachtingen althans gebaseerd zijn op een Bolle Aarde. De Little Piggy-beelden kunnen worden beschouwd als een van de vele bewijzen dat de aarde bolvormig is. En nee, het is geen ‘bewijs’ van een Platte Aarde.
Integendeel.