Oblate sferoïde en foto’s vanuit de ruimte

Mount Everest is niet de hoogste berg ter wereld. Toch niet als we meten vanaf het centrum van de aarde. Dan is de top van Mount Chimborazo in Ecuador ongeveer twee kilometer ‘hoger’ dan Everest.

Dit komt omdat onze aarde niet perfect bolvormig is. De diameter tussen de twee polen is namelijk kleiner dan deze ter hoogte van de evenaar. Deze vorm heet een oblate of afgeplatte sferoïde. Dit feit wordt echter in twijfel getrokken door Platte Aarders. Volgens hen geeft elk beeld vanuit de ruimte de aarde weer als een perfecte bol en nooit als een afgeplatte sferoïde. Dit is voor hen dan ook een reden om te beweren dat wetenschappers tegen ons gelogen hebben.

De aarde is dus geen bol, maar lijkt er verdacht veel op; vandaar dat op het eerste zicht deze afwijking niet te zien is. Satellietbeelden met een hoge resolutie laten echter wel toe om de aarde in haar ware vorm te bewonderen. Dus laten we onze Platte Aarde-vrienden een demonstratie geven van hoe het moet en wat nauwkeurige metingen doen gebruik makende van een aantal foto’s van onze planeet vanuit de ruimte.

We gebruiken beelden van Himawari-8, een Japanse geostationaire satelliet. De resolutie van deze foto’s is 11000 × 11000 oftewel 121 megapixel; voldoende voor een nauwkeurige analyse. Voor dit doel moeten we afbeeldingen vinden die het zichtbaar deel van de aarde laten zien wanneer het volledig door de zon wordt verlicht. Himawari-8 zweeft boven de evenaar, waardoor we deze afbeeldingen rond de equinox moeten zoeken. We kozen onderstaande 4 afbeeldingen met deze eigenschap.

  • hima820150923112000fd.png: 10906×10868
  • hima820160320112000fd.png: 10905×10870
  • hima820160923112000fd.png: 10906×10869
  • hima820170922112000fd.png: 10906×10869

De getallen achter de bestandsnamen zijn de getelde pixels die de aarde meet. De gemiddelde afmetingen zijn 10905,75 px maal 10869 px. En het verschil tussen deze twee diameters is 0,338%.

Volgens bovenstaande metingen kunnen we vaststellen dat de aarde in werkelijkheid een afgeplatte sferoïde is. De diameter ter hoogte van de evenaar is langer dan tussen de polen. Het aantal ligt ook heel dicht bij het verschil van de diameters in de WGS84-standaard, namelijk 0,336%. Nauwkeurige metingen tonen aan dat de aarde ongeveer 43 km ‘breder’ dan ‘hoog’ is.

Referenties

Waarom we geen satellieten zien op foto’s vanuit het ISS

“Waarom zien we geen satellieten op foto’s genomen vanuit het ISS, of vanuit de ruimte in het algemeen?”

Dit is een terugkerende vraag binnen de Platte Aarde-gemeenschap, meestal gesteld zonder een antwoord te verwachten. Ze gaan ervan uit dat een antwoord onmogelijk is aangezien volgens hen satellieten of het volledige concept ‘ruimte’ een leugen is.

Maar wees gerust, de foto’s zijn echt. Satellieten zijn simpelweg niet zichtbaar op deze foto’s omdat ze te ver van elkaar en van de camera verwijderd zijn.

Laten we een aantal feiten op een rijtje zetten.

