Getijden

Een veelbesproken topic onder Platte Aarders is ‘getijden’. Laten we eens een kijkje nemen naar enkele ‘problemen’ die ze (denken te) hebben gevonden.

Wat veroorzaakt de getijden?

Observatie leert ons meteen dat de maan er iets mee te maken moet hebben. De regelmaat van getijden en de positie van de maan aan de hemel zijn onlosmakend met elkaar verbonden. Getijden zijn dan ook het resultaat van de zwaartekracht van zowel zon als maan. Maar het is een tikkeltje ingewikkelder dan de meesten onder ons denken. Het is namelijk het verschil tussen de sterkte in zwaartekracht en niet de zwaartekracht rechtsreeks die de getijden veroorzaken.

Een locatie die zich dichter bij de maan bevindt zal een sterkere aantrekking ervaren dan een tegenoverliggende locatie op aarde, verder van de maan verwijderd. Hierdoor zal het water dat de aarde omringt de vorm van een ellipsoïde (een uitgerekte bol) aannemen. De aarde, die zich in het midden van deze watermassa bevindt en een vastere vorm kent, draait rond in deze ovale vorm en op deze manier zullen zowel de locatie het dichtste als de locatie het verste van de maan vloed kennen.

Waarom ervaart de kant die weg van de maan is een tweede, maar lager getij?

De invloed van de zwaartekracht van de maan op het water aan de andere kant van de aarde is hier het minst. Aangezien onze planeet weinig flexibel is kent de bodem van de zee een zwaartekracht die gelijk is aan het midden van de aarde, een punt dat dichter bij de maan ligt. De aarde wordt dus sterker aangetrokken dan het water en ‘zinkt’ als het ware.

Omdat zwaartekracht kwadratisch afneemt met afstand, is het getijde hier echter minder uitgesproken dan die aan de maanzijde.

Als de zwaartekracht van de maan sterk genoeg is om een hele oceaan op te tillen, waarom is het dan te zwak om een schip of persoon naar de maan te trekken?

Dit is werkelijk een vraag die vele Platte Aarders stellen, hoe vanzelfsprekend verkeerd deze ook is. Zeewater zelf vliegt niet naar de maan, dus de vraag kent eigenlijk al een fout uitgangspunt. De zwaartekracht die door de aarde zelf wordt uitgeoefend, is veel groter dan de zwaartekracht van de maan. Hierdoor blijft alles (zeewater, schepen en personen) aan het aardoppervlak gekluisterd.

Zeewater is een vloeistof en zal een evenwicht zoeken in de laagste energietoestand. De som van alle krachten die erop wordt uitgewerkt zal uiteindelijk de vorm van de massa bepalen. Hierin spelen de zwaartekracht van de aarde, de maan en de zon, alsook de Archimedeskracht en de wrijvingskracht een rol.

Dit is toevallig een van de meest voorkomende misvattingen over zwaartekracht binnen de Platte Aarde-gemeenschap. Het idee is dat als zwaartekracht een zwaar object kan aantrekken, het door ‘logica’ in staat zou moeten zijn om lichtere objecten met een grotere kracht te beïnvloeden. Dit is onjuist omdat de zwaartekracht recht evenredig is met de massa. Hoe groter de massa, hoe groter de zwaartekracht. Maar we mogen niet vergeten dat de aantrekkingskracht van de aarde nog steeds zal winnen.

Waarom wordt enkel zeewater beïnvloed door de maan, en niet het water in meren en beken?

Alle oceanen in de wereld zijn met elkaar verbonden; water kan er vrij tussen stromen. Een locatie waar vloed heerst gebruikt hiervoor water waar het eb is.

Meren echter zijn geïsoleerde systemen en veel minder groot. Ook hier zal water van de ene kant van het meer naar het andere stromen, maar het effect zal korter en veel minder waarneembaar zijn. De Grote Meren op de grens tussen de Verenigde Staten en Canada ondervinden getijden van ongeveer 5 cm hoogteverschil.

Maar er zijn meren die wel getijden kennen!

Verwarrend! Ten eerste zijn er watermassa’s waarvan de officiële naam ‘meer’ is, maar die toch deel uitmaken van de oceaan. Een voorbeeld hiervan is Lake Maracaibo in Venezuela. Dit ‘meer’ is via een zeestraat van 5,5 km breed met de zee verbonden.

Ten tweede wordt de term ‘getij’ soms gebruikt voor andere verschijnselen die niets te maken hebben met de maan- of zonnecyclus. Zo wordt het opkomen van het oppervlak van een meer als gevolg van een verhoogde rivierstroom of smeltende gletsjers in sommige culturen ook wel eens ‘getij’ genoemd. In dit artikel kijken we alleen naar getijden die worden veroorzaakt door de maan- en zonnecyclus.

