Aardeschijn tijdens een totale zonsverduistering

Tijdens een totale zonsverduistering bevindt de maan zich precies tussen de aarde en de zon in. De naar de aarde gerichte kant van de maan ontvangt dus geen zonlicht. Maar hoewel het daar dus nacht is, krijgt het maanoppervlak nog steeds wat licht dat weerkaatst wordt door het oppervlak van de aarde, net zoals wij bij volle maan ook een verlicht aardoppervlak kennen. Dit fenomeen wordt aardeschijn genoemd.

Sommige Platte Aarders beweren dat een zonsverduistering niet wordt veroorzaakt door het verduisteren van de zon door de maan, maar door een ander, mysterieus hemellichaam. De reden is dat verduisteringen onverenigbaar zijn met sommige van hun opvattingen over de beweging van de zon en de maan.

Aardeschijn bewijst dat ze het bij het verkeerde eind hebben. Met deze simpele observatie wordt al snel duidelijk dat het wel degelijk de maan is die in haar baan om de aarde voor de

Tijdens een zonsverduistering kunnen onze ogen deze aardeschijn niet observeren. Dit komt omdat een zonsverduistering steeds overdag plaatsvindt. Onze ogen zijn al gewend aan fel daglicht. Een totale zonsverduistering duurt maar een paar minuten, en er is niet genoeg tijd voor onze ogen om zich aan de plotselinge donkere situatie aan te passen. Om dit fenomeen alsnog vast te leggen maak je een foto van de maan met een lange sluitertijd. Het  bekende lachende gezicht van de maan zal gemakkelijk herkenbaar zijn.

Hoe fotografeer je aardeschijn. 

Let op de volgende tips als je foto’s wilt maken van de aardschijn tijdens een totale zonsverduistering:

  • Het is niet aan te raden om tijdens een gedeeltelijke zonsverduistering een foto van de aardeschijn te maken. De intensiteit van zonlicht kan camera-apparatuur beschadigen, of erger nog, uw ogen.
  • Volgens photographingspace.com is een geschikte belichting ISO 100, f/8, 8s of gelijkwaardig. Maak verschillende foto’s met verschillende instellingen om een beter resultaat te bekomen.
  • Vanwege de lange sluitertijd is een stevig statief of bevestiging vereist.
  • Let op de tijd van de zonsverduistering. Je hebt maar een paar minuten! Zorg ervoor dat je klaar bent voordat de zonsverduistering eindigt.

Afbeelding

De illustratie is een totale zonsverduistering door AstroFoto.ro. De foto is gemaakt in Tidore (Indonesië) tijdens de totale zonsverduistering in 2016.

De foto is een samenstelling van meerdere afbeeldingen met verschillende belichting (HDR).

Vorm boven inhoud

Vaak wordt in een discussie belang gehecht aan de manier waarop een argument wordt gepresenteerd, terwijl men het argument zelf negeert of marginaliseert. Platte Aarders wijzen vaak een argument van de hand enkel en alleen omwille van de manier waarop het gebracht wordt. Ze verkiezen de vorm boven de inhoud en begaan zo een denkfout.

Men ziet in een discussie regelmatig dat Platte Aarders vaak van leer trekken tegen de vorm waarin een argument wordt voorgesteld. Ze zeggen dan dat iets “niet meer dan CGI” is, of verwijten dat men “nóg meer cartoons” of “nóg maar eens een animatie” aanhaalt, waarbij ze dan vlotjes de inhoud van het argument zelf negeren.

We kunnen echter op geen enkele manier de geldigheid van een argument achterhalen louter en alleen op basis van de manier waarop het gebracht wordt.

Het tegengestelde is ook waar: sommige Platte Aarders presenteren hun argumenten op een heel aantrekkelijke manier. Velen worden het slachtoffer van de manier waarop ze hun ideeën presenteren en niet omdat wat ze zeggen waar is.

We kunnen teruggaan naar het midden van de negentiende eeuw en zien hoe Samuel Rowbotham de idee van de platte aarde onder de mensen verspreidde. Hij gaf lezingen doorheen heel Groot-Brittannië en maakte daarbij grootse, indrukwekkende maar foute en pseudowetenschappelijke claims. En velen onder zijn toehoorders die niet zo veel afwisten van astronomie, werden door zijn technobabbel ingepakt.