  1. In de lage baan-regio (LEO – Low Earth Orbit) is er één satelliet per 175.000.000 km³ ruimtevolume. De gemiddelde afstand tot de dichtstbijzijnde satelliet is ongeveer 700 km. 700 km is meer dan de afstand tussen Parijs en Groningen.
  2. Volgens simulaties is de gemiddelde afstand van het ISS tot de dichtstbijzijnde satelliet 304 km. Het is ongeveer dezelfde afstand als van Brussel naar Groningen.
  3. Het ISS ligt ongeveer 400 km boven het aardoppervlak. Auto’s, bussen en zelfs voetbalvelden zijn niet zichtbaar op algemene foto’s genomen vanuit het ISS.
  4. Algemene fotografie op het ISS gebeurt meestal met groothoeklenzen. 24 mm lenzen en GoPro’s zijn populair. Groothoek betekent dat het moeilijker is om een ​​ver verwijderd object te herkennen aangezien het gezichtsveld groter is.
  5. Satellieten zijn er in verschillende maten. Van kleine blokjes die in onze handpalmen passen, tot de grootte van een voetbalveld. Maar we kunnen gerust zeggen dat er niet veel satellieten zijn die groter zijn dan een schoolbus. Alle berekeningen die hier zijn gedaan, omvatten alle types satellieten. Ook Cubesats en ruimtepuin dat praktisch niet te zien is vanuit het ISS zijn inbegrepen.
  6. De kans dat een satelliet zich op een willekeurig moment binnen 5 km van het ISS bevindt, is ongeveer 0,017%. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze het ISS actief sturen om botsingen te voorkomen en waardoor de kans dus nog veel kleiner wordt dat een ruimte-object zich in de buurt bevindt.
  7. We kunnen niet uitsluiten dat satellieten verschijnen op foto’s die vanuit het ISS zijn genomen. Maar het zal een buitengewone gebeurtenis zijn. En meestal verschijnt de satelliet als een enkele pixel, niet te onderscheiden van sterren op de achtergrond.
  8. Om te bepalen of een stip op een foto die vanuit het ISS is genomen, echt een satelliet is, moet men bekend zijn met de positie van de sterren. Het uitzoeken hiervan zou een vervelende en zinloze oefening zijn.

Eindconclusie: het is te verwachten dat satellieten niet zichtbaar zullen zijn in algemene foto’s genomen vanuit het ISS. Als een satelliet dan toch zichtbaar is, zal dit een uitzonderlijke waarneming zijn.

Fotografische berekening

De gemeenschappelijke brandpuntsafstand van de lens die door de bemanning van het ISS wordt gebruikt, blijkt 24 mm te zijn. Een brandpuntsafstand van 24 mm in een full-frame body betekent een horizontale beeldhoek van ongeveer 74°.

Laten we aannemen dat ze in het beste geval een camera gebruiken met een zeer hoog aantal megapixels, laten we zeggen 50 megapixels, of ongeveer 8712 pixels horizontaal.

Met behulp van deze getallen kunnen we berekenen dat een enkele pixel ongeveer 0,0085° hoekgrootte vertegenwoordigt. (74° / 8712 pixels = 0,0085° / pixel)

Laten we aannemen dat de grootte van een satelliet 10m is; een zeer genereuze afmeting, aangezien er maar weinig satellieten groter zijn dan deze omvang. Wat is de maximale afstand waarop een satelliet kan weergegeven worden door een enkele pixel in de camera? Ongeveer 67 km. (10 m / tan(0,0085°) = 67,4 km).

Als we willen dat de satelliet wordt weergegeven door 10 pixels, dan kunnen we eenvoudig delen door 10. Een satelliet mag dan maximaal 6,7 km verwijderd zijn van het ISS voordat deze kan worden weergegeven door (slechts) 10 pixels op de camera.

Dit is allemaal theoretisch; in praktijk zal een satelliet nog dichterbij moeten zijn vooraleer deze herkend zal worden als een satelliet. Anders zal deze enkel verschijnen als een heldere stip, niet te onderscheiden van de sterren op de achtergrond.

Stersporen: bewijs dat de aarde een bol is en om haar eigen as draait

Als we op het noordelijk halfrond naar de lucht kijken in de richting van het noorden, zien we alle sterren in tegenwijzerzin rond een vast punt draaien. In astronomische termen heet dit punt de noordelijke hemelpool. Onze heldere poolster (Polaris) bevindt zich op ongeveer 0,5° van deze pool. Dit rotatiepunt is niet zichtbaar voor waarnemers op het zuidelijk halfrond.

Anderzijds kunnen we op het zuidelijk halfrond, als we naar de lucht richting het zuiden kijken, sterren in de tegenovergestelde richting zien draaien rond de zuidelijke hemelpool. De ster Sigma Octantis bevindt zich op ongeveer 1° van deze pool.  Ook hier is deze rotatie-as niet zichtbaar voor waarnemers op het noordelijk halfrond.