Ten derde ervaren sommige meren zeer kleine maar meetbare getijden. De grootste meren ter wereld hebben getijden, maar op veel kleinere schaal, niet meer dan 4 cm hoog.

Getijden komen enkel voor in zout zeewater. Zoet water wordt niet beïnvloed door de maan. We kunnen concluderen dat het zoutgehalte en de elektromagnetische eigenschappen van de maan de getijden veroorzaken!

Laten we eens kijken naar de volgende feiten:

  • De Middellandse Zee heeft een hoger zoutgehalte dan de meeste zeeën, maar kent zwakkere getijden.
  • Niet alle meren zijn zoetwatermeren. Sommige meren hebben zelfs een hoger zoutgehalte dan het gemiddelde zeewater. Maar meren kennen geen getijden, of slechts hele lage.

We kunnen dan ook uitsluiten dat het zoutgehalte van het water of elektromagnetisme iets met de getijden te maken heeft. Vermoedelijk heeft deze misvatting te maken met de vorige twee.

De zwaartekracht van de zon is groter dan die van de maan. Waarom heeft de maan dan meer effect op de getijden dan de zon?

De zon is inderdaad groter en heeft daardoor ook een grotere zwaartekracht. Maar de zon staat ook vele malen verder van de aarde verwijderd dan de maan. Hierdoor is het verschil in zwaartekracht op de verschillende delen van de aarde kleiner en is het effect op de getijden ook kleiner. Bij een voorwerp dat dichter bij de zon staat, zoals de maan, is het verschil in zwaartekracht groter en dit resulteert in een groter effect.

Waarom worden de getijden enkel door de zon en de maan veroorzaakt?

Alle hemellichamen hebben een gravitationeel effect op de aarde, maar vanwege hun afstand (en soms kleine massa) is het effect onbeduidend. De planeet die het meest invloed op de getijden heeft is Venus, maar het effect is minimaal.

Als oceanen getijden kennen, dan moeten andere delen van de aarde deze ook ervaren. Maar we zien dit niet in de realiteit!

Dit is een argument uit onwetendheid. Zowel de atmosfeer als de aardkorst kennen getijden. De aardkorst echter is veel solider dan water en zal slechts een zwakke getijde kennen. De atmosfeer kent een getijde die door de zon wordt veroorzaakt. We gaan hier niet verder op in.

Sommige rivieren kennen ook getijden. Dus getijden kunnen overal plaatsvinden!

Het deel van een rivier die getijden kent is de monding, die dicht bij de zee of oceaan ligt. Als de rivierbedding lager is dan zeeniveau, wordt deze beïnvloed door getij.

Als de rivierbedding hoger is dan zeeniveau, wordt deze niet of amper beïnvloed door de getijden van de zee. Er zal hooguit een lagere stroomsnelheid waargenomen worden.

Vloed is niet op het moment dat de maan het hoogste staat!

Getijden kennen  een faseverschuiving. Gravitatiekrachten komen vrijwel onmiddellijk aan, maar water heeft tijd nodig om te bewegen. Er is dus een vertraging tussen de oorzaak en het gevolg. Verschillende plaatsen hebben verschillende getijdepatronen en faseverschuivingen.

Leuk weetje: de weerstand die het water ervaart om steeds van positie te wisselen vertraagt de aardrotatie met ongeveer 1 seconde per 50.000 jaar. Maar laten we niet te veel opschudding veroorzaken…

 

Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering

Tijdens een totale zonsverduistering bevindt de maan zich precies tussen de aarde en de zon in. De naar de aarde gerichte kant van de maan ontvangt dus geen zonlicht. Maar hoewel het daar dus nacht is, krijgt het maanoppervlak nog steeds wat licht dat weerkaatst wordt door het oppervlak van de aarde, net zoals wij bij volle maan ook een verlicht aardoppervlak kennen. Dit fenomeen wordt aardeschijn genoemd.

Sommige Platte Aarders beweren dat een zonsverduistering niet wordt veroorzaakt door het verduisteren van de zon door de maan, maar door een ander, mysterieus hemellichaam. De reden is dat verduisteringen onverenigbaar zijn met sommige van hun opvattingen over de beweging van de zon en de maan.

