Helderheid van een totale maansverduistering

‘Wanneer we foto’s van de voortgang van een maansverduistering bestuderen, merken we op dat de maan rood wordt wanneer deze zich in de veronderstelde kernschaduw van de aarde bevindt. Er is echter geen duidelijke verandering in de helderheid van de maan wanneer deze zich doorheen deze schaduw begeeft. Daarom kan de totale maansverduistering niet het gevolg zijn van het feit dat de aarde een schaduw op het oppervlak van de maan werpt.’

Althans, dit is wat sommige Platte Aarders geloven – vermoedelijk omdat zij nog nooit getuige zijn geweest van een maansverduistering.

In werkelijkheid is er weldegelijk een verandering in helderheid naarmate de maansverduistering richting een totale verduistering vordert. Dit kan gemakkelijk worden waargenomen als we het persoonlijk waarnemen. Het is heel duidelijk dat de maan merkbaar donkerder wordt.

In een reeks foto’s die de voortgang van een maansverduistering laat zien, lijkt de maan een constante helderheid te hebben terwijl deze van volle maan naar totale verduistering evolueert. De reden is dat het gebruikte fototoestel is ingesteld om de daling van de helderheid te compenseren door de belichting te verhogen. Dit kan zowel door een langere sluitertijd, een groter diafragma of een hogere ISO-waarde in te stellen. Het automatisch laten bepalen van deze parameters is de reden waarom de resulterende afbeeldingen een vergelijkbare helderheid lijken te hebben.

In werkelijkheid kan het verschil in belichting tussen een volle maan en een totale maansverduistering wel 19 stops zijn. Met andere woorden, een volle maan kan 500.000 keer meer licht uitstralen dan een totaal verduisterde maan.