De doelpalen verplaatsen

Platte Aarders passen vaak de drogreden van de verplaatste doelpalen toe (Eng. moving the goalposts). Wanneer een van hun claims ontkracht wordt, veranderen ze die claim en eisen ze bewijs dat dan ook moeilijker te leveren is. Ze gaan vaak zover in het aanpassen van hun oorspronkelijke uitspraak dat hun uiteindelijke claim niet meer te ontkrachten valt, dus niet meer falsifieerbaar is.

Laat ons het geval Antarctica als voorbeeld nemen:

  • Claim 1: “Het is onmogelijk voor ons om naar Antarctica te gaan. Het wordt zwaar bewaakt door militairen die ons verhinderen voet aan land te zetten.”
    Bewijs 1: “Er zijn tal van mensen die Antarctica reeds bezocht hebben.”
  • Claim 2: “Die mensen gingen tot aan de rand, niet tot diep in het Zuidpoolgebied.”
    Bewijs 2: “Er zijn mensen die Antarctica hebben doorkruist.”
  • Claim 3: “Die mensen zijn enkel langs de rand gegaan!”
    Bewijs 3: “Er zijn mensen die Antarctica hebben doorkruist en die effectief over de zuidelijke pool zijn gegaan.”
  • Claim 4: “Die mensen liegen! Het kan niet anders dan dat zij deel uitmaken van een wereldwijde samenzwering!”

De Platte Aarder stelt claim 1 voor. Wanneer die claim onderuit wordt gehaald, dan herziet hij de oorspronkelijke uitspraak en komt hij tot claim 2. Dit gaat verder tot hij uitkomt bij de vierde claim, die zelfs niet meer lijkt op de eerste.

Claim 4 is daarenboven niet-falsifieerbaar. Maar anderzijds is het ook niet te bewijzen; het wordt voor waar aangenomen op basis van geloof of een andere drogreden, bijvoorbeeld, het verschuiven van de bewijslast. We gebruiken hier Antarctica als een voorbeeld, maar we kunnen probleemloos soortgelijke voorbeelden terugvinden in de Platte Aarde-gemeenschap.

Het verplaatsen van de doelpalen is een drogreden omdat men wacht op bewijzen voordat de claim wordt gemaakt. En wanneer die claim ontkracht wordt, dan komen ze op de proppen met een nieuwe claim, enzovoort.

Referenties

De filosofie van CGI

Wanneer een foto van een bolvormige aarde wordt gepresenteerd aan Platte Aarders, zullen zij deze in een oogwenk afdoen als CGI; zelfs als ze helemaal geen analyse hebben gedaan! Ze doen dit omdat hun geloof in een Platte Aarde niet op feiten is gebaseerd, en elk bewijs dat in strijd is met hun overtuigingen moet hoe dan ook worden ontkracht.

Ze zijn er zo aan gewend, en soms raken ze er zelf door in de war, tot op het punt dat ze de minste hint van digitale manipulatie van elk beeld van de aarde als bewijs van de Platte Aarde zouden nemen.

Dat is een argument van de onwetendheid. Platte Aarders beweren dat de aarde plat is omdat er (volgens hen) geen bewijs is (dat ze willen accepteren) dat anders zegt. Het is niet nodig om een ​​platte aarde te bewijzen, omdat er (volgens hun overtuiging) geen bewijs is dat de Aarde bolvormig is.

Het roepen van ‘nep!’ doen ze niet alleen met foto’s van de aarde; dit gebeurt ook bij time-lapse video’s van de Antarctische middernachtzon, afbeeldingen van zuidelijke ster-rotaties, foto’s van gebogen hoogspanningslijnen en andere foto’s die in strijd zijn met hun overtuiging. Elke kleinste imperfectie wordt onder de loep genomen.

Iedereen geeft toe dat foto’s van de Melkweg, gezien vanaf de ‘top’, CGI zijn; niemand zou anders durven zeggen. We weten dat we de Melkweg (voorlopig) niet zullen verlaten, en het is niet mogelijk om een ​​echte foto van buitenaf te maken. Voor Platte Aarders is het feit dat deze afbeeldingen zijn gemaakt met CGI ‘bewijs’ dat de Melkweg niet bestaat.

Het feit dat een foto van de aarde is gemaakt met behulp van CGI, kan alleen worden gebruikt om de foto in kwestie te diskwalificeren van de zeer lange lijst van bewijsmateriaal dat de bolvormige aarde ondersteunt. Maar het kan nooit worden gebruikt om te bewijzen dat de aarde plat is.

De afwezigheid van bewijs is geen bewijs van afwezigheid.

De lange keten van ad-hoc-hypothesen ter verdediging van het Platte Aarde Model

Het Platte Aarde model overleeft niet omdat de aarde plat is, maar omdat elke keer dat een probleem wordt gevonden, de voorstanders ervan snel een ad-hoc-hypothese uitvinden om het probleem goed te praten. Wordt er opnieuw een ander probleem in één van deze ad-hoc-hypothesen ontdekt, bedenken ze met plezier een andere ad-hoc-hypothese om het nieuwe probleem goed te praten. Enzovoort, enzovoort.

Deze ad-hoc-hypothesen zijn er om te voorkomen dat hun kernopvatting – dat de aarde plat is – wordt weerlegd.

Deze lange ketens van ad-hoc-hypothesen zullen uiteindelijk hypothesen bereiken die niet te falsifiëren zijn, maar toch als waar worden beschouwd. Meestal hebben deze laatste ad-hoc-hypothesen de vorm van complottheorieën, religieuze overtuigingen, niet-overtuigend bewijs of logische denkfouten.

Een theorie heeft verifieerbaarheid als er een mogelijkheid is om aan te tonen dat deze onjuist is. Verifieerbaarheid is hoe we het wetenschappelijke en het onwetenschappelijke onderscheiden. De praktijk om een ​​niet-verifieerbare theorie wetenschappelijk correct te verklaren wordt pseudowetenschap genoemd; waaronder ook de theorie van de Platte Aarde valt.

Een ad-hoc-hypothese is niet noodzakelijk onjuist

Een ad-hoc-hypothese is niet noodzakelijk onjuist. Einstein vond destijds de kosmologische constante uit om te verwerken in zijn algemene relativiteitstheorie. Het was maar een kleine verandering, maar maakte alles in de theorie consistent. Na enkele decennia weten we nu dat de constante verband houdt met de theorie van donkere energie.

Het probleem met het Platte Aarde model is niet het gebruik van ad-hoc-hypothesen, maar het creëren ervan telkens wanneer een tegenstrijdigheid met waarneming in de realiteit wordt gevonden. In plaats van het eigenlijke experiment uit te voeren of de observatie te maken, bedenken ze graag een nieuwe ad-hoc-hypothese. De eerste regel van de Platte Aarde Club is dat de aarde plat is. Ze verklaren dit heilig en doen er dan ook alles aan om een ontkrachting te voorkomen.

Als het Platte Aarde model zoveel ad-hoc-hypothesen (nodig) heeft, ligt het echte probleem misschien bij het model zelf. Een ander model – het Bolle Aarde model – kan alles elegant en consistent uitleggen, zonder het te hoeven verdedigen door meerdere ad-hoc-hypothesen achter elkaar uit te vinden.