De afstandsgetrouwe azimutale projectie is niet een kaart van de Platte Aarde

Platte Aarders gebruiken vaak bestaande kaarten waarvan zij geloven dat deze de Platte Aarde afbeeldt. De meeste van deze kaarten zijn gemaakt op basis van een afstandsgetrouwe azimutale projectie met de Noordpool als centrum. Maar deze zogenaamde Platte Aarde-kaarten en deze projectie zijn twee totaal verschillende gegevens.

Een afstandsgetrouwe azimutale projectie wordt gebruikt voor verschillende doelen. Het wordt gebruikt door de Verenigde Naties, de United States Geological Survey, het leger,… Maar het lijkt verdacht veel op een kaart van een Platte Aarde, en het gebruik ervan door officiële instanties leidt tot veel wenkbrauwgefrons en beschuldigingen bij onze Platte Aarders. Ze denken dat dit een verdoken hint is dat deze organisaties op de hoogte zijn van de ware vorm van de aarde.

Maar we moeten hen teleurstellen; de afstandsgetrouwe azimutale projectie is op geen enkele manier een kaart van een Platte Aarde. En er is een fundamenteel verschil.

Zoals elke andere kaart is het slechts een projectie van onze planeet op een plat vlak. Onvermijdelijk zullen er dan ook vervormingen aanwezig zijn. Enkel twee locaties op dezelfde lengtegraad worden met een rechte lijn verbonden om de kortste afstand weer te geven. Tussen elke andere twee locaties vormt dit een kromme lijn die langer wordt naarmate deze locaties verder van de Noordpool verwijderd zijn. Afstanden worden namelijk met grootcirkels op een bol berekend.

Mocht de aarde plat zijn, dan zou de Platte Aarde-kaart geen vervormingen kennen. Het is namelijk geen projectie, maar een pure verschaling van de ‘realiteit’. In de echte realiteit (hier expres als pleonasme) komt deze Platte Aarde-kaart niet overeen met observeerbare en gebruikte afstanden; het vertegenwoordigt dan ook op geen enkele manier de vorm van de aarde.

Het gebruik van de afstandsgetrouwe azimutale projectie is gebruikelijk. Net zoals alle andere projectiemethodes is het niet ‘verdacht’ om deze te gebruiken. Het heeft zijn voor- en nadelen en is in sommige gevallen de meest handige kaart.

Referentie

Non-stop langeafstandsvluchten op het zuidelijk halfrond

Er zijn veel non-stop langeafstandsvluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond, en dit zonder het noordelijk halfrond over te steken of te passeren. Deze routes kunnen alleen bestaan ​​als de aarde een bol is. Op een Platte Aarde zouden deze economisch oninteressant en vaak ook qua snelheid onhaalbaar zijn.

Sommige Platte Aarders beweren dat deze langeafstandsvluchten niet bestaan. Bewijs dat hun fantasie weerlegt, moet snel uit de weg gegaan worden, toch? Ze beweren dat elke vlucht tussen twee zuidelijke locaties ergens stopt op het noordelijk halfrond (het centrale gedeelte van hun kaart); de gigantische afstanden op een Platte Aarde-model zijn immers te groot om in één keer overbrugd te worden. Ze hebben het mis. Er zijn veel van dergelijke vluchtroutes.

Wel zal het overgrote deel van de vluchten via tussenstops in het noorden gebeuren om commerciële redenen. Er zijn meer steden, mensen en landmassa’s op het noordelijk halfrond, dus ook meer passage en overstapmogelijkheden.

