Kromming gevonden op het Pontchartrainmeer

“Toon me de kromming van de aarde!”
Een van de meest hardnekkige argumenten van Platte Aarders is dat er zogenaamd geen kromming van het aardoppervlak waar te nemen is. En geen kromming betekent immers geen bolle aarde, aldus de wetenschapsontkenners. Op zich geen verkeerde redenering, maar er bestaan weldegelijk locaties op aarde waar de kromming duidelijk waarneembaar is. En wanneer je foto’s van die locaties aan een Platte Aarder voorschotelt is protest en ontkenning gegarandeerd.

Enkele van de meest iconische voorbeelden van de kromming van de aarde zijn de bouwwerken op het Pontchartrainmeer (Eng: Lake Pontchartrain). Het meer is een brakwatermeer in de staat Louisiana en ligt ten noorden van New Orleans. Naast Lake Pontchartrain Causeway (een verhoogde weg die het meer doorkruist) zijn er ook twee hoogspanningslijnen die over het meer lopen. Een van de twee is meer dan 24 km lang; de masten zijn allen even hoog en staan op een perfect rechte lijn. Hierdoor is het effect van de kromming van de aarde heel duidelijk waar te nemen.

Soundly, een bekende Platte Aarde ‘debunker’, populariseerde deze masten door het publiceren van een reeks foto’s en video’s in juni 2017. Tot op heden zijn de masten en de brug over het Pontchartrainmeer een van de populairste plekken op aarde om de bolling te aanschouwen.

De foto’s behoeven geen uitleg. De kromming is overduidelijk. Maar toch hebben we voor de duidelijkheid enkele perspectieflijnen aan bovenstaande foto toegevoegd. Indien de aarde plat is (en we negeren lichtbreking) zouden deze vluchtlijnen elkaar raken in een vluchtpunt op de horizon. De masten zouden deze vluchtlijnen nauwkeurig moeten volgen. In de foto’s zien we echter dat dit niet het geval is en dat de horizon ver onder het vluchtpunt ligt. Het is duidelijk dat de horizon als gevolg van de kromming lager ligt dan ooghoogte en de masten volgen duidelijk de kromming van onze planeet.

Laten we enkele tegenargumenten dissecteren.

“Maar de masten liggen niet in een rechte lijn!”

Verschillende bezwaren zijn opgeborreld in de geesten van onze Platte Aarde-vrienden. Sommigen beweren dat de pylonen niet in een rechte lijn staan. Men legt hier zelfs satellietbeelden op te tafel om dit standpunt te verdedigen. Oh de ironie.

  • Een gewetenloze Platte Aarder postte een ‘analyse’ op YouTube van een andere rij hoogspanningsmasten. Deze masten staan inderdaad niet op een rechte lijn. Helaas is de video nog steeds in omloop en misleidt deze tot op heden oude en nieuwe slachtoffers van de Platte Aarde-indoctrinatie.
  • Soundly observeerde de mastenreeks van beide kanten. Het effect was op beide locaties te zien.
  • Satellietbeelden via bijvoorbeeld Google Earth kunnen gebruikt worden om de rechtheid van de hoogspanningslijn te controleren. De gelijke lengte van de schaduwen duidt ook op gelijke hoogte van de masten.

“Maar de foto’s zijn fake!”

Iedereen met internettoegang is in staat om “lake pontchartrain power lines” te Googlen. Het resultaat is een reeks foto’s genomen door verschillende mensen op verschillende tijdstippen, die allen een kromming weergeven.

De door ons gebruikte foto komt uit Soundly’s Google Drive collectie en draagt de naam IMG_4118.JPG. Hij leverde ook het RAW bestand in Canon CR2-formaat: IMG_4118.CR2.

Er bestaat naar onze kennis geen standaardsoftware die een CR2-bestand kan produceren. Als iemand een CR2-bestand wil vervalsen, moet hij zijn eigen software schrijven om dit mogelijk te maken; het wordt een enorme onderneming om deze foto te manipuleren.

Soundly was voorbereid op weerstand, ongeloof en onterechte beschuldigingen. Om hierop te anticiperen deelde hij alles live op YouTube, van het maken van de foto’s tot het uploaden ervan naar het internet.

Uiteindelijk is de gepresenteerde informatie verifieerbaar en falsifieerbaar. Iedereen is vrij om het Pontchartrainmeer te bezoeken en de feiten zelf te controleren.

“De masten in de foto staan veel te dicht op elkaar!”

Door perspectiefvervorming lijken de torens dicht bij elkaar te staan. Hoe langer de brandpuntsafstand van de lens, hoe dichter de objecten bij elkaar lijken te staan en hoe gelijker hun hoogte wordt gepresenteerd. Dit effect heet perspectiefcompressie.

Soundly nam de foto met een Canon 75-300mm lens op een Canon 1300D camera. Hij gebruikte een brandpuntsafstand van 300 mm. Zijn camera heeft een cropfactor van 1,6×. En dus is de lens gelijk aan een 480 mm-lens op een 35 mm-camera. Met behulp van deze specificaties kunnen we berekenen dat het horizontale gezichtsveld ongeveer 4,3° is.

