De doelpalen verplaatsen

Platte Aarders passen vaak de drogreden van de verplaatste doelpalen toe (Eng. moving the goalposts). Wanneer een van hun claims ontkracht wordt, veranderen ze die claim en eisen ze bewijs dat dan ook moeilijker te leveren is. Ze gaan vaak zover in het aanpassen van hun oorspronkelijke uitspraak dat hun uiteindelijke claim niet meer te ontkrachten valt, dus niet meer falsifieerbaar is.

Laat ons het geval Antarctica als voorbeeld nemen:

  • Claim 1: “Het is onmogelijk voor ons om naar Antarctica te gaan. Het wordt zwaar bewaakt door militairen die ons verhinderen voet aan land te zetten.”
    Bewijs 1: “Er zijn tal van mensen die Antarctica reeds bezocht hebben.”
  • Claim 2: “Die mensen gingen tot aan de rand, niet tot diep in het Zuidpoolgebied.”
    Bewijs 2: “Er zijn mensen die Antarctica hebben doorkruist.”
  • Claim 3: “Die mensen zijn enkel langs de rand gegaan!”
    Bewijs 3: “Er zijn mensen die Antarctica hebben doorkruist en die effectief over de zuidelijke pool zijn gegaan.”
  • Claim 4: “Die mensen liegen! Het kan niet anders dan dat zij deel uitmaken van een wereldwijde samenzwering!”

De Platte Aarder stelt claim 1 voor. Wanneer die claim onderuit wordt gehaald, dan herziet hij de oorspronkelijke uitspraak en komt hij tot claim 2. Dit gaat verder tot hij uitkomt bij de vierde claim, die zelfs niet meer lijkt op de eerste.

Claim 4 is daarenboven niet-falsifieerbaar. Maar anderzijds is het ook niet te bewijzen; het wordt voor waar aangenomen op basis van geloof of een andere drogreden, bijvoorbeeld, het verschuiven van de bewijslast. We gebruiken hier Antarctica als een voorbeeld, maar we kunnen probleemloos soortgelijke voorbeelden terugvinden in de Platte Aarde-gemeenschap.

Het verplaatsen van de doelpalen is een drogreden omdat men wacht op bewijzen voordat de claim wordt gemaakt. En wanneer die claim ontkracht wordt, dan komen ze op de proppen met een nieuwe claim, enzovoort.

Referenties

Helderheid van een totale maansverduistering

‘Wanneer we foto’s van de voortgang van een maansverduistering bestuderen, merken we op dat de maan rood wordt wanneer deze zich in de veronderstelde kernschaduw van de aarde bevindt. Er is echter geen duidelijke verandering in de helderheid van de maan wanneer deze zich doorheen deze schaduw begeeft. Daarom kan de totale maansverduistering niet het gevolg zijn van het feit dat de aarde een schaduw op het oppervlak van de maan werpt.’

Althans, dit is wat sommige Platte Aarders geloven – vermoedelijk omdat zij nog nooit getuige zijn geweest van een maansverduistering.

In werkelijkheid is er weldegelijk een verandering in helderheid naarmate de maansverduistering richting een totale verduistering vordert. Dit kan gemakkelijk worden waargenomen als we het persoonlijk waarnemen. Het is heel duidelijk dat de maan merkbaar donkerder wordt.

In een reeks foto’s die de voortgang van een maansverduistering laat zien, lijkt de maan een constante helderheid te hebben terwijl deze van volle maan naar totale verduistering evolueert. De reden is dat het gebruikte fototoestel is ingesteld om de daling van de helderheid te compenseren door de belichting te verhogen. Dit kan zowel door een langere sluitertijd, een groter diafragma of een hogere ISO-waarde in te stellen. Het automatisch laten bepalen van deze parameters is de reden waarom de resulterende afbeeldingen een vergelijkbare helderheid lijken te hebben.

In werkelijkheid kan het verschil in belichting tussen een volle maan en een totale maansverduistering wel 19 stops zijn. Met andere woorden, een volle maan kan 500.000 keer meer licht uitstralen dan een totaal verduisterde maan.