De afstandsgetrouwe azimutale projectie is niet een kaart van de Platte Aarde

Platte Aarders gebruiken vaak bestaande kaarten waarvan zij geloven dat deze de Platte Aarde afbeeldt. De meeste van deze kaarten zijn gemaakt op basis van een afstandsgetrouwe azimutale projectie met de Noordpool als centrum. Maar deze zogenaamde Platte Aarde-kaarten en deze projectie zijn twee totaal verschillende gegevens.

Een afstandsgetrouwe azimutale projectie wordt gebruikt voor verschillende doelen. Het wordt gebruikt door de Verenigde Naties, de United States Geological Survey, het leger,… Maar het lijkt verdacht veel op een kaart van een Platte Aarde, en het gebruik ervan door officiële instanties leidt tot veel wenkbrauwgefrons en beschuldigingen bij onze Platte Aarders. Ze denken dat dit een verdoken hint is dat deze organisaties op de hoogte zijn van de ware vorm van de aarde.

Maar we moeten hen teleurstellen; de afstandsgetrouwe azimutale projectie is op geen enkele manier een kaart van een Platte Aarde. En er is een fundamenteel verschil.

Zoals elke andere kaart is het slechts een projectie van onze planeet op een plat vlak. Onvermijdelijk zullen er dan ook vervormingen aanwezig zijn. Enkel twee locaties op dezelfde lengtegraad worden met een rechte lijn verbonden om de kortste afstand weer te geven. Tussen elke andere twee locaties vormt dit een kromme lijn die langer wordt naarmate deze locaties verder van de Noordpool verwijderd zijn. Afstanden worden namelijk met grootcirkels op een bol berekend.

Mocht de aarde plat zijn, dan zou de Platte Aarde-kaart geen vervormingen kennen. Het is namelijk geen projectie, maar een pure verschaling van de ‘realiteit’. In de echte realiteit (hier expres als pleonasme) komt deze Platte Aarde-kaart niet overeen met observeerbare en gebruikte afstanden; het vertegenwoordigt dan ook op geen enkele manier de vorm van de aarde.

Het gebruik van de afstandsgetrouwe azimutale projectie is gebruikelijk. Net zoals alle andere projectiemethodes is het niet ‘verdacht’ om deze te gebruiken. Het heeft zijn voor- en nadelen en is in sommige gevallen de meest handige kaart.

Referentie

Psychologische Projectie

Waarom geloven we in complottheorieën? Volgens onderzoekers is één reden de zogenaamde ‘psychologische projectie’.

‘Psychologische projectie’ is een fenomeen waarbij iemand de eigen, vaak negatieve attitudes of karaktertrekken ontkent maar wel aanneemt dat deze bij andere mensen terug te vinden zijn. Ze zien hun eigen negatieve kwaliteiten in de anderen, zelfs als ze bij die anderen ontbreken.

Is dit van toepassing op het Platte Aarde-gedoe? Platte Aarders komen met verschillende ad-hoc-hypotheses op de proppen om problemen goed te praten en de Platte Aarde-theorie te vrijwaren van falsificatie. Hierbij vinden ze het niet nodig om met echte bewijzen af te komen.

Wanneer er een zwak punt wordt gevonden in hun nieuw uitgevonden hypothese, dan zullen zij direct een andere hypothese verzinnen om het weke punt in de vorige te omzeilen. Enzovoort en zo verder, totdat deze keten, die met haken en ogen aan elkaar hangt van de zwakke ad-hoc-hypothesen, de sfeer van de complottheorieën bereikt.

Op het einde van de dag hebben Platte Aarders veelal weinig andere keus dan critici te beschuldigen deel uit te maken van het complot. Dat doen ze om zo hun Platte Aarde-theorie te behoeden voor falsificatie.

Sommigen onder ons worden sneller beïnvloed door complottheorieën verzonnen door gewetenloze Platte Aarders. Maar dit zou het resultaat kunnen zijn van ‘psychologische projectie’. Misschien, heel misschien, beschuldigen we de wetenschappers van NASA ervan om betrokken te zijn in een grootse samenzwering omdat wij net hetzelfde zouden doen, mochten we in hun schoenen staan.

Referenties

Missies naar de maan na Apollo

‘Na Apollo was er nooit meer een missie naar de maan. Dit betekent dat de Apollo-missies nep zijn en dat we nooit naar de maan zijn gegaan. ‘

Dat is althans hoe de Platte Aarde-aanhangers denken over de Amerikaanse Apollo-missies (en missies naar de maan in het algemeen). Omdat ze denken dat er na de Apollo-missies nooit meer ruimtevluchten naar de maan zijn geweest, concluderen ze dat het Apollo-programma in scène is gezet en nooit is gebeurd.

Is dat zo? Blijkbaar niet. Hoewel op het moment dat dit artikel werd geschreven Apollo nog steeds de enige missie is die mensen naar de maan heeft gebracht, betekent dit niet dat er daarna geen missies meer zijn geweest.

Het Apollo-programma was niet alleen een wetenschappelijke missie, maar ook een politieke. De Verenigde Staten waren verwikkeld in een koude oorlog met de Sovjet-Unie. Beide landen waren op alle mogelijke manieren in hevige concurrentie om de meeste invloed op andere landen te krijgen. De Space Race was aan de gang en de USSR had de VS reeds tweemaal verslagen door zowel de eerste satelliet te lanceren als de eerste mens de ruimte in te sturen. Als reactie op deze tegenslagen is het Apollo-programma ontstaan.

