Maanfase vs. maansverduistering

Blijkbaar is het een veel voorkomende misvatting dat de schijngestalten van de maan worden veroorzaakt door de schaduw van de aarde. Niet alleen bij Platte Aarders, maar ook bij het grote publiek. Het verschil is dat Platte Aarders de neiging hebben om tot grote en vaak verkeerde conclusies te komen.

In werkelijkheid vinden de fasen van de maan plaats omdat we op ieder tijdstip een ander zonovergoten deel van de maan zien. Niet omdat het zich in de schaduw van de aarde bevindt.

Net als de aarde kent de maan ook dag- en nachtcycli. De ene helft van de maan is verlicht door de zon en de andere helft is donker, gescheiden door een duidelijke dag-nachtgrens.

De maanfase verandert voortdurend doordat de maan een baan om de aarde beschrijft en in ongeveer een maand (ja, dit is waar het woord vandaan komt) op dezelfde positie ten opzichte van de zon terecht komt. Het verandert dus geleidelijk over een periode van ongeveer 29½ dagen.

Aan de andere kant vindt een maansverduistering plaats wanneer de schaduw van de aarde op het oppervlak van de maan wordt geworpen. Dit is een zeldzaam fenomeen. De volledige tijdspanne bedraagt slechts een paar uur en vindt altijd plaats tijdens volle maan. Dit wil echter niet zeggen dat elke volle maan een maansverduistering kent. De ecliptica van de maan staat onder een hoek van ongeveer 5° ten opzichte van de ecliptica van de zon. Elk jaar zijn er minstens twee maansverduisteringen en maximaal vijf.

Referenties

Stersporen: bewijs dat de aarde een bol is en om haar eigen as draait

Als we op het noordelijk halfrond naar de lucht kijken in de richting van het noorden, zien we alle sterren in tegenwijzerzin rond een vast punt draaien. In astronomische termen heet dit punt de noordelijke hemelpool. Onze heldere poolster (Polaris) bevindt zich op ongeveer 0,5° van deze pool. Dit rotatiepunt is niet zichtbaar voor waarnemers op het zuidelijk halfrond.

Anderzijds kunnen we op het zuidelijk halfrond, als we naar de lucht richting het zuiden kijken, sterren in de tegenovergestelde richting zien draaien rond de zuidelijke hemelpool. De ster Sigma Octantis bevindt zich op ongeveer 1° van deze pool.  Ook hier is deze rotatie-as niet zichtbaar voor waarnemers op het noordelijk halfrond.

Waarnemers op de evenaar zien beide hemelpolen in tegenoverstaande positie net boven de horizon.

Deze beweging van de sterren kan onmogelijk plaatsvinden op een Platte Aarde. De beweging van de sterren is een bewijs dat de aarde rond is en om haar eigen as draait.

Credit

  •     Links: Sherborne Old Castle, Dorset, Verenigd Koninkrijk. Door Rich Grundy
  •     Rechts: La Silla Observatory, Chili. Door Iztok Bo

Niet op schaal: afbeeldingen van ons zonnestelsel

Zowat alle afbeeldingen en diagrammen met de zon, aarde en maan in beeld zijn niet op schaal getekend. De reden is simpel: deze hemellichamen zijn veel te klein in vergelijking tot de afstanden tussenin.

Platte Aarders gebruiken dit gekende feit om te wijzen op het vermeende ‘falen’ van de moderne wetenschap om hemellichamen te beschrijven. Het is volgens sommigen zelfs ‘een middel om ons allemaal te misleiden’. De echte reden is echter dat het praktisch onmogelijk is om een ​​model van het zonnestelsel met stilstaande hemellichamen in een correcte schaal weer te geven.

Als we het zon-aarde-maan-systeem op een stuk A4 papier willen tekenen op een correcte schaal, dan zijn dit de verkleinde formaten en afstanden:

  • Afstand aarde-zon: 25 cm
  • Afstand aarde-maan: 0,6 mm
  • Diameter van de zon: 2,3 mm
  • Diameter van de aarde: 0,02 mm
  • Diameter van de maan: 0,006 mm

Als we die objecten zouden tekenen met de juiste schaal op een A4 papier, dan is de grootte van de aarde en de maan kleiner dan het punt dat we gebruiken om deze ​​zin te beëindigen. Wanneer het doel is om het zon-aarde-maan-systeem in meer detail te beschrijven, dan zullen we dit niet bereiken door het op de juiste schaal te tekenen.

