Stersporen: bewijs dat de aarde een bol is en om haar eigen as draait

Als we op het noordelijk halfrond naar de lucht kijken in de richting van het noorden, zien we alle sterren in tegenwijzerzin rond een vast punt draaien. In astronomische termen heet dit punt de noordelijke hemelpool. Onze heldere poolster (Polaris) bevindt zich op ongeveer 0,5° van deze pool. Dit rotatiepunt is niet zichtbaar voor waarnemers op het zuidelijk halfrond.

Anderzijds kunnen we op het zuidelijk halfrond, als we naar de lucht richting het zuiden kijken, sterren in de tegenovergestelde richting zien draaien rond de zuidelijke hemelpool. De ster Sigma Octantis bevindt zich op ongeveer 1° van deze pool.  Ook hier is deze rotatie-as niet zichtbaar voor waarnemers op het noordelijk halfrond.

Waarnemers op de evenaar zien beide hemelpolen in tegenoverstaande positie net boven de horizon.

Deze beweging van de sterren kan onmogelijk plaatsvinden op een Platte Aarde. De beweging van de sterren is een bewijs dat de aarde rond is en om haar eigen as draait.

Credit

  •     Links: Sherborne Old Castle, Dorset, Verenigd Koninkrijk. Door Rich Grundy
  •     Rechts: La Silla Observatory, Chili. Door Iztok Bo

Non-stop langeafstandsvluchten op het zuidelijk halfrond

Er zijn veel non-stop langeafstandsvluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond, en dit zonder het noordelijk halfrond over te steken of te passeren. Deze routes kunnen alleen bestaan ​​als de aarde een bol is. Op een Platte Aarde zouden deze economisch oninteressant en vaak ook qua snelheid onhaalbaar zijn.

Sommige Platte Aarders beweren dat deze langeafstandsvluchten niet bestaan. Bewijs dat hun fantasie weerlegt, moet snel uit de weg gegaan worden, toch? Ze beweren dat elke vlucht tussen twee zuidelijke locaties ergens stopt op het noordelijk halfrond (het centrale gedeelte van hun kaart); de gigantische afstanden op een Platte Aarde-model zijn immers te groot om in één keer overbrugd te worden. Ze hebben het mis. Er zijn veel van dergelijke vluchtroutes.

Wel zal het overgrote deel van de vluchten via tussenstops in het noorden gebeuren om commerciële redenen. Er zijn meer steden, mensen en landmassa’s op het noordelijk halfrond, dus ook meer passage en overstapmogelijkheden.

Maar toch is het dus eenvoudig om te bewijzen dat hun aanname verkeerd is. Vluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond zijn gemakkelijk gevonden. Hier enkele voorbeelden van ononderbroken langeafstandsvluchten tussen twee zuidelijke continenten:

  • Sydney, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Sydney, Australië – Santiago, Chili
  • Perth, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Santiago, Chili
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Buenos Aires, Argentinië
  • Melbourne, Australië – Santiago, Chili
  • Sydney, Australië – Buenos Aires, Argentinië (route niet meer operationeel)
  • Johannesburg, Zuid-Afrika – São Paulo, Brazilië

We kunnen deze feiten eenvoudig verifiëren met behulp van websites van reisagentschappen. Of we kunnen Google op een trefzin als ‘vlucht van Sydney naar Santiago’ loslaten. Succes gegarandeerd.

Referenties

Polaris – de Poolster

Voor de meeste Platte Aarders staat de aarde stil en bevinden we ons in het centrum van het universum. Sterren zijn lichtbronnen die aan het firmament zijn bevestigd (om een ​​of andere mysterieuze reden) en ze draaien in tegenwijzerzin om Polaris heen (nogmaals, om een ​​of andere mysterieuze reden).

Ze missen echter het feit dat Polaris vanaf het zuidelijk halfrond nooit zichtbaar is. En bovendien draaien de zuidelijke sterren ook rond een punt, namelijk de zuidelijke hemelpool, en deze keer in wijzerzin.

Als Polaris een ster was in het midden van het ‘firmament’ waarrond alle andere sterren draaien, dan zou deze Poolster zichtbaar zijn vanaf de volledige aarde. Dit feit wordt zelfs ondersteund door de 19e-eeuwse pseudowetenschapper en beruchte marskramer van de Platte Aarde-theorie, Samuel Rowbotham:

‘Als de aarde een bol is en de poolster boven de noordelijke as hangt, zou het onmogelijk zijn om hem één graad voorbij de evenaar of 90 graden vanaf de pool te zien. De kijkrichting is dan namelijk een raaklijn met de bol en zou dientengevolge enkele duizenden mijlen afwijken van de richting van de poolster. Er zijn echter veel gevallen bekend waarin de noordpoolster tot ver onder de evenaar en zelfs tot aan de Steenbokskeerkring zichtbaar was.’

—Dr. Samuel Rowbotham, “Earth Not a Globe, 2e editie”

Het is duidelijk dat hij het bij het verkeerde eind had. Maar verbazingwekkend genoeg wordt deze verklaring tot op de dag van vandaag geciteerd door verschillende platteaardse schrijvers. Iedereen die op het zuidelijk halfrond woont, kan dit echter tegenspreken door simpelweg omhoog te kijken. Het is een bekend feit dat we Polaris niet vanaf het zuidelijk halfrond kunnen zien.

Slechts 10-12% van alle mensen leeft op het zuidelijk halfrond. Dus als je de Platte Aarde-theorie wilt verkopen (in de vorm van een boek bijvoorbeeld), dan is het logisch om je op de noorderlingen te concentreren. De markt is immers 10 keer groter. Je kunt zo vaag mogelijk blijven over de zuidelijke feiten en fenomenen, en vrijwel niemand zal het opmerken.

Samuel Rowbotham had iedereen een flagrante leugen kunnen vertellen en was ermee weggekomen. In de 19e eeuw verdeed niemand zijn tijd met het zeilen naar het zuidelijk halfrond om te controleren of zijn feiten juist waren. Een slachtoffer van verkeerde informatie over de Platte Aarde ten tijde van Rowbotham zou kunnen worden vergeven dat hij ervoor viel.

Maar er is geen excuus voor ons.