Hedendaagse Platte Aarders doen hetzelfde: zij maken tal van aantrekkelijke video’s en steken hun argumenten vol met technisch klinkend jargon, op zo’n manier dat hun materiaal aanlokkelijk en zelfs indrukwekkend lijkt voor mensen met weinig wetenschappelijke kennis.

Het is belangrijk om kritisch te blijven en op de hoede te zijn voor de technieken die Platte Aarders gebruiken om mensen te overtuigen.

Eötvös Effect: jawel, de aarde draait rond

Het Eötvös-effect is de verandering in waargenomen zwaartekrachtversnelling bij het verplaatsen van oost naar west of omgekeerd. Een object weegt meer wanneer het naar het westen beweegt dan wanneer het stilstaat of naar het oosten beweegt.

Het effect werd ontdekt door de geofysicus Loránd Eötvös, die in de jaren 1900 het verschil opmerkte in zwaartekrachtmetingen op bewegende schepen. Hij ontdekte dat zijn metingen lager waren wanneer de boot naar het oosten voer en hoger wanneer deze naar het westen ging. Hij identificeerde dit voornamelijk als een gevolg van de rotatie van de aarde.

De rotatie van de aarde veroorzaakt een centrifugale versnelling, een schijnkracht weg van de rotatieas van de aarde. Langs de evenaar is de centrifugale versnelling het grootst en bedraagt ongeveer 0,03 m/s².

Naar het oosten reizend beweegt een object in dezelfde richting als de rotatie van de aarde en krijgt het dan ook een grotere absolute snelheid, wat op zich dan weer resulteert in een hogere centrifugale versnelling.

Omgekeerd betekent een westwaarts verplaatsing dat je je tegen de rotatie van de aarde in beweegt. De snelheden heffen elkaar op en resulteren in een kleinere absolute snelheid met als resultaat een kleinere middelpuntvliedende versnelling.

Ondertussen blijft de valversnelling van de aarde in beide gevallen constant. Het verschil in centrifugale versnelling bij oost- en westwaartse beweging resulteert in een klein doch meetbaar verschil in neerwaartse versnelling. Een object weegt meer wanneer het naar het westen beweegt en minder wanneer het naar het oosten beweegt.

Een praktisch voorbeeld

Laten we eens kijken naar de berekening van een voorbeeld. We vliegen in een vliegtuig over de evenaar en nemen een gewicht van 1000 gram en een op zeeniveau gekalibreerde weegschaal. Wanneer we met een snelheid van 925 km/h en op een hoogte van 12,5 km vliegen, zal de weegschaal 991 gram aangeven in de richting van het oosten en 999 gram richting het westen. Er zal dus een verschil van 8 gram ontstaan als gevolg van het Eötvös-effect.

Bijkomend resulteert de hoogte van het vliegtuig in een kleinere valversnelling omdat het zich op kruishoogte verder van het zwaartepunt van de aarde bevindt.

Deze berekening werd gedaan met behulp van de online calculator ‘Centrifugal and Gravitational Acceleration in an Aircraft’ die terug te vinden is op de blog van Walter Bislin.

Een experiment

Referenties

Het equipotentiaaloppervlak van water

De zwaartekracht van de aarde zorgt ervoor dat water het laagste potentiaal zoekt, wat kan worden vereenvoudigd tot de positie zo dicht mogelijk bij het zwaartepunt van de aarde. Als gevolg hiervan zal het wateroppervlak een equipotentiaaloppervlak krijgen wat overeenkomt met een bolvormig oppervlak (in feite een geoïde) dat hetzelfde centrum heeft als de aarde. Elke locatie langs het oppervlak van dit water heeft dezelfde potentie.

Platte Aarders houden echter vol dat water altijd vlak is, want dat is wat ze elke dag kunnen waarnemen. Aan de hand van deze observatie concluderen ze dat eender welk wateroppervlak altijd vlak is, ongeacht hoe breed de container is. Een dergelijke conclusie trekken is een grove en buitensporige extrapolatie.

In werkelijkheid is het andersom: water vormt een bolvormig oppervlak met hetzelfde middelpunt als de aarde. Maar in een voldoende kleine hoeveelheid kan worden geschat dat het oppervlak praktisch vlak is. De kromming is er ongetwijfeld, maar erg klein en onbeduidend en vaak ‘overwonnen’ door andere krachten zoals de adhesie- en cohesiekrachten.

Op schaal van meren, zeeën en oceanen is de kromming niet meer te verwaarlozen. Een perfect vlak meer is niet equipotentiaal en zal dus niet in rust zijn. Er zit als het ware een kuil in het midden. Water zal gaan stromen en komt pas tot rust wanneer het wateroppervlak samenvalt met de geoïde. 

