Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering

Tijdens een totale zonsverduistering bevindt de maan zich precies tussen de aarde en de zon in. De naar de aarde gerichte kant van de maan ontvangt dus geen zonlicht. Maar hoewel het daar dus nacht is, krijgt het maanoppervlak nog steeds wat licht dat weerkaatst wordt door het oppervlak van de aarde, net zoals wij bij volle maan ook een verlicht aardoppervlak kennen. Dit fenomeen wordt aardeschijn genoemd.

“Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering” verder lezen

Bloedmaan: waarom de maan rood wordt tijdens een totale maansverduistering

De maan wordt rood tijdens een totale maansverduistering. Maar als de maan zich volledig in de schaduw van de aarde bevindt, hoe wordt zij dan rood?

De atmosfeer van de aarde werkt als een gigantische lens en breekt een deel van het zonlicht richting het oppervlak van de maan.

Wanneer een totale maansverduistering plaatsvindt, bevindt de maan zich volledig in de kernschaduw van de aarde en krijgt deze geen direct licht van de zon. De maan is echter niet helemaal donker tijdens een totale maansverduistering; een deel van het zonlicht penetreert de atmosfeer van de aarde en wordt gebroken richting de op dat moment verduisterde maan.

Zonlicht is samengesteld uit verschillende kleuren met verschillende golflengtes. Deze kleuren kunnen zichtbaar gemaakt worden met een prisma of bijvoorbeeld door de regendruppels in een regenboog. Wanneer zonlicht de dampkring van de aarde binnenkomt, wordt het beïnvloed door een fenomeen dat de Rayleigh-verstrooiing wordt genoemd. Kleuren binnen het blauwe spectrum worden meer verspreid dan kleuren binnen het rode spectrum. Daarom wordt het licht dat het oppervlak van de maan bereikt, gedomineerd door een roodachtig deel van het zonlicht. De blauwe componenten worden ‘achtergelaten’ in de atmosfeer van de aarde en zijn de reden achter de blauwe kleur van onze lucht.

Hetzelfde fenomeen schuilt ook achter de romantische rood-oranje lucht wanneer de zon laag aan de hemel staat, of bij zonsopgang en zonsondergang.

Referenties

Niet op schaal: afbeeldingen van ons zonnestelsel

Zowat alle afbeeldingen en diagrammen met de zon, aarde en maan in beeld zijn niet op schaal getekend. De reden is simpel: deze hemellichamen zijn veel te klein in vergelijking tot de afstanden tussenin.

Platte Aarders gebruiken dit gekende feit om te wijzen op het vermeende ‘falen’ van de moderne wetenschap om hemellichamen te beschrijven. Het is volgens sommigen zelfs ‘een middel om ons allemaal te misleiden’. De echte reden is echter dat het praktisch onmogelijk is om een ​​model van het zonnestelsel met stilstaande hemellichamen in een correcte schaal weer te geven.

Als we het zon-aarde-maan-systeem op een stuk A4 papier willen tekenen op een correcte schaal, dan zijn dit de verkleinde formaten en afstanden:

  • Afstand aarde-zon: 25 cm
  • Afstand aarde-maan: 0,6 mm
  • Diameter van de zon: 2,3 mm
  • Diameter van de aarde: 0,02 mm
  • Diameter van de maan: 0,006 mm

Als we die objecten zouden tekenen met de juiste schaal op een A4 papier, dan is de grootte van de aarde en de maan kleiner dan het punt dat we gebruiken om deze ​​zin te beëindigen. Wanneer het doel is om het zon-aarde-maan-systeem in meer detail te beschrijven, dan zullen we dit niet bereiken door het op de juiste schaal te tekenen.

Maar het is niet onmogelijk om een leerrijke voorstelling van ons zonnestelsel op schaal te presenteren. Sommige astronomie-apps zoals Stellarium kunnen ons het ‘vogelperspectief’ van het zonnestelsel laten zien en we kunnen objecten uit ons zonnestelsel observeren op de werkelijke schaal.

Referentie

Selenelion: het fenomeen waar de zon en de maan zichtbaar zijn tijdens een totale maansverduistering

Een selenelion treedt op tijdens een (totale) maansverduistering, en dit wanneer de zon en de maan beide boven de horizon worden waargenomen. Een fenomeen dat geometrisch onmogelijk is. Atmosferische refractie echter buigt lichtstralen naar het aardoppervlak af waardoor het beeld van zowel zon als maan wordt verheven zodat beide boven de horizon zichtbaar worden.

Platte Aarders beweren dat een selenelion niet mogelijk is als de aarde een bol is, omdat tijdens een maansverduistering de zon en de maan op een rechte lijn staan. In een dergelijke configuratie, die door astrologen een syzygie wordt genoemd, zouden zowel de zon als de maan niet tegelijkertijd zichtbaar mogen zijn. In werkelijkheid is een selenelion perfect mogelijk omdat de dampkring van de aarde licht breekt.

Als gevolg van deze straalbreking is de werkelijke positie van de maan tot ongeveer 0,6° lager dan waar hij verschijnt. En hetzelfde gebeurt met de zon aan de andere kant van de hemelboog.

Dit fenomeen wordt ‘selenelion’ of ‘selenehelion’ genoemd. Het is een zeldzaam fenomeen om waar te kunnen nemen en kan alleen op een specifieke locatie en tijd plaatsvinden, maar dus niet onmogelijk.