Maar toch is het dus eenvoudig om te bewijzen dat hun aanname verkeerd is. Vluchten tussen twee locaties op het zuidelijk halfrond zijn gemakkelijk gevonden. Hier enkele voorbeelden van ononderbroken langeafstandsvluchten tussen twee zuidelijke continenten:

  • Sydney, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Sydney, Australië – Santiago, Chili
  • Perth, Australië – Johannesburg, Zuid-Afrika
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Santiago, Chili
  • Auckland, Nieuw-Zeeland – Buenos Aires, Argentinië
  • Melbourne, Australië – Santiago, Chili
  • Sydney, Australië – Buenos Aires, Argentinië (route niet meer operationeel)
  • Johannesburg, Zuid-Afrika – São Paulo, Brazilië

We kunnen deze feiten eenvoudig verifiëren met behulp van websites van reisagentschappen. Of we kunnen Google op een trefzin als ‘vlucht van Sydney naar Santiago’ loslaten. Succes gegarandeerd.

Referenties

De richting van zonsopgang en zonsondergang

We weten dat de zon tijdens zowel de herfst- als lente-equinox opkomt in exact het oosten en ondergaat in exact het westen, en dit voor het grootste deel van onze planeet. Dit feit is onomstreden en is door de eeuwen heen met ontelbare observaties geverifieerd.

Het Platte Aarde-model kan dit simpele feit echter niet verklaren. Hooguit misschien met extreme lichtbreking, wat allerlei extra problemen met zich meebrengt. Het is dan ook eenvoudig te concluderen dat het Platte Aarde-model de werkelijkheid niet weergeeft en als onrealistisch mag bestempeld worden.

Een voorbeeld: stel dat we op de equinox een bezoekje brengen aan Congo-Brazzaville, dicht bij de evenaar. Wanneer we die dag getuige zijn van een zonsondergang, veronderstellen we dat op dat moment ergens anders in de wereld iemand recht omhoog kan kijken om naar diezelfde zon te kijken.

Deze locatie is Ecuador in Zuid-Amerika. Gebruikmakende van de Platte Aarde-kaart (afstandsgetrouwe azimutale projectie) zien we dat Ecuador ten noordwesten van Congo ligt. Volgens onze waarneming gaat de zon echter onder in exact het westen en niet het noordwesten.

Wachten we nu een uurtje of twaalf, dan zien we de zon opkomen in exact het oosten. De locatie op aarde die op hetzelfde moment de zon pal boven zich heeft, is de Riau-archipel in Indonesië.

Met behulp van de zogenaamde Platte Aarde-kaart weten we dat de Riau-eilanden ten noordoosten van Congo liggen. Deze verwachting past alweer niet bij onze waarneming, omdat de zon opkomt vanuit het oosten en niet vanuit het noordoosten.

Het is niet moeilijk om het Platte Aarde-model uit te sluiten aan de hand van eenvoudige observatie zoals bovengenoemde.

Over noodlandingen en vluchtroutes

Op geen enkele topografische kaart (een enkele projectie niet meegerekend) kunnen we een rechte lijn trekken tussen twee locaties en ervan uitgaan dat dit de kortste route is tussen de twee punten. Met zeer korte afstanden – zoals binnen een stad – doet het er minder toe, maar voor langeafstandsvluchten tussen of binnen continenten maakt dit veel uit.

Het is bekend dat Platte Aarders hier fouten op maken, al dan niet opzettelijk. Ze presenteren menig ‘bewijs’ voor hun model in de vorm van een misverstand over kaartprojecties. Een voorbeeld van een veelvoorkomende fout zijn noodlandingen van vliegtuigen en de locatie van de uitwijkluchthavens.

Een Platte Aarder aan het (slechte) werk trekt bijvoorbeeld een rechte lijn tussen de vertrekplaats en de bestemming van de onderbroken vlucht en doet dit één keer op een Mercatorprojectie en één keer op een veronderstelde ‘Platte Aarde -kaart’ (vaak is dit een afstandsgetrouwe azimutale projectie). Vervolgens markeert hij de locaties van de uitwijkluchthavens en laat hij zien dat de locatie van de noodlandingen dichter bij de route ligt wanneer deze op de zogenaamde ‘Platte Aarde’ wordt getekend.