Referenties

De afstandsgetrouwe azimutale projectie is niet een kaart van de Platte Aarde

Platte Aarders gebruiken vaak bestaande kaarten waarvan zij geloven dat deze de Platte Aarde afbeeldt. De meeste van deze kaarten zijn gemaakt op basis van een afstandsgetrouwe azimutale projectie met de Noordpool als centrum. Maar deze zogenaamde Platte Aarde-kaarten en deze projectie zijn twee totaal verschillende gegevens.

Een afstandsgetrouwe azimutale projectie wordt gebruikt voor verschillende doelen. Het wordt gebruikt door de Verenigde Naties, de United States Geological Survey, het leger,… Maar het lijkt verdacht veel op een kaart van een Platte Aarde, en het gebruik ervan door officiële instanties leidt tot veel wenkbrauwgefrons en beschuldigingen bij onze Platte Aarders. Ze denken dat dit een verdoken hint is dat deze organisaties op de hoogte zijn van de ware vorm van de aarde.

Maar we moeten hen teleurstellen; de afstandsgetrouwe azimutale projectie is op geen enkele manier een kaart van een Platte Aarde. En er is een fundamenteel verschil.

Zoals elke andere kaart is het slechts een projectie van onze planeet op een plat vlak. Onvermijdelijk zullen er dan ook vervormingen aanwezig zijn. Enkel twee locaties op dezelfde lengtegraad worden met een rechte lijn verbonden om de kortste afstand weer te geven. Tussen elke andere twee locaties vormt dit een kromme lijn die langer wordt naarmate deze locaties verder van de Noordpool verwijderd zijn. Afstanden worden namelijk met grootcirkels op een bol berekend.

Mocht de aarde plat zijn, dan zou de Platte Aarde-kaart geen vervormingen kennen. Het is namelijk geen projectie, maar een pure verschaling van de ‘realiteit’. In de echte realiteit (hier expres als pleonasme) komt deze Platte Aarde-kaart niet overeen met observeerbare en gebruikte afstanden; het vertegenwoordigt dan ook op geen enkele manier de vorm van de aarde.

Het gebruik van de afstandsgetrouwe azimutale projectie is gebruikelijk. Net zoals alle andere projectiemethodes is het niet ‘verdacht’ om deze te gebruiken. Het heeft zijn voor- en nadelen en is in sommige gevallen de meest handige kaart.

Referentie

Oblate sferoïde en foto’s vanuit de ruimte

Mount Everest is niet de hoogste berg ter wereld. Toch niet als we meten vanaf het centrum van de aarde. Dan is de top van Mount Chimborazo in Ecuador ongeveer twee kilometer ‘hoger’ dan Everest.

Dit komt omdat onze aarde niet perfect bolvormig is. De diameter tussen de twee polen is namelijk kleiner dan deze ter hoogte van de evenaar. Deze vorm heet een oblate of afgeplatte sferoïde. Dit feit wordt echter in twijfel getrokken door Platte Aarders. Volgens hen geeft elk beeld vanuit de ruimte de aarde weer als een perfecte bol en nooit als een afgeplatte sferoïde. Dit is voor hen dan ook een reden om te beweren dat wetenschappers tegen ons gelogen hebben.

De aarde is dus geen bol, maar lijkt er verdacht veel op; vandaar dat op het eerste zicht deze afwijking niet te zien is. Satellietbeelden met een hoge resolutie laten echter wel toe om de aarde in haar ware vorm te bewonderen. Dus laten we onze Platte Aarde-vrienden een demonstratie geven van hoe het moet en wat nauwkeurige metingen doen gebruik makende van een aantal foto’s van onze planeet vanuit de ruimte.

We gebruiken beelden van Himawari-8, een Japanse geostationaire satelliet. De resolutie van deze foto’s is 11000 × 11000 oftewel 121 megapixel; voldoende voor een nauwkeurige analyse. Voor dit doel moeten we afbeeldingen vinden die het zichtbaar deel van de aarde laten zien wanneer het volledig door de zon wordt verlicht. Himawari-8 zweeft boven de evenaar, waardoor we deze afbeeldingen rond de equinox moeten zoeken. We kozen onderstaande 4 afbeeldingen met deze eigenschap.