Maar het is niet onmogelijk om een leerrijke voorstelling van ons zonnestelsel op schaal te presenteren. Sommige astronomie-apps zoals Stellarium kunnen ons het ‘vogelperspectief’ van het zonnestelsel laten zien en we kunnen objecten uit ons zonnestelsel observeren op de werkelijke schaal.

Referentie

Nikon Coolpix P900 en de zogenaamde ‘echte’ foto’s van Venus

De Nikon Coolpix P900 en P1000 camera’s zijn erg populaire camera’s onder Platte Aarders, vooral omdat er weinig andere betaalbare compactcamera’s zijn die zo’n enorm vergroting hebben. Het zijn unieke en zeer nuttige instrumenten.

Op een dag besloten enkele Platte Aarders hun vertrouwde P900’s mee te nemen naar buiten om wat foto’s van Venus te maken. Tot hun vreugde leek het resultaat helemaal niet op de beelden van Venus die we allemaal kennen. Ze waren alweer opgewonden over dit  ‘bewijs’ van wereldwijde misleiding “Dit is een onweerlegbaar ‘bewijs’ dat ze tegen ons hebben gelogen!” aldus de complottheoristen.

Maar misschien is er een eenvoudigere, meer plausibele verklaring…

De zogenaamd ‘echte’ foto’s van Venus, gemaakt door deze Platte Aarders, zijn in feite onscherp. Daarom zijn hun foto’s zo verschillend van de vertrouwde scherpe beelden van onze buurplaneet. Ze gebruikten duidelijk autofocus en de P900 heeft moeite om automatisch scherp te stellen op kleine objecten op een pikzwarte achtergrond, zoals Venus. Fotografie is niet bepaald het sterke punt van Platte Aarde, en dat werd alweer duidelijk.

Als Venus eruit ziet als een halve maan, waarom verschijnt het dan rond als het onscherp gefotografeerd wordt? De ronde figuur is wat we ‘bokeh’ noemen. Het is rond omdat de vorm van het diafragma ook rond is. Sommige lenzen hebben een diafragma dat niet perfect rond is en dit zal dan ook in de weergegeven lichtvlekken terugkomen.

Waarom zijn er in video’s gemaakt door de P900 golvende effecten op het onscherpe beeld van Venus? De golvende effecten worden veroorzaakt door willekeurige atmosferische vervormingen. Dit effect kunnen we ook waarnemen wanneer we inzoomen op het oppervlak van de maan. Het wordt duidelijk niet veroorzaakt door de maan. De atmosfeer van de aarde is dynamisch en vervormt licht op een willekeurige manier.

Maar kunnen we een gefocuste foto van Venus maken met de P900? Absoluut. We kunnen deze tekortkoming van het toestel omzeilen door autofocus uit te schakelen en handmatige focus te gebruiken.

Een andere manier om dit te doen, is door vooraf scherp te stellen op een ver verwijderd object. Als de maan zichtbaar is, kunnen we de maan gebruiken om erop te focussen en vervolgens op Venus te mikken, allemaal met dezelfde focusafstand.

Als we het goed doen, kunnen we een goed beeld van Venus maken dat niet veel verschilt van het beeld van Venus dat we kennen.

Polaris – de Poolster

Voor de meeste Platte Aarders staat de aarde stil en bevinden we ons in het centrum van het universum. Sterren zijn lichtbronnen die aan het firmament zijn bevestigd (om een ​​of andere mysterieuze reden) en ze draaien in tegenwijzerzin om Polaris heen (nogmaals, om een ​​of andere mysterieuze reden).

Ze missen echter het feit dat Polaris vanaf het zuidelijk halfrond nooit zichtbaar is. En bovendien draaien de zuidelijke sterren ook rond een punt, namelijk de zuidelijke hemelpool, en deze keer in wijzerzin.

Als Polaris een ster was in het midden van het ‘firmament’ waarrond alle andere sterren draaien, dan zou deze Poolster zichtbaar zijn vanaf de volledige aarde. Dit feit wordt zelfs ondersteund door de 19e-eeuwse pseudowetenschapper en beruchte marskramer van de Platte Aarde-theorie, Samuel Rowbotham:

‘Als de aarde een bol is en de poolster boven de noordelijke as hangt, zou het onmogelijk zijn om hem één graad voorbij de evenaar of 90 graden vanaf de pool te zien. De kijkrichting is dan namelijk een raaklijn met de bol en zou dientengevolge enkele duizenden mijlen afwijken van de richting van de poolster. Er zijn echter veel gevallen bekend waarin de noordpoolster tot ver onder de evenaar en zelfs tot aan de Steenbokskeerkring zichtbaar was.’