Waarnemers op de evenaar zien beide hemelpolen in tegenoverstaande positie net boven de horizon.

Deze beweging van de sterren kan onmogelijk plaatsvinden op een Platte Aarde. De beweging van de sterren is een bewijs dat de aarde rond is en om haar eigen as draait.

Credit

  •     Links: Sherborne Old Castle, Dorset, Verenigd Koninkrijk. Door Rich Grundy
  •     Rechts: La Silla Observatory, Chili. Door Iztok Bo

Little Piggy toont de ware aard van de horizon

Little Piggy is de bijnaam van een heliumballon gelanceerd door IndianaCaver. De ballon bereikte een hoogte van bijna 37 km waarna hij ontplofte en neerstortte op de aarde. De camera deed zijn werk en nam enkele uren video op. IndianaCaver maakte deze video enige tijd later beschikbaar op YouTube.

Waarna enkele Platte Aarders enkele stukjes van deze beelden zorgvuldig uitzochten; momenten waarop de horizon plat weergegeven wordt. “Bewijs dat de aarde plat is!”, zo riepen ze. Ondertussen worden Little Piggy en de geïsoleerde fragmenten massaal onder Platte Aarders verspreid in de vorm van memes en YouTube filmpjes.

Maar kunnen we deze video’s gebruiken als ‘bewijs’ van een Platte Aarde?

In de originele video’s zijn er momenten waarop de horizon zowel plat als bol als hol lijkt. Dit komt natuurlijk omdat er een fish-eye lens werd gebruikt. De gewetenloze Platte Aarders die de originele opname initieel misbruikten, negeerden opzettelijk de delen waar de horizon er niet plat uitziet.

Laten we de video’s analyseren met ‘de wet van vervorming’ die in een eerder artikel werd besproken:

Een rechte lijn wordt recht weergegeven zolang deze het middelpunt van de afbeelding kruist.

We gebruikten ook de uitstekende krommingssimulatietool van Walter Bislin om de verwachte kromming op die hoogte en de gebruikte camera te bepalen. Om de resulterende simulatie om te zetten van rechtlijnig naar visoog, gebruikten we het hulpprogramma ‘convert’ van ImageMagick.

We weten niet zeker wat de exacte camera of lens is die in de ballon is gebruikt. Voor dit doel gaan we ervan uit dat ze de immer populaire GoPro met een groothoekstand hebben gebruikt.

Het resultaat? Het blijkt dat alles in lijn ligt met de verwachtingen, als onze verwachtingen althans gebaseerd zijn op een Bolle Aarde. De Little Piggy-beelden kunnen worden beschouwd als een van de vele bewijzen dat de aarde bolvormig is. En nee, het is geen ‘bewijs’ van een Platte Aarde.
Integendeel.

Nikon Coolpix P900 en de zogenaamde ‘echte’ foto’s van Venus

De Nikon Coolpix P900 en P1000 camera’s zijn erg populaire camera’s onder Platte Aarders, vooral omdat er weinig andere betaalbare compactcamera’s zijn die zo’n enorm vergroting hebben. Het zijn unieke en zeer nuttige instrumenten.

Op een dag besloten enkele Platte Aarders hun vertrouwde P900’s mee te nemen naar buiten om wat foto’s van Venus te maken. Tot hun vreugde leek het resultaat helemaal niet op de beelden van Venus die we allemaal kennen. Ze waren alweer opgewonden over dit  ‘bewijs’ van wereldwijde misleiding “Dit is een onweerlegbaar ‘bewijs’ dat ze tegen ons hebben gelogen!” aldus de complottheoristen.

Maar misschien is er een eenvoudigere, meer plausibele verklaring…

De zogenaamd ‘echte’ foto’s van Venus, gemaakt door deze Platte Aarders, zijn in feite onscherp. Daarom zijn hun foto’s zo verschillend van de vertrouwde scherpe beelden van onze buurplaneet. Ze gebruikten duidelijk autofocus en de P900 heeft moeite om automatisch scherp te stellen op kleine objecten op een pikzwarte achtergrond, zoals Venus. Fotografie is niet bepaald het sterke punt van Platte Aarde, en dat werd alweer duidelijk.