  • hima820150923112000fd.png: 10906×10868
  • hima820160320112000fd.png: 10905×10870
  • hima820160923112000fd.png: 10906×10869
  • hima820170922112000fd.png: 10906×10869

De getallen achter de bestandsnamen zijn de getelde pixels die de aarde meet. De gemiddelde afmetingen zijn 10905,75 px maal 10869 px. En het verschil tussen deze twee diameters is 0,338%.

Volgens bovenstaande metingen kunnen we vaststellen dat de aarde in werkelijkheid een afgeplatte sferoïde is. De diameter ter hoogte van de evenaar is langer dan tussen de polen. Het aantal ligt ook heel dicht bij het verschil van de diameters in de WGS84-standaard, namelijk 0,336%. Nauwkeurige metingen tonen aan dat de aarde ongeveer 43 km ‘breder’ dan ‘hoog’ is.

Referenties

De schuld van CGI (deel 2)

Een andere CGI-gerelateerde denkfout die regelmatig wordt gepleegd door Platte Aarders heeft volgende algemene vorm:

  • Observatie: er bestaat geen foto of video van het object ‘X’ dat niet met CGI is gemaakt.
  • Conclusie: ‘X’ bestaat niet in het echt.

Dit is om twee redenen ongeldig:

  • Zelfs als niemand er een foto van heeft gemaakt, is een echt object nog steeds echt.
  • Het uitgangspunt zelf kan ongeldig zijn wanneer de maker van de denkfout niet op de hoogte is van het bestaan van een echte foto van het object.

Platte Aarders beweren vaak dat er geen echte foto’s van de aarde vanuit de ruimte zijn gemaakt. Gelukkig bestaan deze foto’s wel en zijn de Platte Aarders simpelweg verkeerd. Ze zijn er gewoon niet van op de hoogte (minder waarschijnlijk) of betwijfelen de echtheid van de foto’s (om hun hachje te redden). In dit geval is hun veronderstelling in de eerste plaats onjuist, waardoor hun conclusie dit mogelijks ook is.

Maar zelfs als er geen echte foto’s van de aarde vanuit de ruimte zijn genomen, maakt dat hun argument niet correct. De aarde is nog steeds bolvormig, zelfs als er geen foto’s van zijn gemaakt vanuit de ruimte. Dit was bijvoorbeeld de situatie vóór 1946. We kunnen de vorm van de aarde op andere manieren afleiden. Er zijn voldoende aanwijzingen en sommige zijn reeds 25 eeuwen oud.

Bovendien verwachten de complotdenkers dat andere mensen dezelfde fout maken over de Platte Aarde. Ze denken dat de (niet geïndoctrineerde) mensen deze theorie weigeren omdat er geen echte beelden van een Platte Aarde bestaan. Dit slaat natuurlijk nergens op; men weigert de ideologie van de Platte Aarde niet alleen omdat er geen echte foto is van een Platte Aarde, maar om talloze andere redenen.

Het ontkennen van het antecedent

Deze denkfout is een specifieke versie van de formele denkfout ‘het antecedent ontkennen’. Het bijbehorende argument heeft de algemene vorm:

  • P → Q: Als er een foto is van een object dat niet met CGI is gemaakt, dan is het object echt.
  • ¬P: Er is geen foto van het object dat niet met CGI is gemaakt
  • ⊢ ¬Q: Conclusie: het object is niet echt

Het argument is ongeldig omdat Q waar kan zijn als P onwaar is. In dit geval kan het object echt zijn, zelfs als niemand er een foto van heeft gemaakt.

Argumentum ad ignorantiam, argumentum ad nauseam

Deze misvatting kan een vorm van een argument uit de onwetendheid (argumentum ad ignorantiam) zijn. In het specifieke geval van de foto van de aarde weet de dader van de drogreden niet of er al dan niet beelden van de aarde vanuit de ruimte bestaan, maar hij gaat ervan uit van niet. Soms begaan ze deze fout opzettelijk en gebruiken ze de denkfout om nietsvermoedende slachtoffers te beïnvloeden die zich niet bewust zijn van de beelden of de drogreden.

Wanneer dit uitgangspunt steeds opnieuw wordt herhaald, wordt het door bewering bewezen. Het uitgangspunt is duidelijk verkeerd, maar het wordt keer op keer herhaald, ongeacht het weerwoord van menig Bolle Aarde-ridder. Als het argument keer op keer wordt herhaald totdat niemand nog de moeite neemt om het aan te vechten, wordt het een argumentum ad nauseam of een argumentum ad infinitum.