Het volgende is een demonstratie van perspectiefcompressie als gevolg van een grotere camera- en brandpuntsafstand. Naarmate de brandpuntsafstand langer wordt, lijken de objecten qua grootte meer op elkaar en lijken ze dichter bij elkaar te staan. De drinkbekers hebben hier hetzelfde formaat en werd niet bewogen tijdens het maken van de foto’s.

In realiteit is de afstand tussen de masten ongeveer 289m.

“Maar er is geen kromming van links naar rechts!”

“Als we de kromming weg van de camera kunnen zien, waarom is de horizon dan plat? Leven we op een toiletrol?” Dit is een vraag die we niet hebben verzonnen. Menig Platte Aarder heeft deze reeds gesteld. En om ze te beantwoorden moeten we de verschillen tussen de horizon en de kromming van de aarde bestuderen.

De horizon is een cirkel rondom de waarnemer. Deze heeft in het geval van de foto van Soundly een straal van ongeveer 20 km. Maar de fotograaf staat slechts enkele meters boven het midden van deze cirkel. Vanuit dit standpunt zal de horizon dus een platte lijn rondom vormen die ongeveer 0,15° onder ooghoogte verschijnt.

Bovendien zien we slechts een kleine portie van deze horizon, aangezien er fel ingezoomd is. Vanuit de EXIF metadata van de afbeelding is af te leiden dat het gezichtsveld slechts 4,3° van de 360° rondom is. Op een afstand van 20 km komt dit overeen met slechts 1,5 km horizon. We hebben bovendien de afbeelding versneden en we houden amper 1 km over, die op quasi ooghoogte verschijnt. Een kromming verwachten is dus uitgesloten.

Anderzijds is de omtrek van de aarde een cirkel met straal 6.371 km. Maar omdat we op deze cirkel staan en niet in het midden, is een kromming wel degelijk waar te nemen.

“Leven we op een bal van 10 km doorsnede? Zoveel kromming!”

Door de perspectiefcompressie is de kromming ‘samengedrukt’. Zoals eerder aangegeven is de afstand tussen deze pylonen veel groter dan op de foto lijkt. Omdat deze portie masten zo sterk is vergroot voelt dit niet natuurlijk aan.

We kunnen de kromming echter verifiëren met de Transmission Line demonstration van Walter Bislin’s Curvature App. De toepassing simuleert de hoogspanningslijn op een bolle aarde met de juiste afmetingen, alsook op een aarde die plat is.

Het resultaat van de bolle aarde-simulatie komt perfect overeen met de foto’s, terwijl het Platte Aarde-model het laat afweten.

“Ik heb een video gezien vanuit hetzelfde standpunt, maar er was geen kromming te zien!”

Atmosferische lichtbreking kan ertoe leiden dat een ver object dat zich fysiek al achter de horizon bevindt, nog steeds zichtbaar is. Zo’n fenomeen doet zich voor omdat de lucht dichter bij het oppervlak een hogere dichtheid kent dan erboven, waardoor het pad van het licht de kromming van de aarde volgt.

Het weer en het tijdstip van observatie kan van grote invloed zijn op de hoeveelheid lichtbreking. In extreme condities kunnen de masten op een niet gekromde lijn verschijnen.

Er is een video die dit fenomeen demonstreert en het wordt actief gebruikt door Platte Aarders als ‘bewijs’ dat er geen kromming is. We kunnen het vervormde effect in de video zien, wat aangeeft dat het weer minder stabiel is als de foto’s en video’s van Soundly. Als de maker van de video probeert diezelfde scène op verschillende dagen en tijdstippen van de dag op te nemen, krijgt hij heel gemakkelijk iets dat lijkt op dat van Soundly. Misschien hebben ze dat zelfs gedaan, maar het kan zijn dat ze de voorkeur geven aan alleen die resultaten die hun overtuigingen ondersteunen.

Het gebrek aan schijnbare kromming in zo’n video kan worden opgevangen in het bolvormige aarde-model. Maar niet andersom. Het verschijnen van kromming kan nooit worden verklaard in het model van de platte aarde.

Dit is een simulatie met een standaard hoeveelheid lichtbreking:

En hier wordt een flinke portie lichtbreking gebruikt:

Beide observaties zijn dus mogelijk op een bolle aarde.

“Ik zag een filmpje van een warme weg waar er ook kromming te zien is!”

Het fenomeen wordt luchtspiegeling of fata morgana genoemd. Hier zien we een inferieure luchtspiegeling. De drukvariatie tussen de hete lucht aan het oppervlak van de weg en de dichtere koele lucht erboven zorgt voor een extreem verschil in brekingsindex. Onder een bepaalde hoek zal de onderste luchtlaag een spiegel vormen.

Dit effect is soms op zee of op water te zien, maar verklaart niet waarom de gehele rij masten de kromming volgt.

Referenties

Curvature App: Transmission Line – Walter Bislin

Hoe Mt. Rainier de vorm van de aarde demonstreert

Na een stevige klim naar de top van een berg kan je vaak genieten van een ongelooflijk vergezicht. Je zal de kromming van de horizon niet kunnen waarnemen (de aarde is erg groot), maar de bolling van de aarde weg van jou is te zien in de positionering van de bergtoppen rondom jou. 