Aardeschijn bewijst dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Met deze simpele observatie wordt al snel duidelijk dat het wel degelijk de maan is die in haar baan om de aarde voor de

Tijdens een zonsverduistering kunnen onze ogen deze aardeschijn niet observeren. Dit komt omdat een zonsverduistering steeds overdag plaatsvindt. Onze ogen zijn al gewend aan fel daglicht. Een totale zonsverduistering duurt maar een paar minuten, en er is niet genoeg tijd voor onze ogen om zich aan de plotselinge donkere situatie aan te passen. Om dit fenomeen alsnog vast te leggen maak je een foto van de maan met een lange sluitertijd. Het  bekende lachende gezicht van de maan zal gemakkelijk herkenbaar zijn.

Hoe fotografeer je aardeschijn. 

Let op de volgende tips als je foto’s wilt maken van de aardschijn tijdens een totale zonsverduistering:

  • Het is niet aan te raden om tijdens een gedeeltelijke zonsverduistering een foto van de aardeschijn te maken. De intensiteit van zonlicht kan camera-apparatuur beschadigen, of erger nog, uw ogen.
  • Volgens photographingspace.com is een geschikte belichting ISO 100, f/8, 8s of gelijkwaardig. Maak verschillende foto’s met verschillende instellingen om een beter resultaat te bekomen.
  • Vanwege de lange sluitertijd is een stevig statief of bevestiging vereist.
  • Let op de tijd van de zonsverduistering. Je hebt maar een paar minuten! Zorg ervoor dat je klaar bent voordat de zonsverduistering eindigt.

Afbeelding

De illustratie is een totale zonsverduistering door AstroFoto.ro. De foto is gemaakt in Tidore (Indonesië) tijdens de totale zonsverduistering in 2016.

De foto is een samenstelling van meerdere afbeeldingen met verschillende belichting (HDR).

Niet op schaal: afbeeldingen van ons zonnestelsel

Zowat alle afbeeldingen en diagrammen met de zon, aarde en maan in beeld zijn niet op schaal getekend. De reden is simpel: deze hemellichamen zijn veel te klein in vergelijking tot de afstanden tussenin.

Platte Aarders gebruiken dit gekende feit om te wijzen op het vermeende ‘falen’ van de moderne wetenschap om hemellichamen te beschrijven. Het is volgens sommigen zelfs ‘een middel om ons allemaal te misleiden’. De echte reden is echter dat het praktisch onmogelijk is om een ​​model van het zonnestelsel met stilstaande hemellichamen in een correcte schaal weer te geven.

Als we het zon-aarde-maan-systeem op een stuk A4 papier willen tekenen op een correcte schaal, dan zijn dit de verkleinde formaten en afstanden:

  • Afstand aarde-zon: 25 cm
  • Afstand aarde-maan: 0,6 mm
  • Diameter van de zon: 2,3 mm
  • Diameter van de aarde: 0,02 mm
  • Diameter van de maan: 0,006 mm

Als we die objecten zouden tekenen met de juiste schaal op een A4 papier, dan is de grootte van de aarde en de maan kleiner dan het punt dat we gebruiken om deze ​​zin te beëindigen. Wanneer het doel is om het zon-aarde-maan-systeem in meer detail te beschrijven, dan zullen we dit niet bereiken door het op de juiste schaal te tekenen.

Maar het is niet onmogelijk om een leerrijke voorstelling van ons zonnestelsel op schaal te presenteren. Sommige astronomie-apps zoals Stellarium kunnen ons het ‘vogelperspectief’ van het zonnestelsel laten zien en we kunnen objecten uit ons zonnestelsel observeren op de werkelijke schaal.

Referentie

Selenelion: het fenomeen waar de zon en de maan zichtbaar zijn tijdens een totale maansverduistering

Een selenelion treedt op tijdens een (totale) maansverduistering, en dit wanneer de zon en de maan beide boven de horizon worden waargenomen. Een fenomeen dat geometrisch onmogelijk is. Atmosferische refractie echter buigt lichtstralen naar het aardoppervlak af waardoor het beeld van zowel zon als maan wordt verheven zodat beide boven de horizon zichtbaar worden.

Platte Aarders beweren dat een selenelion niet mogelijk is als de aarde een bol is, omdat tijdens een maansverduistering de zon en de maan op een rechte lijn staan. In een dergelijke configuratie, die door astrologen een syzygie wordt genoemd, zouden zowel de zon als de maan niet tegelijkertijd zichtbaar mogen zijn. In werkelijkheid is een selenelion perfect mogelijk omdat de dampkring van de aarde licht breekt.

Als gevolg van deze straalbreking is de werkelijke positie van de maan tot ongeveer 0,6° lager dan waar hij verschijnt. En hetzelfde gebeurt met de zon aan de andere kant van de hemelboog.

Dit fenomeen wordt ‘selenelion’ of ‘selenehelion’ genoemd. Het is een zeldzaam fenomeen om waar te kunnen nemen en kan alleen op een specifieke locatie en tijd plaatsvinden, maar dus niet onmogelijk.