De schuld van CGI (deel 1)

Een logische denkfout die vaak wordt gepleegd door de slachtoffers van de Platte Aarde-ideologie is CGI-gerelateerd. CGI (computer-generated imagery) is het gebruik van computers om realistische afbeeldingen of video’s te maken.

Omdat deze denkfout veel voorkomt binnen de Platte Aarde-kringen, zullen we dit ‘beroep doen op CGI’ noemen. Het argument heeft de algemene vorm:

  • Observatie: een foto of video van een object ‘X’ is gemaakt met CGI
  • Conclusie: ‘X’ bestaat niet in de echte wereld

Dit is een misvatting omdat het niet onmogelijk is om een ​​CGI-afbeelding of video van een echt, bestaand object te maken.

Wanneer bijvoorbeeld een afbeelding van een satelliet in de ruimte wordt getoond, zullen sommige Platte Aarders snel de foto afdoen als CGI. Meestal is dat ook zo, omdat het praktisch onmogelijk is om een foto van acceptabele kwaliteit van een satelliet in zijn baan te maken (dit moet dan vanaf de aarde gebeuren, want geen enkele satelliet maakt selfies). Maar is het juist om aan te nemen dat de satelliet op de foto in werkelijkheid niet bestaat? Overduidelijk niet.

We komen het gebruik van CGI dagelijks tegen in afbeeldingen en video’s. Maar omdat slachtoffers van de Platte Aarde-ideologie vaak emotioneel zijn georiënteerd, heerst hun gevoel over hun logica. Hierdoor kunnen ze niet langer de juiste logische conclusies trekken met betrekking tot de vorm van de aarde.

Aan de andere kant denken Platte Aarders soms dat andere mensen hun ideologie weigeren te accepteren, simpelweg omdat elke ‘afbeelding’ van een Platte Aarde is gemaakt met CGI (als we dit althans CGI kunnen noemen). Ook dit is een verkeerde redenering; er zijn natuurlijk meerdere bewijzen voor de echte vorm van de aarde.

Het gevolg bevestigen

Deze denkfout is een specifieke versie van de formele drogreden ‘bevestigen van het gevolg’. Het bijbehorende argument heeft de algemene vorm:

  • P → Q: als het object in een foto of video niet echt is, wordt de foto of video gemaakt met CGI.
  • Q: een foto of video is gemaakt met CGI
  • ⊢ P: het object in de foto of video is niet echt.

De conclusie is ongeldig, want als Q waar is, is P niet noodzakelijk waar.

Maanfase vs. maansverduistering

Blijkbaar is het een veel voorkomende misvatting dat de schijngestalten van de maan worden veroorzaakt door de schaduw van de aarde. Niet alleen bij Platte Aarders, maar ook bij het grote publiek. Het verschil is dat Platte Aarders de neiging hebben om tot grote en vaak verkeerde conclusies te komen.

In werkelijkheid vinden de fasen van de maan plaats omdat we op ieder tijdstip een ander zonovergoten deel van de maan zien. Niet omdat het zich in de schaduw van de aarde bevindt.

Net als de aarde kent de maan ook dag- en nachtcycli. De ene helft van de maan is verlicht door de zon en de andere helft is donker, gescheiden door een duidelijke dag-nachtgrens.

De maanfase verandert voortdurend doordat de maan een baan om de aarde beschrijft en in ongeveer een maand (ja, dit is waar het woord vandaan komt) op dezelfde positie ten opzichte van de zon terecht komt. Het verandert dus geleidelijk over een periode van ongeveer 29½ dagen.

Aan de andere kant vindt een maansverduistering plaats wanneer de schaduw van de aarde op het oppervlak van de maan wordt geworpen. Dit is een zeldzaam fenomeen. De volledige tijdspanne bedraagt slechts een paar uur en vindt altijd plaats tijdens volle maan. Dit wil echter niet zeggen dat elke volle maan een maansverduistering kent. De ecliptica van de maan staat onder een hoek van ongeveer 5° ten opzichte van de ecliptica van de zon. Elk jaar zijn er minstens twee maansverduisteringen en maximaal vijf.

Referenties

Waarom we geen satellieten zien op foto’s vanuit het ISS

“Waarom zien we geen satellieten op foto’s genomen vanuit het ISS, of vanuit de ruimte in het algemeen?”

Dit is een terugkerende vraag binnen de Platte Aarde-gemeenschap, meestal gesteld zonder een antwoord te verwachten. Ze gaan ervan uit dat een antwoord onmogelijk is aangezien volgens hen satellieten of het volledige concept ‘ruimte’ een leugen is.