—Dr. Samuel Rowbotham, “Earth Not a Globe, 2e editie”

Het is duidelijk dat hij het bij het verkeerde eind had. Maar verbazingwekkend genoeg wordt deze verklaring tot op de dag van vandaag geciteerd door verschillende platteaardse schrijvers. Iedereen die op het zuidelijk halfrond woont, kan dit echter tegenspreken door simpelweg omhoog te kijken. Het is een bekend feit dat we Polaris niet vanaf het zuidelijk halfrond kunnen zien.

Slechts 10-12% van alle mensen leeft op het zuidelijk halfrond. Dus als je de Platte Aarde-theorie wilt verkopen (in de vorm van een boek bijvoorbeeld), dan is het logisch om je op de noorderlingen te concentreren. De markt is immers 10 keer groter. Je kunt zo vaag mogelijk blijven over de zuidelijke feiten en fenomenen, en vrijwel niemand zal het opmerken.

Samuel Rowbotham had iedereen een flagrante leugen kunnen vertellen en was ermee weggekomen. In de 19e eeuw verdeed niemand zijn tijd met het zeilen naar het zuidelijk halfrond om te controleren of zijn feiten juist waren. Een slachtoffer van verkeerde informatie over de Platte Aarde ten tijde van Rowbotham zou kunnen worden vergeven dat hij ervoor viel.

Maar er is geen excuus voor ons.

Totale zonsverduistering op schaal

Elk diagram dat twee of meer hemellichamen toont, wordt bijna nooit op de juiste schaal getekend. De reden is dat in de meeste gevallen twee hemellichamen te ver van elkaar verwijderd zijn in verhouding tot hun afmetingen. Het is simpelweg niet mogelijk om ze in de juiste schaal te tekenen en alsnog effectief te tonen wat men wilt uitleggen. We hebben weinig andere keus dan ze niet op schaal te tekenen.

De kwaadwilligen onder de Platte Aarders verspreiden de bewering dat de diagrammen niet op schaal zijn getekend vanwege ‘slechte bedoelingen’ en niet omwille van legitieme technische redenen. Sommige mensen begrijpen dit niet en worden het slachtoffer van de Platte Aarde indoctrinatie.

Om dit te illustreren, hebben we een diagram gemaakt van een totale zonsverduistering, op schaal getekend met behulp van meerschalige compositie. Deze methode heeft het voordeel dat hij de juiste schaal heeft en (hopelijk toch) de boodschap overbrengt. De nadelen zijn dat het diagram veel moeilijker te maken en een beetje moeilijker te begrijpen is dan het typische diagram dat is getekend met de ‘verkeerde schaal’.

Hetzelfde geldt voor een maansverduistering.

Totale maansverduistering op schaal

Elk diagram dat twee of meer hemellichamen toont, wordt bijna nooit op de juiste schaal getekend. De reden is dat in de meeste gevallen twee hemellichamen te ver van elkaar verwijderd zijn in verhouding tot hun afmetingen. Het is simpelweg niet mogelijk om ze in de juiste schaal te tekenen en alsnog effectief te tonen wat men wilt uitleggen. We hebben weinig andere keus dan ze niet op schaal te tekenen.

De kwaadwilligen onder de Platte Aarders verspreiden de bewering dat de diagrammen niet op schaal zijn getekend vanwege ‘slechte bedoelingen’ en niet omwille van legitieme technische redenen. Sommige mensen begrijpen dit niet en worden het slachtoffer van de Platte Aarde indoctrinatie.

Om dit te illustreren, hebben we een diagram gemaakt van een totale maansverduistering, op schaal getekend met behulp van een meerschalige compositie. Deze methode heeft het voordeel dat hij de juiste schaal heeft en (hopelijk toch) de boodschap overbrengt. De nadelen zijn dat het diagram veel moeilijker te maken en een beetje moeilijker te begrijpen is dan het typische diagram dat is getekend met de ‘verkeerde schaal’.

Hetzelfde geldt voor een zonsverduistering.