We kunnen dit observeren door de afstand van de waarnemer tot de toppen en hun hoogtes te bepalen. Uit die gegevens kunnen we een geometrisch diagram of zelfs een eenvoudig fysiek model construeren met behulp van het Platte Aarde-model. Het is gemakkelijk te concluderen dat de zichtbaarheid van de pieken, zoals gezien in realiteit, niet overeenkomt met wat wordt verwacht indien de aarde plat is.

In dit voorbeeld zou op een Platte Aarde Mt. Rainier boven de andere toppen uit moeten steken. Maar als gevolg van de kromming van de aarde is deze berg grotendeels achter de horizon verdwenen en verschijnt hij ver onder ooghoogte.

Een uitstekende tool om te weten te komen hoe jouw omgeving eruit zou moeten zien is Peakfinder. Deze gratis website/app toont, rekening houdend met de vorm en grootte van de aarde, de omliggende pieken en hellingen en komt vaak verbazingwekkend goed overeen met foto’s genomen op deze locatie.

Referenties

De Apollomissies en de vanallengordels

De vanallengordels, ook wel stralingsgordels of deeltjesgordels genoemd, zijn twee gordels rondom de aarde die bestaan uit geladen deeltjes. Ze zijn vernoemd naar hun ontdekker, James Van Allen. De gordels zijn radioactief en daardoor een veel gebruikt (lees: misbruikt) argument tegen de ruimtevaart; er doorheen vliegen zou immers zelfmoord zijn. Hoewel deze regio’s zeker voor een extra uitdaging en een aanwezig gevaar zorgen, zijn ze niet onoverwinnelijk.

Er bestaan twee vanallengordels:

  • De binnenste gordel. Deze bevindt zich dichter bij de aarde en is ook kleiner; maar er is extremere radioactieve straling.
  • De buitenste gordel. Deze is groter en bevindt zich verder van de aarde, maar kent een zwakke straling.

Tijdens een verhoogde zonneactiviteit vormt zich soms een derde en tijdelijke gordel.

De Apollo-missies omzeilden de gevaarlijkere binnenste gordel om vanzelfsprekende redenen. Wel werd de bemanning blootgesteld aan de zwakkere straling in de buitenste gordel. Ze haastten ze zich door het zwakste deel ervan in slechts enkele minuten.

Elk van de astronauten droeg een persoonlijke dosismeter om de hoeveelheid straling die ze ontvingen vast te leggen. Het resultaat? Elke astronaut ontving gedurende de hele missie dezelfde hoeveelheid straling als één enkele CT-scan.

Credit

Afbeelding: ‘Apollo trajectory’ door AnnieMouse60 (Youtube).

Referenties

Getijden

Een veelbesproken topic onder Platte Aarders is ‘getijden’. Laten we eens een kijkje nemen naar enkele ‘problemen’ die ze (denken te) hebben gevonden.

Wat veroorzaakt de getijden?

Observatie leert ons meteen dat de maan er iets mee te maken moet hebben. De regelmaat van getijden en de positie van de maan aan de hemel zijn onlosmakend met elkaar verbonden. Getijden zijn dan ook het resultaat van de zwaartekracht van zowel zon als maan. Maar het is een tikkeltje ingewikkelder dan de meesten onder ons denken. Het is namelijk het verschil tussen de sterkte in zwaartekracht en niet de zwaartekracht rechtsreeks die de getijden veroorzaken.

Een locatie die zich dichter bij de maan bevindt zal een sterkere aantrekking ervaren dan een tegenoverliggende locatie op aarde, verder van de maan verwijderd. Hierdoor zal het water dat de aarde omringt de vorm van een ellipsoïde (een uitgerekte bol) aannemen. De aarde, die zich in het midden van deze watermassa bevindt en een vastere vorm kent, draait rond in deze ovale vorm en op deze manier zullen zowel de locatie het dichtste als de locatie het verste van de maan vloed kennen.

Waarom ervaart de kant die weg van de maan is een tweede, maar lager getij?

De invloed van de zwaartekracht van de maan op het water aan de andere kant van de aarde is hier het minst. Aangezien onze planeet weinig flexibel is kent de bodem van de zee een zwaartekracht die gelijk is aan het midden van de aarde, een punt dat dichter bij de maan ligt. De aarde wordt dus sterker aangetrokken dan het water en ‘zinkt’ als het ware.

Omdat zwaartekracht kwadratisch afneemt met afstand, is het getijde hier echter minder uitgesproken dan die aan de maanzijde.

Als de zwaartekracht van de maan sterk genoeg is om een hele oceaan op te tillen, waarom is het dan te zwak om een schip of persoon naar de maan te trekken?

Dit is werkelijk een vraag die vele Platte Aarders stellen, hoe vanzelfsprekend verkeerd deze ook is. Zeewater zelf vliegt niet naar de maan, dus de vraag kent eigenlijk al een fout uitgangspunt. De zwaartekracht die door de aarde zelf wordt uitgeoefend, is veel groter dan de zwaartekracht van de maan. Hierdoor blijft alles (zeewater, schepen en personen) aan het aardoppervlak gekluisterd.

