De piramide van Cheops en het Orionmysterie

Het Orionmysterie (Eng. Giza-Orion correlation theory) wordt beschouwd als een pseudo-archeologische randtheorie en beweert dat er een verband bestaat tussen de oriëntering, positie en het ontwerp van de piramides van Giza en de positie van de sterren uit de Gordel van Orion uit de bouwtijd van de piramides.

Sommige Platte Aarders gebruiken deze theorie om aan te tonen dat sterren nooit van plaats veranderen. Ze hebben het echter bij het verkeerde einde. De theorie gaat uit van de positie van de sterren uit de tijd van constructie en houdt dan ook rekening met de precessie van de aardas, een 28.000 jaar durende ‘whobble’ van onze aarde. De huidige posities van de sterren komen helemaal niet overeen met de piramides zoals deze vandaag onderzocht worden.

“De piramide van Cheops en het Orionmysterie” verder lezen

De Amazone stroomt niet omhoog

De Amazone stroomt nooit bergopwaarts. Of met andere woorden, het klimt nooit naar een locatie die verder weg ligt dan het centrum van de aarde.

Platte Aarders echter beweren vaak dat wanneer de aarde bolvormig is, de Amazone bergopwaarts zou moeten stromen om de kromming van de aarde te overwinnen. Ze hebben het mis. Water stroomt naar een lager potentiaal, naar een lager niveau ten opzichte van zeeniveau. De Amazone stroomt in haar hele loop constant naar een niveau dichter bij zeeniveau als gevolg van de zwaartekracht. Zij mondt uit in de Atlantische Oceaan, het laagste potentiaal in het Amazonebekken.

“De Amazone stroomt niet omhoog” verder lezen

Astronomische lichtbreking

Licht verplaatst zich niet altijd in een rechte lijn. Wanneer het door een medium met een andere massadichtheid gaat, zullen de golven veranderen van richting. Het fenomeen wordt lichtbreking of refractie genoemd en wordt beschreven volgens de wet van Snellius.

De atmosfeer van de aarde kent variaties in luchtdichtheid die afhankelijk is van de hoogte en temperatuur. Aangezien de brekingsindex verandert met de dichtheid van het medium, ervaren lichtgolven die door de atmosfeer van de aarde gaan ook breking.

“Astronomische lichtbreking” verder lezen

Kromming gevonden op het Pontchartrainmeer

“Toon me de kromming van de aarde!”
Een van de meest hardnekkige argumenten van Platte Aarders is dat er zogenaamd geen kromming van het aardoppervlak waar te nemen is. En geen kromming betekent immers geen bolle aarde, aldus de wetenschapsontkenners. Op zich geen verkeerde redenering, maar er bestaan weldegelijk locaties op aarde waar de kromming duidelijk waarneembaar is. En wanneer je foto’s van die locaties aan een Platte Aarder voorschotelt is protest en ontkenning gegarandeerd.

“Kromming gevonden op het Pontchartrainmeer” verder lezen

Hoe Mt. Rainier de vorm van de aarde demonstreert

Na een stevige klim naar de top van een berg kan je vaak genieten van een ongelooflijk vergezicht. Je zal de kromming van de horizon niet kunnen waarnemen (de aarde is erg groot), maar de bolling van de aarde weg van jou is te zien in de positionering van de bergtoppen rondom jou. 

We kunnen dit observeren door de afstand van de waarnemer tot de toppen en hun hoogtes te bepalen. Uit die gegevens kunnen we een geometrisch diagram of zelfs een eenvoudig fysiek model construeren met behulp van het Platte Aarde-model. Het is gemakkelijk te concluderen dat de zichtbaarheid van de pieken, zoals gezien in realiteit, niet overeenkomt met wat wordt verwacht indien de aarde plat is.

“Hoe Mt. Rainier de vorm van de aarde demonstreert” verder lezen

De Apollomissies en de vanallengordels

De vanallengordels, ook wel stralingsgordels of deeltjesgordels genoemd, zijn twee gordels rondom de aarde die bestaan uit geladen deeltjes. Ze zijn vernoemd naar hun ontdekker, James Van Allen. De gordels zijn radioactief en daardoor een veel gebruikt (lees: misbruikt) argument tegen de ruimtevaart; er doorheen vliegen zou immers zelfmoord zijn. Hoewel deze regio’s zeker voor een extra uitdaging en een aanwezig gevaar zorgen, zijn ze niet onoverwinnelijk.

“De Apollomissies en de vanallengordels” verder lezen

Getijden

Een veelbesproken topic onder Platte Aarders is ‘getijden’. Laten we eens een kijkje nemen naar enkele ‘problemen’ die ze (denken te) hebben gevonden.

“Getijden” verder lezen

De Platte Aarde-ideologie en de overhaaste generalisatie

Platte Aarders bezondigen zich vaak aan de drogreden van de overhaaste generalisatie. Ze trekken een conclusie uit een zeer beperkte set van gegevens die er niet in slaagt om een gehele populatie weer te geven. Soms komen ze zelfs tot een conclusie op basis van één enkel geval. Dan wordt het de ‘drogreden van het alleenstaande feit’ genoemd.

“De Platte Aarde-ideologie en de overhaaste generalisatie” verder lezen

De kromming van het Bedford kanaal

In 1870 demonstreerde Alfred Russell Wallace, tweede ontdekker van de evolutietheorie, de kromming van de aarde. Dit als antwoord op een door John Hampden georganiseerde wedstrijd om een ronde aarde te bewijzen.

Hampden was een volgeling van Rowbotham, een bekende Platte Aarde influencer van die tijd en auteur van Earth not a Globe. Rowbotham gebruikte eerder het Bedford Kanaal om aan te tonen dat de aarde geen kromming kende. Met het gebruik van een telescoop was hij in staat om van het ene eind van het kanaal een boot waar te nemen die aan de andere eind op het water dobberde.

“De kromming van het Bedford kanaal” verder lezen

Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering

Tijdens een totale zonsverduistering bevindt de maan zich precies tussen de aarde en de zon in. De naar de aarde gerichte kant van de maan ontvangt dus geen zonlicht. Maar hoewel het daar dus nacht is, krijgt het maanoppervlak nog steeds wat licht dat weerkaatst wordt door het oppervlak van de aarde, net zoals wij bij volle maan ook een verlicht aardoppervlak kennen. Dit fenomeen wordt aardeschijn genoemd.

“Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering” verder lezen