Als Venus eruit ziet als een halve maan, waarom verschijnt het dan rond als het onscherp gefotografeerd wordt? De ronde figuur is wat we ‘bokeh’ noemen. Het is rond omdat de vorm van het diafragma ook rond is. Sommige lenzen hebben een diafragma dat niet perfect rond is en dit zal dan ook in de weergegeven lichtvlekken terugkomen.

Waarom zijn er in video’s gemaakt door de P900 golvende effecten op het onscherpe beeld van Venus? De golvende effecten worden veroorzaakt door willekeurige atmosferische vervormingen. Dit effect kunnen we ook waarnemen wanneer we inzoomen op het oppervlak van de maan. Het wordt duidelijk niet veroorzaakt door de maan. De atmosfeer van de aarde is dynamisch en vervormt licht op een willekeurige manier.

Maar kunnen we een gefocuste foto van Venus maken met de P900? Absoluut. We kunnen deze tekortkoming van het toestel omzeilen door autofocus uit te schakelen en handmatige focus te gebruiken.

Een andere manier om dit te doen, is door vooraf scherp te stellen op een ver verwijderd object. Als de maan zichtbaar is, kunnen we de maan gebruiken om erop te focussen en vervolgens op Venus te mikken, allemaal met dezelfde focusafstand.

Als we het goed doen, kunnen we een goed beeld van Venus maken dat niet veel verschilt van het beeld van Venus dat we kennen.

Consistentie van foto’s van de aarde

Elke keer wanneer NASA (of iemand anders) een foto van de aarde vanuit de ruimte vrijgeeft, vergelijken Platte Aarders deze meteen met verschillende andere beelden van de aarde. Elke foto zal echter anders zijn dan een andere, maar Platte Aarders gebruiken dit feit graag als een ‘bewijs’ dat deze foto’s het resultaat zijn van beeldmanipulatie en dat we op de een of andere manier worden misleid.

Maar hier zijn enkele redenen (uit de echte wereld) waarom de afbeeldingen van hetzelfde object – de aarde – er anders uit zouden kunnen zien:

  • verschillen in de apparatuur waarmee de foto is gemaakt;
  • verschillen in methoden bij het maken van de foto’s;
  • verschillen in afstand tot het object;
  • verschillen in het gezichtsveld;
  • verschillen in fotometrische variabelen (helderheid, contrast, verzadiging, etc.);
  • verschillen in weers- en klimaatomstandigheden;
  • verschillen in beeldverwerking;
  • andere hoek van de zon;
  • enz.

Er zijn verschillende draaiknoppen, toetsen en menu’s in een digitale camera. Als je hiermee rommelt, krijg je een ander eindbeeld.

We kunnen proberen meerdere afbeeldingen van hetzelfde object te maken met een andere camera of mobiele telefoon. Er zullen merkbare verschillen zijn, ook al is het een foto van hetzelfde object.

Vroeger kozen fotografen voor een ander merk of type film om de verschillende looks te krijgen. Soms verschilden de resultaten drastisch. Verschillende fotografen hadden verschillende voorkeuren voor het ‘beste’ merk of type film.

Als het om fotografie gaat, is geen enkele foto de ‘juiste’.

Er kan worden gezegd dat filters op Instagram de fotografische verschillen proberen na te bootsen. Lang geleden moest een fotograaf van film wisselen om een ​​ander uiterlijk te krijgen, verkregen door een andere film. Vandaag hoeven we alleen nog maar het filter te kiezen waarvan we denken dat het het beste resultaat geeft.

Als het gebruik van (Instagram) filters geen misdaad is, is het nemen van foto’s van de aarde dat ook niet.

De filosofie van CGI

Wanneer een foto van een bolvormige aarde wordt gepresenteerd aan Platte Aarders, zullen zij deze in een oogwenk afdoen als CGI; zelfs als ze helemaal geen analyse hebben gedaan! Ze doen dit omdat hun geloof in een Platte Aarde niet op feiten is gebaseerd, en elk bewijs dat in strijd is met hun overtuigingen moet hoe dan ook worden ontkracht.