De richting van zonsopgang en zonsondergang

We weten dat de zon tijdens zowel de herfst- als lente-equinox opkomt in exact het oosten en ondergaat in exact het westen, en dit voor het grootste deel van onze planeet. Dit feit is onomstreden en is door de eeuwen heen met ontelbare observaties geverifieerd.

Het Platte Aarde-model kan dit simpele feit echter niet verklaren. Hooguit misschien met extreme lichtbreking, wat allerlei extra problemen met zich meebrengt. Het is dan ook eenvoudig te concluderen dat het Platte Aarde-model de werkelijkheid niet weergeeft en als onrealistisch mag bestempeld worden.

Een voorbeeld: stel dat we op de equinox een bezoekje brengen aan Congo-Brazzaville, dicht bij de evenaar. Wanneer we die dag getuige zijn van een zonsondergang, veronderstellen we dat op dat moment ergens anders in de wereld iemand recht omhoog kan kijken om naar diezelfde zon te kijken.

Deze locatie is Ecuador in Zuid-Amerika. Gebruikmakende van de Platte Aarde-kaart (afstandsgetrouwe azimutale projectie) zien we dat Ecuador ten noordwesten van Congo ligt. Volgens onze waarneming gaat de zon echter onder in exact het westen en niet het noordwesten.

Wachten we nu een uurtje of twaalf, dan zien we de zon opkomen in exact het oosten. De locatie op aarde die op hetzelfde moment de zon pal boven zich heeft, is de Riau-archipel in Indonesië.

Met behulp van de zogenaamde Platte Aarde-kaart weten we dat de Riau-eilanden ten noordoosten van Congo liggen. Deze verwachting past alweer niet bij onze waarneming, omdat de zon opkomt vanuit het oosten en niet vanuit het noordoosten.

Het is niet moeilijk om het Platte Aarde-model uit te sluiten aan de hand van eenvoudige observatie zoals bovengenoemde.

Totale zonsverduistering op schaal

Elk diagram dat twee of meer hemellichamen toont, wordt bijna nooit op de juiste schaal getekend. De reden is dat in de meeste gevallen twee hemellichamen te ver van elkaar verwijderd zijn in verhouding tot hun afmetingen. Het is simpelweg niet mogelijk om ze in de juiste schaal te tekenen en alsnog effectief te tonen wat men wilt uitleggen. We hebben weinig andere keus dan ze niet op schaal te tekenen.

De kwaadwilligen onder de Platte Aarders verspreiden de bewering dat de diagrammen niet op schaal zijn getekend vanwege ‘slechte bedoelingen’ en niet omwille van legitieme technische redenen. Sommige mensen begrijpen dit niet en worden het slachtoffer van de Platte Aarde indoctrinatie.

Om dit te illustreren, hebben we een diagram gemaakt van een totale zonsverduistering, op schaal getekend met behulp van meerschalige compositie. Deze methode heeft het voordeel dat hij de juiste schaal heeft en (hopelijk toch) de boodschap overbrengt. De nadelen zijn dat het diagram veel moeilijker te maken en een beetje moeilijker te begrijpen is dan het typische diagram dat is getekend met de ‘verkeerde schaal’.

Hetzelfde geldt voor een maansverduistering.

Totale maansverduistering op schaal

Elk diagram dat twee of meer hemellichamen toont, wordt bijna nooit op de juiste schaal getekend. De reden is dat in de meeste gevallen twee hemellichamen te ver van elkaar verwijderd zijn in verhouding tot hun afmetingen. Het is simpelweg niet mogelijk om ze in de juiste schaal te tekenen en alsnog effectief te tonen wat men wilt uitleggen. We hebben weinig andere keus dan ze niet op schaal te tekenen.

De kwaadwilligen onder de Platte Aarders verspreiden de bewering dat de diagrammen niet op schaal zijn getekend vanwege ‘slechte bedoelingen’ en niet omwille van legitieme technische redenen. Sommige mensen begrijpen dit niet en worden het slachtoffer van de Platte Aarde indoctrinatie.

Om dit te illustreren, hebben we een diagram gemaakt van een totale maansverduistering, op schaal getekend met behulp van een meerschalige compositie. Deze methode heeft het voordeel dat hij de juiste schaal heeft en (hopelijk toch) de boodschap overbrengt. De nadelen zijn dat het diagram veel moeilijker te maken en een beetje moeilijker te begrijpen is dan het typische diagram dat is getekend met de ‘verkeerde schaal’.

Hetzelfde geldt voor een zonsverduistering.