Sommige van de vluchten die door Platte Aarders worden misbruikt zijn:

  • China Airlines – van Taipei naar Los Angeles – omgeleid naar Anchorage, Alaska;
  • Cathay Pacific – van Hong Kong naar Los Angeles – omgeleid naar de Aleoeten, Alaska;
  • Qatar Airways – van Chicago naar Doha – vertrok naar Moskou;
  • Emirates – van San Francisco tot Dubai – vertrok naar Moskou;
  • Lufthansa – van Shanghai tot München – vertrok naar Moskou;
  • PIA Pakistani – van Islamabad naar Londen – vertrok naar Moskou.

Toeval? Zij denken althans van niet…

Het is verkeerd om een kaart in de de mercatorprojectie te gebruiken en rechte lijnen tussen twee locaties te beschouwen als de kortste afstand tussen de twee. Om dit te demonstreren, kunnen we een touwtje over een wereldbol spannen. We zien dat de kortste afstand tussen twee locaties op de wereld – of de grootcirkel afstand – niet noodzakelijkerwijs recht is wanneer ze op een mercatorprojectie worden uitgetekend. De Mercator-kaart is niet hetzelfde als een wereldbol. Zoals elk ander type kaart, is het slechts een projectie van onze bolle aarde.

Is het je opgevallen dat alle vluchten die ze noemen vluchten zijn op het noordelijk halfrond? Dat is geen toeval. Als de noodlandingen op het zuidelijk halfrond hadden plaatsgevonden, zou hun zogenaamde ‘Platte Aarde-kaart’ ze niet elke keer kunnen verklaren.

Google Maps, GPS en mobiele data

Google Maps en vergelijkbare apps gebruiken satellietnavigatie – zoals GPS – om de locatie van het apparaat te bepalen. De apps gebruiken ook mobiele data of andere internetverbindingen om kaart- en routegegevens die geen deel uitmaken van het GPS- of satellietnavigatiesysteem te verkrijgen.

Sommige Platte Aarders merkten op dat Google Maps niet volledig functioneert wanneer de mobiele ontvangst slecht of volledig weggevallen is. Ze concludeerden dat GPS-signalen worden verzonden door zendmasten en niet door satellieten. In werkelijkheid zijn de kaart- en route-informatie geen onderdeel van het GPS-signaal.

GPS (Global Positioning System) is een navigatiesysteem dat tot doel heeft locatie- en tijdinformatie aan een GPS-ontvanger overal op aarde te verstrekken, zolang er een onbelemmerde zichtlijn naar de gebruikte satellieten is. Het GPS-systeem kan zijn gebruikers alleen hun lengtegraad, breedtegraad, hoogte en tijd doorsturen. GPS is bovendien slechts een van de vele satellietnavigatiesystemen die gebruikt worden. Er zijn andere, zoals GLONASS, Beidou en Galileo, die op dezelfde manier werken als GPS.

De apps kunnen, naast positiebepaling, ook kaarten en routes weergeven en je bijvoorbeeld vertellen welke restaurants en benzinestations er in de buurt zijn. Deze functies komen niet overeen met wat het zuivere GPS-signaal biedt. Google Maps haalt deze informatie van hun servers en heeft een actieve gegevensverbinding nodig om de benodigde gegevens te downloaden. Dit is de reden waarom Google Maps niet volledig functioneert zonder een goede data-ontvangst.

Zonder mobiele data is GPS zelf nog steeds erg bruikbaar. Ter verificatie kunnen we een eenvoudige GPS-app gebruiken zonder alle functies van een complete navigatie-app zoals Google Maps.

De verwarring omtrent de term ‘GPS’ ontstaat omdat alle smartphones tegenwoordig zijn uitgerust met een GPS-ontvanger. Wanneer iemand naar ‘een GPS’ verwijst, bedoelt men meestal de app, zoals Google Maps. In werkelijkheid zijn de apps meer dan alleen GPS, en GPS zelf is niet exclusief voor smartphones. Voordat er smartphones waren, stonden vrijwel alle GPS-apparaten op zichzelf, zonder internetverbinding.