Zeewater is een vloeistof en zal een evenwicht zoeken in de laagste energietoestand. De som van alle krachten die erop wordt uitgewerkt zal uiteindelijk de vorm van de massa bepalen. Hierin spelen de zwaartekracht van de aarde, de maan en de zon, alsook de Archimedeskracht en de wrijvingskracht een rol.

Dit is toevallig een van de meest voorkomende misvattingen over zwaartekracht binnen de Platte Aarde-gemeenschap. Het idee is dat als zwaartekracht een zwaar object kan aantrekken, het door ‘logica’ in staat zou moeten zijn om lichtere objecten met een grotere kracht te beïnvloeden. Dit is onjuist omdat de zwaartekracht recht evenredig is met de massa. Hoe groter de massa, hoe groter de zwaartekracht. Maar we mogen niet vergeten dat de aantrekkingskracht van de aarde nog steeds zal winnen.

Waarom wordt enkel zeewater beïnvloed door de maan, en niet het water in meren en beken?

Alle oceanen in de wereld zijn met elkaar verbonden; water kan er vrij tussen stromen. Een locatie waar vloed heerst gebruikt hiervoor water waar het eb is.

Meren echter zijn geïsoleerde systemen en veel minder groot. Ook hier zal water van de ene kant van het meer naar het andere stromen, maar het effect zal korter en veel minder waarneembaar zijn. De Grote Meren op de grens tussen de Verenigde Staten en Canada ondervinden getijden van ongeveer 5 cm hoogteverschil.

Maar er zijn meren die wel getijden kennen!

Verwarrend! Ten eerste zijn er watermassa’s waarvan de officiële naam ‘meer’ is, maar die toch deel uitmaken van de oceaan. Een voorbeeld hiervan is Lake Maracaibo in Venezuela. Dit ‘meer’ is via een zeestraat van 5,5 km breed met de zee verbonden.

Ten tweede wordt de term ‘getij’ soms gebruikt voor andere verschijnselen die niets te maken hebben met de maan- of zonnecyclus. Zo wordt het opkomen van het oppervlak van een meer als gevolg van een verhoogde rivierstroom of smeltende gletsjers in sommige culturen ook wel eens ‘getij’ genoemd. In dit artikel kijken we alleen naar getijden die worden veroorzaakt door de maan- en zonnecyclus.

Ten derde ervaren sommige meren zeer kleine maar meetbare getijden. De grootste meren ter wereld hebben getijden, maar op veel kleinere schaal, niet meer dan 4 cm hoog.

Getijden komen enkel voor in zout zeewater. Zoet water wordt niet beïnvloed door de maan. We kunnen concluderen dat het zoutgehalte en de elektromagnetische eigenschappen van de maan de getijden veroorzaken!

Laten we eens kijken naar de volgende feiten:

  • De Middellandse Zee heeft een hoger zoutgehalte dan de meeste zeeën, maar kent zwakkere getijden.
  • Niet alle meren zijn zoetwatermeren. Sommige meren hebben zelfs een hoger zoutgehalte dan het gemiddelde zeewater. Maar meren kennen geen getijden, of slechts hele lage.

We kunnen dan ook uitsluiten dat het zoutgehalte van het water of elektromagnetisme iets met de getijden te maken heeft. Vermoedelijk heeft deze misvatting te maken met de vorige twee.

De zwaartekracht van de zon is groter dan die van de maan. Waarom heeft de maan dan meer effect op de getijden dan de zon?

De zon is inderdaad groter en heeft daardoor ook een grotere zwaartekracht. Maar de zon staat ook vele malen verder van de aarde verwijderd dan de maan. Hierdoor is het verschil in zwaartekracht op de verschillende delen van de aarde kleiner en is het effect op de getijden ook kleiner. Bij een voorwerp dat dichter bij de zon staat, zoals de maan, is het verschil in zwaartekracht groter en dit resulteert in een groter effect.

Waarom worden de getijden enkel door de zon en de maan veroorzaakt?

Alle hemellichamen hebben een gravitationeel effect op de aarde, maar vanwege hun afstand (en soms kleine massa) is het effect onbeduidend. De planeet die het meest invloed op de getijden heeft is Venus, maar het effect is minimaal.

Als oceanen getijden kennen, dan moeten andere delen van de aarde deze ook ervaren. Maar we zien dit niet in de realiteit!

Dit is een argument uit onwetendheid. Zowel de atmosfeer als de aardkorst kennen getijden. De aardkorst echter is veel solider dan water en zal slechts een zwakke getijde kennen. De atmosfeer kent een getijde die door de zon wordt veroorzaakt. We gaan hier niet verder op in.

Sommige rivieren kennen ook getijden. Dus getijden kunnen overal plaatsvinden!

Het deel van een rivier die getijden kent is de monding, die dicht bij de zee of oceaan ligt. Als de rivierbedding lager is dan zeeniveau, wordt deze beïnvloed door getij.