Maar wees gerust, de foto’s zijn echt. Satellieten zijn simpelweg niet zichtbaar op deze foto’s omdat ze te ver van elkaar en van de camera verwijderd zijn.

Laten we een aantal feiten op een rijtje zetten.

  1. In de lage baan-regio (LEO – Low Earth Orbit) is er één satelliet per 175.000.000 km³ ruimtevolume. De gemiddelde afstand tot de dichtstbijzijnde satelliet is ongeveer 700 km. 700 km is meer dan de afstand tussen Parijs en Groningen.
  2. Volgens simulaties is de gemiddelde afstand van het ISS tot de dichtstbijzijnde satelliet 304 km. Het is ongeveer dezelfde afstand als van Brussel naar Groningen.
  3. Het ISS ligt ongeveer 400 km boven het aardoppervlak. Auto’s, bussen en zelfs voetbalvelden zijn niet zichtbaar op algemene foto’s genomen vanuit het ISS.
  4. Algemene fotografie op het ISS gebeurt meestal met groothoeklenzen. 24 mm lenzen en GoPro’s zijn populair. Groothoek betekent dat het moeilijker is om een ​​ver verwijderd object te herkennen aangezien het gezichtsveld groter is.
  5. Satellieten zijn er in verschillende maten. Van kleine blokjes die in onze handpalmen passen, tot de grootte van een voetbalveld. Maar we kunnen gerust zeggen dat er niet veel satellieten zijn die groter zijn dan een schoolbus. Alle berekeningen die hier zijn gedaan, omvatten alle types satellieten. Ook Cubesats en ruimtepuin dat praktisch niet te zien is vanuit het ISS zijn inbegrepen.
  6. De kans dat een satelliet zich op een willekeurig moment binnen 5 km van het ISS bevindt, is ongeveer 0,017%. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze het ISS actief sturen om botsingen te voorkomen en waardoor de kans dus nog veel kleiner wordt dat een ruimte-object zich in de buurt bevindt.
  7. We kunnen niet uitsluiten dat satellieten verschijnen op foto’s die vanuit het ISS zijn genomen. Maar het zal een buitengewone gebeurtenis zijn. En meestal verschijnt de satelliet als een enkele pixel, niet te onderscheiden van sterren op de achtergrond.
  8. Om te bepalen of een stip op een foto die vanuit het ISS is genomen, echt een satelliet is, moet men bekend zijn met de positie van de sterren. Het uitzoeken hiervan zou een vervelende en zinloze oefening zijn.

Eindconclusie: het is te verwachten dat satellieten niet zichtbaar zullen zijn in algemene foto’s genomen vanuit het ISS. Als een satelliet dan toch zichtbaar is, zal dit een uitzonderlijke waarneming zijn.

Fotografische berekening

De gemeenschappelijke brandpuntsafstand van de lens die door de bemanning van het ISS wordt gebruikt, blijkt 24 mm te zijn. Een brandpuntsafstand van 24 mm in een full-frame body betekent een horizontale beeldhoek van ongeveer 74°.

Laten we aannemen dat ze in het beste geval een camera gebruiken met een zeer hoog aantal megapixels, laten we zeggen 50 megapixels, of ongeveer 8712 pixels horizontaal.

Met behulp van deze getallen kunnen we berekenen dat een enkele pixel ongeveer 0,0085° hoekgrootte vertegenwoordigt. (74° / 8712 pixels = 0,0085° / pixel)

Laten we aannemen dat de grootte van een satelliet 10m is; een zeer genereuze afmeting, aangezien er maar weinig satellieten groter zijn dan deze omvang. Wat is de maximale afstand waarop een satelliet kan weergegeven worden door een enkele pixel in de camera? Ongeveer 67 km. (10 m / tan(0,0085°) = 67,4 km).

Als we willen dat de satelliet wordt weergegeven door 10 pixels, dan kunnen we eenvoudig delen door 10. Een satelliet mag dan maximaal 6,7 km verwijderd zijn van het ISS voordat deze kan worden weergegeven door (slechts) 10 pixels op de camera.

Dit is allemaal theoretisch; in praktijk zal een satelliet nog dichterbij moeten zijn vooraleer deze herkend zal worden als een satelliet. Anders zal deze enkel verschijnen als een heldere stip, niet te onderscheiden van de sterren op de achtergrond.