In de eerste plaats brachten politieke redenen dus de eerste mensen naar de maan. Dit was een massaal bekend evenement en werd live wereldwijd op televisie uitgezonden. Maar als het alleen om wetenschappelijke redenen was, zijn er veel dingen die kunnen worden gedaan zonder mensen daadwerkelijk naar de maan te sturen. Het zou ook veel goedkoper zijn en veel minder risico’s met zich meebrengen.

Na Apollo zijn er talloze missies naar de maan geweest; echter zonder mensen daarheen te sturen en zeker zonder de massale publiciteit. En niet alleen de VS / Rusland, maar ook andere landen deden mee. Europa, Japan, India en China hadden elk hun missies naar de maan.

De lange keten van ad-hoc-hypothesen ter verdediging van het Platte Aarde Model

Het Platte Aarde model overleeft niet omdat de aarde plat is, maar omdat elke keer dat een probleem wordt gevonden, de voorstanders ervan snel een ad-hoc-hypothese uitvinden om het probleem goed te praten. Wordt er opnieuw een ander probleem in één van deze ad-hoc-hypothesen ontdekt, bedenken ze met plezier een andere ad-hoc-hypothese om het nieuwe probleem goed te praten. Enzovoort, enzovoort.

Deze ad-hoc-hypothesen zijn er om te voorkomen dat hun kernopvatting – dat de aarde plat is – wordt weerlegd.

Deze lange ketens van ad-hoc-hypothesen zullen uiteindelijk hypothesen bereiken die niet te falsifiëren zijn, maar toch als waar worden beschouwd. Meestal hebben deze laatste ad-hoc-hypothesen de vorm van complottheorieën, religieuze overtuigingen, niet-overtuigend bewijs of logische denkfouten.

Een theorie heeft verifieerbaarheid als er een mogelijkheid is om aan te tonen dat deze onjuist is. Verifieerbaarheid is hoe we het wetenschappelijke en het onwetenschappelijke onderscheiden. De praktijk om een ​​niet-verifieerbare theorie wetenschappelijk correct te verklaren wordt pseudowetenschap genoemd; waaronder ook de theorie van de Platte Aarde valt.

Een ad-hoc-hypothese is niet noodzakelijk onjuist

Een ad-hoc-hypothese is niet noodzakelijk onjuist. Einstein vond destijds de kosmologische constante uit om te verwerken in zijn algemene relativiteitstheorie. Het was maar een kleine verandering, maar maakte alles in de theorie consistent. Na enkele decennia weten we nu dat de constante verband houdt met de theorie van donkere energie.

Het probleem met het Platte Aarde model is niet het gebruik van ad-hoc-hypothesen, maar het creëren ervan telkens wanneer een tegenstrijdigheid met waarneming in de realiteit wordt gevonden. In plaats van het eigenlijke experiment uit te voeren of de observatie te maken, bedenken ze graag een nieuwe ad-hoc-hypothese. De eerste regel van de Platte Aarde Club is dat de aarde plat is. Ze verklaren dit heilig en doen er dan ook alles aan om een ontkrachting te voorkomen.

Als het Platte Aarde model zoveel ad-hoc-hypothesen (nodig) heeft, ligt het echte probleem misschien bij het model zelf. Een ander model – het Bolle Aarde model – kan alles elegant en consistent uitleggen, zonder het te hoeven verdedigen door meerdere ad-hoc-hypothesen achter elkaar uit te vinden.

Admiraal Byrd: “Een gebied zo groot als de Verenigde Staten, aan de andere kant van de Zuidpool”

Volgens de meeste Platte Aarders bestaat er niet zoiets als het continent Antarctica. In hun verbeelding is Antarctica geen continent, maar een lang uitgestrekte ijsmuur die de Aarde omsluit. Zonder hiervoor enig bewijs te leveren, zoeken ze her en der naar citaten zonder context om hun idee te onderbouwen. Een van deze misbruikte citaten is er een van admiraal Byrd:

“Vreemd genoeg is er vandaag de dag in de wereld nog steeds een gebied zo groot als de Verenigde Staten, dat nog nooit door een mens is gezien. En dit ligt voorbij de pool, aan de andere kant van de Zuidpool vanaf Little America.”

Je kan het oorspronkelijke interview hier bekijken:

‘Little America’ is de operatiebasis in Antarctica.

Platte Aarders houden ervan zaken te overdenken en vanwege hun gebrek aan kennis wordt Byrd’s verklaring geïnterpreteerd dat er landen zijn achter deze ijsmuur en dat ‘de machten’ deze landen voor ons verborgen houden. ‘De machten’ exploiteren deze landen in het geheim voor hun eigen doel en bewaken elke centimeter ervan.

Dit is een leuk verhaal en een niet-kritisch persoon zou het zelfs als realiteit kunnen beschouwen. Maar als we goed kijken naar een kaart van Antarctica en we de locatie van Little America en de Zuidpool markeren, is het niet moeilijk te zien wat admiraal Byrd in gedachten had.

Ten tijde van Byrd was de andere kant van Antarctica nog niet verkend. Iedereen die een voet op Antarctica zette, begon zijn reis vanaf vrijwel dezelfde kant van Antarctica als Byrd deed: de Ross Ice Shelf. Niemand had het vanaf de andere kant gedaan.

De andere kant van Antarctica was in die tijd nog niet verkend. Dit was waar Byrd naar verwees. En rekening houdend met ijsplaten, is het gebied praktisch even groot als de Verenigde Staten.