Als de rivierbedding hoger is dan zeeniveau, wordt deze niet of amper beïnvloed door de getijden van de zee. Er zal hooguit een lagere stroomsnelheid waargenomen worden.

Vloed is niet op het moment dat de maan het hoogste staat!

Getijden kennen  een faseverschuiving. Gravitatiekrachten komen vrijwel onmiddellijk aan, maar water heeft tijd nodig om te bewegen. Er is dus een vertraging tussen de oorzaak en het gevolg. Verschillende plaatsen hebben verschillende getijdepatronen en faseverschuivingen.

Leuk weetje: de weerstand die het water ervaart om steeds van positie te wisselen vertraagt de aardrotatie met ongeveer 1 seconde per 50.000 jaar. Maar laten we niet te veel opschudding veroorzaken…

 

De Platte Aarde-ideologie en de overhaaste generalisatie

Platte Aarders bezondigen zich vaak aan de drogreden van de overhaaste generalisatie. Ze trekken een conclusie uit een zeer beperkte set van gegevens die er niet in slaagt om een gehele populatie weer te geven. Soms komen ze zelfs tot een conclusie op basis van één enkel geval. Dan wordt het de ‘drogreden van het alleenstaande feit’ genoemd.

Meer nog, ze zijn in staat om bewust selectief gevallen uit te zoeken die in hun kraam passen. Ze gebruiken deze om andere gevallen die tegen hun positie pleiten te ontkrachten. Dit heet ‘selectief winkelen’, of Cherry picking in het Engels.

Enkele voorbeelden:

  • Ballonsatellieten bestaan, dus alle satellieten zijn ballonsatellieten.
  • Er zijn kraters die ontstaan zijn door nucleaire explosies, dus alle kraters zijn het gevolg van nucleaire explosies.
  • Glasvezelkabel wordt ingezet in communicatie over een lange afstand, dus alle lange-afstandscommunicatie maakt gebruik van glasvezelkabel.
  • Er is een foto van de aarde die bestaat uit de samenvoeging van vele beelden, dus alle foto’s van de aarde zijn zulke composietfoto’s.
  • Draagbare en mobiele telefoons communiceren via gsm-masten (Base Transceiver Stations), dus alle mobiele telefonie gebeurt via zulke masten.

De logische problemen bij deze uitspraken spreken voor zich. En hoewel iedereen wel eens een denkfout maakt, is de gebruiksfrequentie binnen de Platte Aarde-gemeenschap eerder alarmerend.

Referenties

De kromming van het Bedford kanaal

In 1870 demonstreerde Alfred Russell Wallace, tweede ontdekker van de evolutietheorie, de kromming van de aarde. Dit als antwoord op een door John Hampden georganiseerde wedstrijd om een ronde aarde te bewijzen.

Hampden was een volgeling van Rowbotham, een bekende Platte Aarde influencer van die tijd en auteur van Earth not a Globe. Rowbotham gebruikte eerder het Bedford Kanaal om aan te tonen dat de aarde geen kromming kende. Met het gebruik van een telescoop was hij in staat om van het ene eind van het kanaal een boot waar te nemen die aan de andere eind op het water dobberde.

Maar hij negeerde voor het gemak het effect dat lichtbreking op de waarneming had en concludeerde verkeerdelijk dat het wateroppervlak niet krom was. Wallace echter ontwierp een beter experiment waarbij lichtbreking slechts een minimaal effect op de waarneming had:

  • Hij voerde het experiment op 4 m boven het wateroppervlak uit. Rowbotham plaatste de telescoop veel dichter bij het water, op slechts 20 cm.
  • Hij plaatste een paal met twee schijven in het midden van het kanaal. Op deze manier zou een bolling van het water eenvoudiger waar te nemen zijn.

In zijn experiment slaagde Wallace er in om aan te tonen dat de aarde wel degelijk een kromming kent. Helaas was Hampden geen man van zijn woord en weigerde hij het prijsgeld uit te betalen aan Wallace. Bovendien bedreigde hij Wallace en diens vrienden en verbleef om die reden dan ook vaak in de gevangenis.

Verhaal in detail

Op 12 januari 1870 verscheen in het blad Scientific Opinion een uitdaging om wetenschappelijk bewijs voor de kromming van de aarde te leveren. John Hampden, een Platte Aarder en volgeling van Samuel Rowbotham, beloofde een gulle £500 aan degene die dit kon aantonen.

Alfred Russel Wallace, die op dat moment in geldnood verkeerde, dacht gemakkelijk geld te verdienen. Hij voldeed aan de voorwaarden en demonstreerde de aardkromming met behulp van het Bedford kanaal, een 9,7 km lang recht stuk in de Bedford rivier.

Wallace, niet onbekend met landmeting, ontwierp het experiment als volgt:

“De Old Bedford bridge, ongeveer zes mijl verwijderd, is gemaakt van baksteen en is iets hoger [dan de Welney bridge]. Op deze brug bevestigde ik een groot katoenen doek, zes voet lang en drie voet hoog, met een dikke zwarte band door het midden, de onderkant op dezelfde hoogte als de borstwering van de Welney bridge; opdat het midden ervan zich op dezelfde hoogte van het water zou bevinden als de zichtlijn van de grote zes-duim telescoop die ik bij me had.