Ze zijn er zo aan gewend, en soms raken ze er zelf door in de war, tot op het punt dat ze de minste hint van digitale manipulatie van elk beeld van de aarde als bewijs van de Platte Aarde zouden nemen.

Dat is een argument van de onwetendheid. Platte Aarders beweren dat de aarde plat is omdat er (volgens hen) geen bewijs is (dat ze willen accepteren) dat anders zegt. Het is niet nodig om een ​​platte aarde te bewijzen, omdat er (volgens hun overtuiging) geen bewijs is dat de Aarde bolvormig is.

Het roepen van ‘nep!’ doen ze niet alleen met foto’s van de aarde; dit gebeurt ook bij time-lapse video’s van de Antarctische middernachtzon, afbeeldingen van zuidelijke ster-rotaties, foto’s van gebogen hoogspanningslijnen en andere foto’s die in strijd zijn met hun overtuiging. Elke kleinste imperfectie wordt onder de loep genomen.

Iedereen geeft toe dat foto’s van de Melkweg, gezien vanaf de ‘top’, CGI zijn; niemand zou anders durven zeggen. We weten dat we de Melkweg (voorlopig) niet zullen verlaten, en het is niet mogelijk om een ​​echte foto van buitenaf te maken. Voor Platte Aarders is het feit dat deze afbeeldingen zijn gemaakt met CGI ‘bewijs’ dat de Melkweg niet bestaat.

Het feit dat een foto van de aarde is gemaakt met behulp van CGI, kan alleen worden gebruikt om de foto in kwestie te diskwalificeren van de zeer lange lijst van bewijsmateriaal dat de bolvormige aarde ondersteunt. Maar het kan nooit worden gebruikt om te bewijzen dat de aarde plat is.

De afwezigheid van bewijs is geen bewijs van afwezigheid.

Fisheye en de kromming van de aarde

Zo goed als alle foto’s en filmpjes van de aarde die vanuit de ruimte zijn genomen, worden afgewimpeld door Platte Aarders, om het simpele feit dat ze zijn gemaakt met een visoog-objectief (fisheye). Ze geloven dat elke kromming van de aarde die op deze foto’s en filmpjes wordt weergegeven het resultaat is van een fisheye-effect en daarom niet kan worden gebruikt als bewijs van deze kromming van de aarde. Ze gaan zelfs nog een stapje verder en gaan ervan uit dat een visooglens opzettelijk wordt gebruikt om een kromming te faken.

Deze claims zijn natuurlijk ongegrond. In vele gevallen kunnen we concluderen dat de kromming er is – zelfs wanneer een visoog-objectief wordt gebruikt. We kunnen de volgende nuttige eigenschap van elke fotografische lens gebruiken:

Een rechte lijn wordt recht weergegeven zolang deze het middelpunt van de afbeelding kruist.

We kunnen deze eigenschap gebruiken om te bepalen of er een kromming is of niet. Bovendien is dit feit altijd van toepassing; onafhankelijk van het gebruikte type lens: kleine vertekening bij rechtlijnige lenzen, tonvormige vertekening bij visooglenzen, kussenvormige vertekening bij telelenzen, golvende / snorvervorming bij sommige zoomlenzen,…

Als de horizonlijn het middelpunt van de afbeelding raakt, kunnen we pas afleiden of de horizon recht of gebogen is. Als de horizon gebogen weergegeven wordt, moet deze in werkelijkheid (vóór het vervormen) ook gebogen zijn.

Ditis vooral bij video’s eenvoudig te analyseren. In bijna elke video die de aarde vanuit de ruimte laat zien, vinden we momenten waarop de horizonlijn het middelpunt van de foto kruist. Wanneer we op dat moment het filmpje pauzeren, zien we duidelijk welke vorm de horizon heeft.

Er is echter een uitzondering! Als de afbeelding niet symmetrisch is bijgesneden, maar bijvoorbeeld een deel van de atmosfeer mist, zijn alle zekerheden weg. Vanuit het midden bijgesneden afbeeldingen zijn wel te gebruiken, maar de originele bestanden zijn natuurlijk steeds het krachtigste bewijs van een kromme horizon.