Halverwege [het kanaal], ongeveer drie mijl van elke brug, richtte ik een lange paal op met hieraan bevestigd twee rode schijven, de bovenste op dezelfde hoogte boven het water als zowel de zwarte band als de telescoop, terwijl de onderste schijf vier voet lager hing.

Het mag duidelijk zijn dat, wanneer het wateroppervlak perfect recht loopt voor de volledige zes mijl en de drie objecten – telescoop, bovenste schijf, zwarte band- zich allen op dezelfde hoogte boven het water bevinden, de bovenste schijf, door de telescoop waargenomen, op de zwarte streep zichtbaar zal zijn;

terwijl, wanneer het water over de volledige zes mijl convex gekromd is, de bovenste schijf beslist hoger moet verschijnen dan de zwarte band, met een hoeveelheid van vijf voet en acht duim, de gekende afmeting van de aarde indachtig. Deze hoeveelheid zal door lichtbreking misschien verminderd worden tot vijf voet.”

In de schets hierboven toont fig. 1. wat we verwachten te zien wanneer de aarde rond is, terwijl een observatie zoals weergegeven in fig. 2. een platte aarde impliceert. Het experiment was op voorhand goedgekeurd door alle betrokken partijen, Hampden en de scheidsrechters incluis.

Toen het experiment aan de gang was, werd Wallace altijd vergezeld door Hampden of de scheidsrechter, en hij zorgde ervoor dat de hoogte van alle drie de objecten hetzelfde was.

Door de telescoop gezien zagen de brug en de paal in het midden er zo uit:

Het mag duidelijk zijn dat beide schijven boven de zwarte band gezien werden en dat Wallace zijn hypothese correct was. Helaas kon Hampden het resultaat niet verkroppen en zocht naar excuses. De telescoop was volgens hem niet plat en was niet uitgerust met een dradenkruis. Hij betwistte de uitkomst met overduidelijk ongerelateerde uitvluchten.

Wallace ging echter in op zijn tegenwerpingen en leende een waterpas en een telescoop van een vriend. Een tweede observatie leidde, zoals het hoort bij een goed opgesteld experiment, tot hetzelfde resultaat.

Als kers op de taart voerde Wallace het experiment nogmaals, maar in de andere richting uit. Een vlag werd opgehangen aan de Welney brug en de telescoop werd opgesteld op de Old Bedford brug. En alweer was het resultaat hetzelfde: beide schijven waren zichtbaar boven de vlag.

Alle waarnemingen gaven aan dat beide schijven boven de zwarte band (en de vlag) werden gezien, dus werd geconcludeerd dat het water kromming heeft, zoals hieronder te zien is.

Alle scheidsrechters en de vertegenwoordigers van Hampden waren het erover eens dat Wallace de uitdaging had gewonnen. Maar het verhaal eindigde hier niet. Hampden eiste dat Wallace zijn geld terug zou geven!

Het geld was toen nog in handen van een scheidsrechter en niet overhandigd aan Wallace. Helaas oordeelde de rechtbank dat het geld nog steeds in het recht van Hampden was omdat het niet aan Wallace was geleverd, waarschijnlijk omdat geen schriftelijke overeenkomst afdwingbaar was in de ogen van de wet.

En het was nog lang niet voorbij. In de loop van de volgende 16 jaar heeft Hampden herhaaldelijk bedreigingen geuit tegen Wallace en de mensen die bij de competitie betrokken waren, waaronder een van de scheidsrechters.

Hampden stuurde brieven naar mensen die Wallace kenden en beschuldigde Wallace ervan een leugenaar te zijn. Wallace’s vrouw werd bedreigd met moord. Voor dit misdrijf werd Hampden drie maanden opgesloten. Maar toen hij eenmaal vrij was, keerde hij weer terug naar zijn oude gedrag.

Daarna pleegde Hampden verschillende overtredingen waardoor hij zich meerdere keren tegen de wet keerde:

  • In 1871 klaagde een scheidsrechter van de uitdaging Hampden aan wegens laster. Hampden werd veroordeeld tot 1 jaar gevangenisstraf.
  • In januari 1871 klaagde Wallace Hampden aan wegens laster. De rechtbank oordeelde dat Hampden Wallace £ 600 moest betalen. Maar Hampden had al zijn bezittingen overgedragen aan zijn schoonzoon, zodat hij zelf geen bezittingen had. Hiervoor moest Wallace uiteindelijk de griffierechten betalen.
  • In oktober 1872 klaagde Wallace Hampden opnieuw aan wegens laster. De rechtbank liet hem gaan omdat Hampden via verschillende kranten een verontschuldiging publiceerde.
  • In januari 1873 pleegde Hampden opnieuw laster en werd ‘gedwongen’ een verontschuldiging te publiceren via verschillende kranten.
  • Maar slechts een paar maanden later was Hampden weer bezig met laster en werd hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee maanden.
  • In maart 1875 werd Hampden opnieuw opgesloten wegens laster, dit keer voor een jaar, en twee jaar onder toezicht. Maar Hampden werd na slechts zes maanden in de gevangenis vrijgelaten.
  • In januari 1876 spande Hampden een rechtszaak aan tegen Walsh, een van de scheidsrechters om de uitdagingsprijs van £ 500 terug te winnen. Maar aangezien Wallace een schuld had van £ 687 vanwege eerdere kosten, probeerde Wallace de schuld te betalen met behulp van de vorderingen. Hampden maakte zichzelf op slimme wijze failliet en droeg al zijn bezittingen over aan zijn schoonzoon. Uiteindelijk betaalde Wallace de volledige gerechtskosten van £ 277, de overige kosten niet meegerekend.
  • In 1878 stuurde Hampden opnieuw brieven naar Wallace’s collega’s.
  • In 1885 stuurde Hampden een brief naar Huxley, de president van de Royal Society, om Wallace te belasteren.

Wallace dacht dat hij gemakkelijk £ 500 zou verdienen en dat het experiment slechts een kwestie van wetenschap was. Het was verre van dat; Wallace had veel tijd en geld nodig om het probleem ‘Hampden’ aan te pakken.

Zoals veel dingen die met de Platte Aarde te maken hebben, is het niet alleen een kwestie van wetenschap, maar ook een psychologisch probleem.

Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering

Tijdens een totale zonsverduistering bevindt de maan zich precies tussen de aarde en de zon in. De naar de aarde gerichte kant van de maan ontvangt dus geen zonlicht. Maar hoewel het daar dus nacht is, krijgt het maanoppervlak nog steeds wat licht dat weerkaatst wordt door het oppervlak van de aarde, net zoals wij bij volle maan ook een verlicht aardoppervlak kennen. Dit fenomeen wordt aardeschijn genoemd.

Sommige Platte Aarders beweren dat een zonsverduistering niet wordt veroorzaakt door het verduisteren van de zon door de maan, maar door een ander, mysterieus hemellichaam. De reden is dat verduisteringen onverenigbaar zijn met sommige van hun opvattingen over de beweging van de zon en de maan.

Aardeschijn bewijst dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Met deze simpele observatie wordt al snel duidelijk dat het wel degelijk de maan is die in haar baan om de aarde voor de

Tijdens een zonsverduistering kunnen onze ogen deze aardeschijn niet observeren. Dit komt omdat een zonsverduistering steeds overdag plaatsvindt. Onze ogen zijn al gewend aan fel daglicht. Een totale zonsverduistering duurt maar een paar minuten, en er is niet genoeg tijd voor onze ogen om zich aan de plotselinge donkere situatie aan te passen. Om dit fenomeen alsnog vast te leggen maak je een foto van de maan met een lange sluitertijd. Het  bekende lachende gezicht van de maan zal gemakkelijk herkenbaar zijn.

Hoe fotografeer je aardeschijn. 

Let op de volgende tips als je foto’s wilt maken van de aardschijn tijdens een totale zonsverduistering:

  • Het is niet aan te raden om tijdens een gedeeltelijke zonsverduistering een foto van de aardeschijn te maken. De intensiteit van zonlicht kan camera-apparatuur beschadigen, of erger nog, uw ogen.
  • Volgens photographingspace.com is een geschikte belichting ISO 100, f/8, 8s of gelijkwaardig. Maak verschillende foto’s met verschillende instellingen om een beter resultaat te bekomen.
  • Vanwege de lange sluitertijd is een stevig statief of bevestiging vereist.
  • Let op de tijd van de zonsverduistering. Je hebt maar een paar minuten! Zorg ervoor dat je klaar bent voordat de zonsverduistering eindigt.

Afbeelding

De illustratie is een totale zonsverduistering door AstroFoto.ro. De foto is gemaakt in Tidore (Indonesië) tijdens de totale zonsverduistering in 2016.

De foto is een samenstelling van meerdere afbeeldingen met verschillende belichting (HDR).

Vorm boven inhoud

Vaak wordt in een discussie belang gehecht aan de manier waarop een argument wordt gepresenteerd, terwijl men het argument zelf negeert of marginaliseert. Platte Aarders wijzen vaak een argument van de hand enkel en alleen omwille van de manier waarop het gebracht wordt. Ze verkiezen de vorm boven de inhoud en begaan zo een denkfout.

Men ziet in een discussie regelmatig dat Platte Aarders vaak van leer trekken tegen de vorm waarin een argument wordt voorgesteld. Ze zeggen dan dat iets “niet meer dan CGI” is, of verwijten dat men “nóg meer cartoons” of “nóg maar eens een animatie” aanhaalt, waarbij ze dan vlotjes de inhoud van het argument zelf negeren.

We kunnen echter op geen enkele manier de geldigheid van een argument achterhalen louter en alleen op basis van de manier waarop het gebracht wordt.

Het tegengestelde is ook waar: sommige Platte Aarders presenteren hun argumenten op een heel aantrekkelijke manier. Velen worden het slachtoffer van de manier waarop ze hun ideeën presenteren en niet omdat wat ze zeggen waar is.

We kunnen teruggaan naar het midden van de negentiende eeuw en zien hoe Samuel Rowbotham de idee van de platte aarde onder de mensen verspreidde. Hij gaf lezingen doorheen heel Groot-Brittannië en maakte daarbij grootse, indrukwekkende maar foute en pseudowetenschappelijke claims. En velen onder zijn toehoorders die niet zo veel afwisten van astronomie, werden door zijn technobabbel ingepakt.

Hedendaagse Platte Aarders doen hetzelfde: zij maken tal van aantrekkelijke video’s en steken hun argumenten vol met technisch klinkend jargon, op zo’n manier dat hun materiaal aanlokkelijk en zelfs indrukwekkend lijkt voor mensen met weinig wetenschappelijke kennis.

Het is belangrijk om kritisch te blijven en op de hoede te zijn voor de technieken die Platte Aarders gebruiken om mensen te overtuigen.

Eötvös Effect: jawel, de aarde draait rond

Het Eötvös-effect is de verandering in waargenomen zwaartekrachtversnelling bij het verplaatsen van oost naar west of omgekeerd. Een object weegt meer wanneer het naar het westen beweegt dan wanneer het stilstaat of naar het oosten beweegt.

Het effect werd ontdekt door de geofysicus Loránd Eötvös, die in de jaren 1900 het verschil opmerkte in zwaartekrachtmetingen op bewegende schepen. Hij ontdekte dat zijn metingen lager waren wanneer de boot naar het oosten voer en hoger wanneer deze naar het westen ging. Hij identificeerde dit voornamelijk als een gevolg van de rotatie van de aarde.

De rotatie van de aarde veroorzaakt een centrifugale versnelling, een schijnkracht weg van de rotatieas van de aarde. Langs de evenaar is de centrifugale versnelling het grootst en bedraagt ongeveer 0,03 m/s².

Naar het oosten reizend beweegt een object in dezelfde richting als de rotatie van de aarde en krijgt het dan ook een grotere absolute snelheid, wat op zich dan weer resulteert in een hogere centrifugale versnelling.

Omgekeerd betekent een westwaarts verplaatsing dat je je tegen de rotatie van de aarde in beweegt. De snelheden heffen elkaar op en resulteren in een kleinere absolute snelheid met als resultaat een kleinere middelpuntvliedende versnelling.

Ondertussen blijft de valversnelling van de aarde in beide gevallen constant. Het verschil in centrifugale versnelling bij oost- en westwaartse beweging resulteert in een klein doch meetbaar verschil in neerwaartse versnelling. Een object weegt meer wanneer het naar het westen beweegt en minder wanneer het naar het oosten beweegt.

Een praktisch voorbeeld

Laten we eens kijken naar de berekening van een voorbeeld. We vliegen in een vliegtuig over de evenaar en nemen een gewicht van 1000 gram en een op zeeniveau gekalibreerde weegschaal. Wanneer we met een snelheid van 925 km/h en op een hoogte van 12,5 km vliegen, zal de weegschaal 991 gram aangeven in de richting van het oosten en 999 gram richting het westen. Er zal dus een verschil van 8 gram ontstaan als gevolg van het Eötvös-effect.

Bijkomend resulteert de hoogte van het vliegtuig in een kleinere valversnelling omdat het zich op kruishoogte verder van het zwaartepunt van de aarde bevindt.

Deze berekening werd gedaan met behulp van de online calculator ‘Centrifugal and Gravitational Acceleration in an Aircraft’ die terug te vinden is op de blog van Walter Bislin.

Een experiment

Referenties

Het equipotentiaaloppervlak van water

De zwaartekracht van de aarde zorgt ervoor dat water het laagste potentiaal zoekt, wat kan worden vereenvoudigd tot de positie zo dicht mogelijk bij het zwaartepunt van de aarde. Als gevolg hiervan zal het wateroppervlak een equipotentiaaloppervlak krijgen wat overeenkomt met een bolvormig oppervlak (in feite een geoïde) dat hetzelfde centrum heeft als de aarde. Elke locatie langs het oppervlak van dit water heeft dezelfde potentie.

Platte Aarders houden echter vol dat water altijd vlak is, want dat is wat ze elke dag kunnen waarnemen. Aan de hand van deze observatie concluderen ze dat eender welk wateroppervlak altijd vlak is, ongeacht hoe breed de container is. Een dergelijke conclusie trekken is een grove en buitensporige extrapolatie.

In werkelijkheid is het andersom: water vormt een bolvormig oppervlak met hetzelfde middelpunt als de aarde. Maar in een voldoende kleine hoeveelheid kan worden geschat dat het oppervlak praktisch vlak is. De kromming is er ongetwijfeld, maar erg klein en onbeduidend en vaak ‘overwonnen’ door andere krachten zoals de adhesie- en cohesiekrachten.

Op schaal van meren, zeeën en oceanen is de kromming niet meer te verwaarlozen. Een perfect vlak meer is niet equipotentiaal en zal dus niet in rust zijn. Er zit als het ware een kuil in het midden. Water zal gaan stromen en komt pas tot rust wanneer het wateroppervlak samenvalt met de geoïde. 

Referenties